Πολλές φορές παρασυρόμαστε. Παρασυρόμαστε από την αντίληψη, πως αν πάμε κόντρα στο κατεστημένο, στο status quo, στο “ως είθισται”, είμαστε πάντοτε σωστοί. Είμαστε πάντοτε οι “ριζοσπάστες”, που τάσσονται απέναντι σε οτιδήποτε χαρακτηρίζεται ως “συστημικό” και άρα δεν μπορεί να κάνουμε λάθος. “Πρέπει” να αφυπνίσουμε τον κοσμάκη, που ακολουθεί αυτό το δρόμο, κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς να σηκώσουμε το δακτυλάκι μας, ώστε να κάνουμε μία ουσιαστική κίνηση.
Δύο αφορμές, δοσμένες την ίδια ημέρα, στάθηκαν η αιτία, που σχολιάζω αυτές τις πρακτικές.
Η πρώτη αφορμή, ήταν ο βάναυσος, άτεγκτος και σκληρός σχολιασμός, μέσα από κείμενο, που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, σχετικά με την ενδυμασία των μουσουλμάνων αθλητριών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Λόγια γεμάτα μίσος, για το αλλόθρησκο «κατεστημένο», που «αναγκάζει» τις γυναίκες αυτές να αγωνίζονται με καλυμμένα πολλά σημεία του σώματός τους. Ύβρεις.
Ωστόσο, έχει αντιληφθεί κανείς, ότι αυτό, που σε μας μπορεί να φαίνεται άγνωστο, ασυνήθιστο, ίσως και κακό, σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη είναι το συνηθισμένο και κοινά αποδεκτό;
Κανείς δε λέει, ότι σε πολλές χώρες της Ανατολής, τα δικαιώματα των γυναικών δεν είναι από ανύπαρκτα έως ελάχιστα, ωστόσο, ένας τόσο μισαλλόδοξος και υβριστικός σχολιασμός, για το συγκεκριμένο συμβάν στο Ρίο, δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα ρατσιστικό παραλήρημα, που προσεγγίζει το ζήτημα επιφανειακά και επικίνδυνα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν λύνονται με ύβρεις και ξεσπάσματα.
Ας υπενθυμιστεί φιλικά, ότι σε χώρες, οι οποίες απαγόρευσαν διά νόμου τις μαντήλες, τις μπούρκες και οποιοδήποτε θρησκευτικό χαρακτηριστικό στην ενδυμασία, υπήρξαν εντονότατες αντιδράσεις, εκ μέρους των πιστών διαφόρων θρησκειών, ανάμεσα σε αυτούς και μουσουλμάνες γυναίκες, οι οποίοι διεκδίκησαν τη διατήρηση του δικαιώματος, να μπορούν να εκφράζουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα, με όποιο τρόπο, οποιαδήποτε στιγμή και αν το θελήσουν.
Το δεύτερο συμβάν, που με οδήγησε σε σκέψεις, είναι ο ορυμαγδός, σχετικά με τους γονυπετείς – και όχι μόνο – πιστούς, που συνέρρευσαν στην Τήνο, προκειμένου να προσκυνήσουν την εορτάζουσα Παναγιά.
Και πάλι ύβρεις. Και πάλι ρατσιστικά ξεσπάσματα, για αυτούς, που υποβάλλουν τον εαυτό τους σε ταλαιπωρία, για να ζητήσουν τη βοήθεια της Παναγίας, η οποία για άλλους σχολιαστές είναι ανύπαρκτη και για άλλους αδιάφορη.
Για το πώς επιλέγει ένας άνθρωπος να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής του, δεν χωρά κανένας σχολιασμός. Καμία κριτική. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να εκφράζεται και να προσκυνά, όπου εκείνος επιλέξει, ή και να μην προσκυνά κανέναν και τίποτε. Αν αυτή η πρακτική βοηθά έστω και στον ελάχιστο βαθμό έναν άνθρωπο να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα, αν του δίνει ελπίδα και δύναμη, ώστε να συνεχίσει έναν προσωπικό αγώνα, τότε είναι καλοδεχούμενη, έστω κι αν δεν είναι αποδεκτή από όλους.
Αυτό που δέχεται σχολιασμό, είναι το κατά πόσο ένα άτομο, με σχεδόν φανατισμένα πιστεύω, μπορεί να πέσει θύμα εκμετάλλευσης, είτε τα πιστεύω του είναι θρησκευτικά, είτε όμως και ιδεολογικά. Δεν είναι όλοι οι φανατισμένοι εθνικόφρονες, ή θρήσκοι... και πολλές φορές αυτό το ξεχνάμε.
Εν κατακλείδι, το προσωπικό συμπέρασμα της γράφουσας, σχετικά με αυτές τις «ατσούμπαλες» προσπάθειες των «αφυπνισμένων», να σχολιάσουν τα «πρόβατα» και τους, εις γνώσιν ή εν αγνοία τους, «καταπιεσμένους», είναι, ότι οι αλλαγές στα κατεστημένα και οι ρηξικέλευθες αναγνωρίσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν έγιναν ποτέ μέσα από τα πληκτρολόγια και το Facebook και κυρίως δεν έγιναν ποτέ μέσα από ρητορική μίσους.
Χρειάζεται ηρεμία, υπομονή και δράση, έτσι ώστε να αλλάξουν συστήματα αιώνων, αγαπητοί. Άλλωστε, όπως είπε ο Βολταίρος, ο «πατήρ» της ανεξιθρησκείας, «ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από τη στιγμή που θα θελήσει ο ίδιος να είναι».
