Πως τα έχουμε καταφέρει, εμείς οι Έλληνες, σε αυτή τη χώρα που ήταν γνωστή στον κόσμο ολόκληρο για τον Πολιτισμό και την Παιδεία της, σήμερα να αναξιοπαθούν και ο Πολιτισμός και η Παιδεία. Σε σύγκριση με τη σημερινή Ευρώπη, και όχι μόνο, η Ελλάδα είναι σταθερά υποβαθμισμένη και χάθηκε η προτεραιότητά της.
Μήπως, η υποτίμηση των δυο αυτών μεγεθών, του Πολιτισμού και της Παιδείας είναι ανησυχητική για μια χώρα που δημιούργησε επί αιώνες τα φώτα του πολιτισμού. Ίσως τα έδωσε όλα τα φώτα στις άλλες χώρες και…μείναμε στο σκοτάδι.
Ελληνική γλώσσα
Οι περισσότερες χώρες στον κόσμο φροντίζουν και νοιάζονται ώστε οι μαθητές στα σχολεία τους, είτε πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια να ακούσουν και να διδαχθούν για την αρχαία ελληνική ιστορία, για τη φιλοσοφία και για τη γλώσσα μας, έστω και για λίγες ώρες. Η φροντίδα των διδασκόντων δεν είναι, βεβαία, να μάθουν την ελληνιή γλώσσα οι μαθητές τους. Αρκεί να γνωρίσουν ότι η ελληνική και ιδιαίτερα η αρχαία ελληνική γλώσσα προσέφερε την σοφία και τον πνευματικό πλούτο.
Σε μια συνέντευξη του ο νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης (1978) αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη αξία και την απροσμέτρητη σπουδαιότητα των αρχαίων ελληνικών στη ζωή μας, «διότι» είχε πει: «η γνώση των αρχαίων ελληνικών συγκεφαλαιώνει τα μύχια αισθήματα και τους υποκάρδιους πόθους όλων αυτών ειδικών και μη ειδικών, οι οποίοι νιώθουν βαθύτατη υπερηφάνεια που είναι θεματοφύλακες του περίλαμπρου αρχαιοελληνικού πολιτισμού, καθώς επίσης έχουν συνείδηση ότι η κλασσική μας παράδοση αποτελεί μια από τις λίγες εναπομείνασες κρηπίδες επάνω στις οποίες θα μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε τη σύγχρονη Ελλάδα…»
Αυτή ήταν η θέση του σπουδαίου ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Πιστεύω ότι όλοι οι Έλληνες αγαπούν και θαυμάζουν το έργο του. Άλλωστε τιμήθηκε με Νόπμελ.
Να διδάσκονται Αρχαία Ελληνικά;
Το σχολείο δεν διαμορφώνει καλλιεργημένους, ευαίσθητους και υπεύθυνους πολίτες; Οι δάσκαλοι, οι διδάσκοντες καθηγητές είναι αυτοί που καλλιεργούν την προσωπικότητα του μαθητή για να έχει επιτυχία στις εξετάσεις του, στη ζωή του, στην κοινωνία, στην εργασία του στο μέλλον.
Αντί για μια τέτοια σοβαρή φροντίδα (εκ μέρους της οικογένειας και των διδασκόντων) ώστε να φροντίσουν για το σωστό μέλλον των παιδιών μας, έχουμε επί ημέρες ασχοληθεί με την αρχαία ελληνική γλώσσα. Η απόφαση του Υπουργείου να αφαιρέσει ώρα διδασκαλίας Αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο πιστεύοντας πως έτσι θα λυθούν τα μεγάλα προβλήματα στην Παιδεία, δημιουργεί την πεποίθηση ότι έτσι θα βελτιωθεί το μαθητικό πρόγραμμα των Γυμνασίων.
Είναι τόσοι πολλοί οι ξένοι επιστήμονες που είναι αντίθετοι με την ιδέα της κατάργησης….σιγά – σιγά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, που ανακοινώνουν σε κανάλια, γράφουν και στηρίζουν αυτή τη γλώσσα που θαυμάζουν. Κάθε λέξη ήταν και είναι ένα θαύμα. Έγραψε ο σοφός Στ. Κουμανούδης. Η ελληνική γλώσσα μετράει τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας, προφορικής και γραπτής. Κι ήταν πάντοτε έτοιμη να επινοεί να πλάθει. Αν, τελικά, λίγο – λίγο αρχίσει να περιορίζεται η διδασκαλία της αρχαίας ή της βυζαντινής ή της απλής καθαρεύουσας, τότε….τι αναμένεται;
Και να σκεφθεί κανείς ότι αυτά συμβαίνουν περίπου δυο αιώνες μετά την ίδρυση του πρώτου ελληνικού σχολείου από τον Ιωάννη Καποδίστρια και του πρώτου Γυμνασίου της Ελλάδος που ιδρύθηκε, με τους καθηγητές, τους άριστους που τους διδάσκουν την σωστή ελληνική καθαρεύουσα, είχαν την δυνατότητα να διαβάζουν και να κατανοούν τα κείμενα και του Ροΐδη, του Βιζυηνού και του Παπαδιαμάντη και του Εμπειρικού. Βέβαια, υπήρχαν και οι μαθητές που δεν ήθελαν, δεν επιθυμούσαν να μάθουν αρχαία ή καθαρεύουσα ή να διαβάζουν Ροΐδη ή και Καβάφη. Σήμερα, συναντώ αρκετούς νέους που θάθελαν να μάθουν και να μπορούν να διαβάσουν στην καθαρεύουσα. Υπάρχουν όμως και οι μαθητές που δεν την θέλουν την καθαρεύουσα. Τότε, τι πρέπει να γίνει; Να μεταφράζονται σε καθομιλουμένη; Όπως θέλησαν κάποιοι καθηγητές να κάνουν ή τα διδάσκουν από το πρωτότυπο; Η λογοτεχνία (με τη σημαντική σημασία του όρου) μπορεί να μην σου μαθαίνει γραμματική ή συντακτικό, σε βοηθάει όμως να αποκτήσεις γνώση της γλώσσας και να καταλάβεις πως μπορείς να εκβράζεσαι. Αυτό νομίζω πως χρειάζεται ένα παιδί ώστε διαβάζοντας ένα βιβλίο λογοτεχνικό, μαθαίνει λίγο – λίγο λέξεις που έχουν μια σημασία, μια ωραία έννοια. Στη λογοτεχνία είναι ζωντανά τα ελληνικά και σου προσφέρουν πολιτισμένες θέσεις και γνώσεις. Και φυσικά κάθε χώρα που ενδιαφέρεται για τη σωστή παρουσία της στον κόσμο σε όλους τους τομείς, (επιστήμη, δημιουργία, εργατικότητα) είναι απαραίτητη ή ουσιαστική και ποιοτική παιδεία.
Η υποβάθμιση του Πολιτισμού και της Παιδείας εκδικούνται τη χώρα! Και…σε όλους μας είναι γνωστό ότι συναντούμε νέους που δεν τους ενδιαφέρει τίποτα.
Δεν θέλουν να δουλέψουν, δεν θέλουν να σπουδάσουν, δεν, δεν…και όσοι θέλουν να δραστηριοποιηθούν φεύγουν στο εξωτερικό και φυσικά επιτυγχάνουν.
Ας γελάσουμε…
-Ένα ωραίο «μαργαριτάρι» από μαθητές Γ’ λυκείου γράφτηκε πριν λίγο καιρό. Πίστευαν πως την σβάστικα (την σημαία) από την Ακρόπολη την είχε κατεβάσει ο….Απόστολος Γκλέτσος!! Και όχι ο Μανώλης Γλέζος.
-Ενα δεύτερο πιο σπουδαίο «μαργαριτάρι» ήταν από μαθητές Β’ λυκείου που είπε: «Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήταν Έλληνας ποιητής που κατοικούσε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας: (θα τρίζουν τα κόκκαλα του Καβάφη).
