Η παράσταση “Οι 12 Ένορκοι” επιστρέφει για τρίτη φορά στο ιστορικό θέατρο Απόλλων, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά σχέση της με το συριανό κοινό, αλλά και τη σταθερή της παρουσία στο κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός του νησιού.
Συγκεκριμένα, η εμβληματική αυτή παράσταση του Reginald Rose, αρχίζει την 12η θεατρική της χρονιά με μια επετειακή έναρξη στη Σύρο, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 200 χρόνια της Ερμούπολης.
Έτσι, στις 14 και 15 Απριλίου με τρεις μοναδικές παραστάσεις, λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού, οι πρωταγωνιστές Αντώνης Βαρθαλίτης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μάνος Ζαχαράκος, Νικόλας Καλιδώνης, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας, Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Πήτερ Ραντλ, Ορέστης Τρίκας, Γιάννης Φιλίππου, Άκης Ψυχοπαΐδης, θα μετατρέψουν τον χώρο του θεάτρου Απόλλων, σε δικαστικό μέγαρο, φέρνοντας ξανά τους θεατές αντιμέτωπους με τις συνειδήσεις τους.
Η “Κοινή Γνώμη” είχε την χαρά να συνομιλήσει με τη σκηνοθέτρια του έργου, Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, η οποία έχει ρίζες από τη Σύρο, καθώς το νησί αποτελεί γενέτειρα της γιαγιάς της, αφιερώνοντας, μάλιστα, τις συγκεκριμένες παράστασης στη μνήμη της.
“Έντεκα χρόνια ζωής αυτής της αγαπημένης μου παράστασης και πρώτη φορά που συνεχίζει ολόκληρος ο περυσινός θίασος. Χαίρομαι που η παράσταση αυτή έχει γίνει σπίτι για τόσους ηθοποιούς αυτά τα έντεκα χρόνια και που συνεχίζει να γράφει την ιστορία της. Και όλο αυτό έγινε φυσικά λόγω της μεγάλης και τόσο συγκινητικής ανταπόκρισης. Σας ευχαριστούμε θερμά για την μακροχρόνια στήριξή σας. Το έργο του Reginald Rose συνεχίζει να στέκεται, δυστυχώς ακόμα, επίκαιρο, μαχόμενο υπέρ της ελευθερίας. Υπέρ της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας της σκέψης, της ελευθερίας της ίδιας μας της ύπαρξης που πασχίζει να κρατηθεί ζωντανή. Μάχεται, επίσης, υπέρ της ευγένειας, της αποδοχής της διαφορετικότητας, του σεβασμού και της συγχώρεσης. Αξίες οι οποίες παρά του ότι μας αποκαλύπτουν συνεχώς την ευθραυστότητά τους, κατέχουν αδιαμφισβήτητα την ικανότητα να δυναμώνουν περισσότερο μέσα από κάθε πληγή τους. Αυτά είναι «Οι 12 Ένορκοι» για μένα και αυτά είναι όσα επιθυμώ να ψιθυρίσουν και να κραυγάσουν σ’ εσάς σε κάθε παράσταση” δηλώνει χαρακτηριστικά.
- Κα. Νικολαΐδη είστε η υπεύθυνη της σκηνοθεσίας μίας πολύ επιτυχημένης θεατρικής παράστασης που επί 12 χρόνια συνεχίζει να κεντρίζει το ενδιαφέρον των θεατών. Υπάρχει κάποιο μυστικό για αυτή την επιτυχία;
“Θα πω ότι η αγάπη και ο σεβασμός για τη συγκεκριμένη καλλιτεχνική δημιουργία, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά. Από τους συντελεστές και τον αρχικό θίασο το 2014 μέχρι και τον θίασο των τελευταίων χρόνων, ο καθένας από αυτούς έχει δώσει ένα αγνό κομμάτι του εαυτού του πιστεύω και αυτό φαίνεται και υπάρχει ακόμα μέσα στην παράσταση. Επίσης, έχουμε ένα πολύ δυνατό δικαστικό δράμα από τον Reginald Rose, ίσως το πιο δυνατό δικαστικό θεατρικό έργο όλων των εποχών, με έντονες διαχρονικές κοινωνικές προεκτάσεις”.
- Πώς διατηρείται αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τόσα πολλά χρόνια;
“Η παράσταση πέτυχε και συνεχίζει να πετυχαίνει γιατί οι θεατές το επικοινωνούν. Αν βγαίνοντας ο θεατής είναι βαθιά ικανοποιημένος από μια παράσταση θα το πει. Αυτή είναι και η πιο γερή και σταθερή διαφήμιση στον χώρο του θεάτρου. Η μακρόχρονη φυσικά πορεία της παράστασης μπαίνουμε στον 12ο χρόνο, μας προσδίδει ακόμα περισσότερη ευθύνη, γιατί ο θεατής έρχεται στο θέατρο ήδη με υψηλές απαιτήσεις”.
- Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στη σκηνοθεσία ενός τέτοιου έργου;
“Οι μεγαλύτερες προκλήσεις ήταν ο πολυπληθής θίασος σε μια μικρή θεατρική σκηνή, η αμεσότητα, αλλά και η φυσικότητα του λόγου των ηθοποιών, καθώς έχουμε να κάνουμε με απόλυτο ρεαλισμό. Επίσης, η απειρία μου και το νεαρό της ηλικίας μου όταν ξεκίνησα να σκηνοθετώ τους ενόρκους, ήμουν 27 χρονών τότε, θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο, αλλά είχα στο πλευρό μου ικανότατους ηθοποιούς και συντελεστές, που με συζήτηση και μεράκι δώσαμε ότι καλύτερο είχαμε”.
- Ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο επίκαιρο μήνυμα του έργου για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία;
“Να μην κρίνουμε επιπόλαια. Μπορεί να μην είμαστε ένορκοι σε δικαστήριο, αλλά δυστυχώς συχνά γινόμαστε ένορκοι, ακόμα και δικαστές, στη ζωή μας. Στην πραγματική και στην διαδικτυακή, με αποτέλεσμα αυτό να μας κάνει σκληρούς και να μη μας αφήνει χώρο για αποδοχή, κατανόηση, αλλά και για το ενδεχόμενο μιας λανθασμένης κρίσης από μεριάς μας. Γενικότερα, ο άνθρωπος διεκδικεί το αλάθητο και το "συγγνώμη" φαίνεται ότι είναι πιο δύσκολη διαδικασία από οποιαδήποτε άλλη”.
- Πιστεύετε ότι το έργο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι θεατές κρίνουν τους ανθρώπους γύρω τους;
“Ναι το πιστεύω. Και ειδικά μετά από τόσο μεγάλη πορεία και τόσες πολλές παραστάσεις πιστεύω ότι έχει επηρεάσει μεγάλο ποσοστό θεατών. Φυσικά αυτό είναι και προσωπική επιλογή του καθενός, το κατά πόσο δηλαδή θέλει να αλλάξει και να βελτιωθεί σαν άνθρωπος”.
- Ποια είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που έχετε εισπράξει από το κοινό σε αυτά τα 12 χρόνια;
“Οι παραστάσεις μας στις φυλακές. Μέσα σ' αυτά τα 11 χρόνια έχουμε παρουσιάσει την παράστασή μας σε πολλά καταστήματα κράτησης και εκεί, τόσο εγώ όσο και οι ηθοποιοί, νιώθουμε πιο ουσιαστικά το θέμα που πραγματεύεται το έργο και την ανταπόκριση του κοινού”.
- Επιστρέφετε στο θέατρο Απόλλων, αλλά και στη Σύρο, με την οποία, όπως γνωρίζουμε, έχετε ένα ιδιαίτερο δέσιμο. Ποιο μήνυμα θα θέλατε να απευθύνετε προς τους κατοίκους του νησιού, οι οποίοι μάλιστα τη φετινή χρονιά είναι στην ευχάριστη θέση να γιορτάζουν και τα 200 χρόνια από την ονοματοδοσία της Ερμούπολης;
“Χαίρομαι που παρουσιάζω ξανά παράστασή μου στο υπέροχο θέατρο Απόλλων, πόσο μάλλον στο πλαίσιο μιας τόσο ιδιαίτερης και σημαντικής εορτής για το νησί μας. Μακάρι να μου δινόταν η ευκαιρία από τον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης, να παρουσιάζω κάθε δημιουργία μου στο αγαπημένο μου νησί και στη γενέτειρα της γιαγιάς μου. Αφιερώνω και αυτή την παράσταση στη μνήμη της”.
