Κέρνα σαμπάνιες, χτύπα καμπάνες, έφυγε ο γρουσούζης κι έχουμε γιορτή. Φέρε μου δώρα για όλη τη χώρα, έφυγαν οι ξινοί.
Δικαίωμα ψήφου έχω από τα 18 μου κι όμως, πρώτη φορά παθιάζομαι με μια εκλογική διαδικασία, στην οποία μάλιστα εγώ δε συμμετείχα.
Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για εθνικές εκλογές, αυτοδιοικητικές, ή απλώς τις αρχαιρεσίες ενός τοπικού συλλόγου. Όταν το αποτέλεσμα σε ικανοποιεί για πολλούς και διάφορους λόγους, είσαι ελεύθερος να πανηγυρίζεις.
Εκεί βρίσκεται η ουσία… στην ελευθερία. Να είσαι ελεύθερος να εκφράσεις τη γνώμη σου. Ελεύθερος να ασκήσεις κριτική, να ανταλλάξεις ιδέες, να μιλήσεις με ανθρώπους που μοιράζεστε την ίδια αγάπη. Ελεύθερος να παρακολουθήσεις μια παράσταση, χωρίς να σε καρφώνουν με το βλέμμα τους ο Τσάκι και η νύφη του.
Θεός λαμβάνει, φέρε λιβάνι, φέρε καρβουνάκια και βασιλικό. Φέρε μου τα Άγια, βάλτα μου πλάγια, να διώξω το κακό.
Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια, το κακό το παίρνει απόφαση και αποχωρεί από μόνο του, χωρίς να χρειαστεί να κατεβάσεις όλο το εικονοστάσι της μάνας σου. Οι προσευχές μου γι’ αυτό, έστω και μετά από οχτώ χρόνια, εισακούστηκαν. Ενώ αν εστίαζαν στην έξοδο της Ελλάδας από την κρίση, θα πήγαιναν άπατες. Μέχρι να έρθει η οικονομική ανάσα, ας ανασάνουμε τουλάχιστον πολιτιστικά.
Το γεγονός ότι, η ανακοίνωση της νέας σύνθεσης του διοικητικού συμβουλίου ενός ομίλου, 45 μόλις λέξεων, έλαβε μέσα σε μία ημέρα περισσότερα από 230 like, σημαίνει ή ότι, ο νέος πρόεδρός του είναι τρομερά αγαπητός ή ότι, ο προκάτοχός του δεν είχε fan club. Τι συμβαίνει στην περίπτωση που ισχύουν και τα δύο; Ποιος ψάχνει ήδη πέτρα να κρυφτεί;
Τιμωρία για κάποιον δεν είναι η διαδοχή σε μία θέση που κατείχε και εκούσια δε διεκδίκησε ξανά, τιμωρία είναι ο ενθουσιασμός και η ανακούφιση του κόσμου με την αποχώρησή του.
Φέρε ντουντούκα, φέρε σαμπούκα, να το φωνάξω και μετά να πιω, τέλος τα λόγια, φέρτε το μπόγια, άντε μου στο καλό.
Σαφώς και η χαρά μου περιέχει μια δόση υπερβολής, αλλά εδώ οι άλλες σκυλοτρώγονται για τα βραβεία του Καρναβαλιού, εγώ δεν θα τραβήξω από τα μαλλιά την απελευθέρωση ενός συλλόγου με σπουδαία δείγματα γραφής στον τόπο μας, από ανθρώπους που του έβαζαν τρικλοποδιά;
Και χαίρομαι γιατί ίσως ήμουν ο μόνος που κρατούσε ημερολόγιο με τα προβλήματα που δημιουργούσαν και δεν φοβόταν να τα αριθμήσει και να τα ονοματίσει δημόσια. Καλή η προσπάθεια να δείχνουμε πάντα την όμορφη πλευρά του «σπιτιού» μας, αλλά όταν αυτά που συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες, αρχίζουν να βγαίνουν μόνα τους προς τα έξω, τότε πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και όχι να ψάχνουμε για εξιλαστήριο θύμα.
Δεν ξεχνώ ούτε θα ξεχάσω ανώνυμες επιστολές που προσέβαλαν την προσωπικότητα και τη δουλειά μου, ούτε τα μηνύματα προς την εργοδοσία μου, για να βρεθώ στο δρόμο. Δεν ξεχνώ επίσης τους «συνηγόρους υπεράσπισης» του συγκεκριμένου ανθρώπου, που πρώτα μου γύρισαν την πλάτη επιδεικτικά και έπειτα άρχιζαν να ανοίγονται, αποδεικνύοντας μέσω των δικών τους παραπόνων ότι δεν είμαι ελέφαντας.
Αγενής συμπεριφορά σε αιρετούς, υπαλλήλους, δημοσιογράφους και ένα σωρό κόσμο, που από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσε ούτε να παραβλεφθεί, ούτε να συγκαλυφτεί. Και πέρα από τις όποιες προσωπικές αντιπαραθέσεις –αποτέλεσμα της παθολογικής αδυναμίας κάποιων να αποδεχτούν οποιαδήποτε διαφορετική άποψη και όσους θεωρούν υποδεέστερους-, εκείνο που με στεναχωρούσε ήταν ο αντίκτυπος αυτής της συμπεριφοράς στο έργο ενός συλλόγου που έχω πολύ ψηλά στα μάτια μου.
Επομένως, ναι… χαίρομαι που πλέον θα διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι έχουν χιούμορ και ανοιχτό μυαλό, που ξέρουν να χαμογελούν, να λένε μία καλημέρα και να σ’ ευχαριστούν για τον καλό λόγο που θα τους πεις. Που δεν θα σου γυρίσουν την πλάτη στην εκδήλωσή τους που πήγες να καλύψεις, που δεν θα σε υποτιμούν, ρωτώντας δεξιά και αριστερά για τις σπουδές και τις γνώσεις σου και πάνω από όλα που δεν θα τολμήσουν να σου πουν ότι «δεν έχεις δει πολύ θέατρο στη ζωή σου». Αυτό είναι χειρότερο όλων.
Εγώ πάντως πάγωσα τις σαμπάνιες μου και τώρα τις απολαμβάνω, φωνάζοντας «Φτου ξελευτερία». Ελάτε, κερνάω.
