Και φτάσαμε τελικά στο σημείο που πολλοί, ακόμη κι εγώ ευχόμαστε να είναι ένα… κακό όνειρο. Δεν ξέρω αν πρέπει να αναφέρω πως μετά από δεκαετίες η Σύρος από τον Φλεβάρη μένει χωρίς ποδόσφαιρο. Δεν θυμάμαι να έχει συμβεί στο παρελθόν αυτό το σκηνικό, όμως εύχομαι να αλλάξει κάτι… διά μαγείας και να μην επαναληφθεί. Η πρωτεύουσα των Κυκλάδων ίσως για πρώτη φορά ή είναι μία από τις λιγοστές που… ξεμένει τόσο νωρίς, αλλά και δεν έχει ομάδα με πρωταγωνιστικό ρόλο στον χώρο του ποδοσφαίρου. Βέβαια πάνω σε αυτό έχουν γίνει και τεράστια λάθη από τις ίδιες τις ομάδες, με τον τρόπο διεξαγωγής του φετινού και του επόμενου πρωταθλήματος να μην είναι κατανοητός. Εντάξει είπαμε πως πάνω στην οικονομική κρίση και στους δύσκολους καιρούς που βιώνουν οι ομάδες να γίνει κάτι για να διευκολυνθούν. Όμως πάνω στην διευκόλυνση, ελάφρυνση ή όπως αλλιώς θέλετε θέστε το να μην τα διαλύσουμε όλα. Κανείς ή είναι ελάχιστοι όχι μόνο στη Σύρο, αλλά έχω την εντύπωση σε όλα τα νησιά πως η φετινή χρονιά είναι από τις πιο αδιάφορες, ανούσιες ποδοσφαιρικά. Τα γήπεδα είναι άδεια, αφού λίγα είναι αυτά τα παιχνίδια που προκαλούν το ενδιαφέρον του φίλαθλου κόσμου.
Καλό θα είναι κάποια στιγμή να δούμε τα πράγματα όπως είναι και όχι να τα βλέπουμε μόνο όπως θέλουμε εμείς. Ρώτα εγώ, ποιος αλήθεια από όλους όσους έζησαν, ζουν αυτό το πρωτάθλημα θέλει να επαναληφθεί; Ποιος αλήθεια θέλει να πάρει μέρος του χρόνου πάλι σ’ αυτό το που θέλουμε να το ονομάζουμε πρωτάθλημα; Αλήθεια γιατί να θυμιάζουμε ένα πρωτάθλημα σε έναν ολόκληρο νομό για 2-3 σωματεία. Θα πω το εξής. Ήμουν και είμαι από τους ανθρώπους που ήθελαν να υπάρχουν ομάδες, να αυξηθεί ο αριθμός των σωματείων στο νομό μας, όχι όμως και να διαλυθούν τα πάντα.
Είναι κάτι που δύσκολα το καταλαβαίνουν πολύ γιατί οι περισσότεροι το ζουν επιφανειακά. Ο φετινός τρόπος του πρωταθλήματος με τις πολλές αναβολές, τον άναρχο τρόπο διεξαγωγής των αγώνων, το παίξε ένα ημίχρονο τώρα, ένα αύριο και κάτσε να δώσεις ακόμη έναν για να μην κάνει κι άλλο ταξίδι, ε αυτό δεν ωφελεί. Είπαμε να κάνουμε σε κάποια πράγματα πίσω, να γίνουν παιχνίδια ακόμη και 8 το πρωί, όμως τα όσα έχουν γίνει φέτος θα πρέπει να γραφτούν στην ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή. Η ίδια η Ένωση αν θέλει το καλό του ποδοσφαίρου θα πρέπει να ξεκινήσει να βάζει κάποια όρια. Γιατί να μην υπάρχουν δύο κατηγορίες; Γιατί να μην υπάρχει υποβιβασμός και άνοδος; Όταν αυτά απουσιάζουν δεν υπάρχουν στόχοι. Δεν είναι άδικο για κάποιες άλλες ομάδες και διοικήσεις που πραγματικά θέλουν να παίξουν, να προσφέρουν να θυσιάζονται όλα στο… βωμό του, αν δεν γίνει μία κατηγορία εμείς δεν θα κατεβούμε να παίξουμε. Και ρωτάω τώρα εγώ όσο σκληρό κι αν είναι. Τι θα γινόταν αν δεν κατέβαιναν 1-2 ομάδες; Μην προσπαθούμε να βρίσκομαι εξιλαστήρια θύματα, ή ομάδες. Η μη κάθοδος του ΑΟΣ δεν είναι και ο λόγος που διάλυσε το ποδόσφαιρο στο νησί. Τέλος, θα πρέπει στην καλοκαιρινή Ετήσια Γενική Συνέλευση να παρθούν αποφάσεις που θα φέρουν… Ανάσταση στο ποδόσφαιρο.
