Μεγάλη εβδομάδα γιορτή για τη χώρα μας και για πολλούς άλλους Έλληνες που βρίσκονται σε πολλές άλλες χώρες. Τόσο εμείς οι Έλληνες όσο και οι άλλοι που βρίσκονται σε άλλες χώρες εκτός Ελλάδας δεν θα ξεχάσουν ποτέ την “Αγία εβδομάδα” που είναι οι Άγιες ημέρες του Πάσχα! Νιώθουν και αισθάνονται (ότι πάντα) είναι κοντά στην πατρίδα τους και φυσικά γιορτάζουν και νοσταλγούν. Αυτές τις άγιες ημέρες έχουν πάντα την επιθυμία τους να βρίσκονται αυτές τις Άγιες Ημέρες στη δική τους πατρίδα, την Ελλάδα και… να γιορτάζουν της ημέρες του Πάσχα. Πάντα θαυμάζουν ότι το βάψιμο των αυγών γίνεται (και εκεί που βρίσκονται) τη Μεγάλη Πέμπτη, και πάντα θυμούνται ότι το βάψιμο των αυγών γινόταν στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες που βρίσκονται τόσοι Έλληνες. Εδώ στη χώρα μας που υπάρχει τόσος κόσμος και σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και στα νησιά μας, όπου συναντά κανείς ανθρώπους από διάφορες περιοχές που είναι συχνά ταλαιπωρημένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή και από τις στερήσεις τους, έρχεται μια μέρα που ξεχνούν τις δυσκολίες της ζωής τους και με δικούς τους συγγενείς ή φίλους φροντίζουν να συνυπάρχουν και στις λειτουργίες και στις ακολουθίες των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα την Αγία, η θλίψη υπάρχει στους ανθρώπους και το κλάμα είναι για τον Χριστό. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, πολλές γυναίκες και κορίτσια, λίγα χρόνια πριν διανυκτέρευαν στην εκκλησία και παρουσίαζαν μοιρολόι στον Χριστό:
Σήμερα μαύρος ουρανός
σήμερα μαύρη μέρα
σήμερα όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται.
Ένα έθιμο που δείχνει όλη την αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού κι όλη την τρυφεράδα των απλών γυναικών. Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα και ενώνονται με το μοιρολόγι τους. Κλαίνε και στολίζουν τον Επιτάφιο οι γυναίκες. Οι περισσότερες νηστεύουν και μερικές πίνουν μόνο νερό. Η αυγή της Μεγάλης Παρασκευής τις βρίσκει ξαλαφρωμένες, που και στη χρονιά εκείνη μπόρεσαν να κλάψουν τον Χριστό. Σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας οι γυναίκες, που όλο το βράδυ μοιρολογούσαν τον Χριστό, συνήθιζαν την ώρα που περνούσε ο Επιτάφιος να βγάζουν στην πόρτα τους μια εικόνα του Εσταυρωμένου ανάμεσα σε λουλούδια και αναμμένα κεριά. Περνούν τα χρόνια και οι αιώνες φροντίζουν να υπάρχουν αναμνήσεις, αλλά πάντα όλοι είχαν δάκρυα όταν έβλεπαν τον Χριστό.
Βαμμένα κόκκινα αυγά
Αυτό βέβαια είναι συμβολικό έθιμο αιώνων. Τα κόκκινα αυγά είναι διακοσμητικά αντικείμενα (έτσι έλεγαν οι ειδικοί καλλιτέχνες). Το κόκκινο χρώμα που προσφέρεται πάντα στα αυγά του Πάσχα, αναφέρεται στην ανάμνηση του χυμένου αίματος του Χριστού!!! Σε μερικές περιοχές τα κορίτσια ζωγράφιζαν με λιωμένο κερί πάνω στα αυγά, διάφορα σχήματα, όπως λουλούδια, μικρά καραβάκια, στρογγυλά φύλλα από λουλούδια, και προσπαθούσαν να τους δώσουν ένα σχήμα… σαν λυχνάρι. Σε πολλά γραπτά κείμενα του 10ου αιώνα ή του 17ου , έχουν παρουσιαστεί και φωτογραφίες με κόκκινα ή ζωγραφιστά αυγά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Ασία. Πολλοί άνθρωποι, Έλληνες αρκετοί , ταξίδευαν σ’ αυτές και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Έχουν παρουσιαστεί πολλές φωτογραφίες με αυγό διαφόρων χρωμάτων και με ζωγραφιές που παρουσίαζαν έργα τέχνης.
Η εορτή των εορτών
Πατροπαράδοτη πίστη έθιμο, ψυχολογία αποτέλεσε η ταύτιση της Ανάστασης του κυρίου, με την ανάσταση του Έθνους μας. Και μετά το απολυτρωτικό του ΄21, ο Ελληνισμός πάντα αναζήτησε τον Μεσσία που… “με του Χριστού την πίστη την αγία” θα τον βοηθούσε να πραγματοποιήσει όλα του τα εθνικά όνειρα, ιδιαίτερα στις παλαιότερες γενιές τις βασανισμένες με την πνοή της Ανάστασης, αναμενόταν το καινούργιο θαύμα. Τα πάθη του Χριστού θα τα ζήσουμε και φέτος. Γλυκιά αγωνία καίει και πάλι τις ψυχές μας. Και όταν τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου σημαίνουν οι καμπάνες της Ανάστασης του Κυρίου – Οι κουρασμένες ψυχές μας ας ακούσουν όσο γίνεται πιο πολύ το χαρμόσυνο μήνυμα- Ας το δεχθούν σαν μια ελπίδα σ’ ένα κόσμο που δεν φροντίζει τις ελπίδες. Αυτό αναφέρεται σαν μήνυμα ευσπλαχνίας για τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Σαν μήνυμα αγάπης και ειρήνης σ’ ένα κόσμο που σκοτώνει την αγάπη και την ειρήνη. Το μήνυμα είναι πολύ εκφραστικό και κάθε χριστιανική καρδιά οφείλει να το νιώσει βαθύτατα.
Η λέξη Πάσχα
Έχει Αιγυπτιακή την προσέλευση και Ελληνική την ρίζα της. Σημαίνει το “πέρασμα” στην εαρινή ισημερία. Ήταν μεγάλη γιορτή φωτός των αρχαίων Αιγυπτίων που τιμούσαν τον ήλιο και το πέρασμά του σε διάφορες περιοχές. Στις ίδιες χρονικές περιόδους είχαν και οι αρχαίοι, αλλά και οι νεότεροι Έλληνες, που τιμούσαν την συμβολική θεότητα του φωτός. Τα κόκκινα αυγά συμβολίζουν τη ζωή και το δοξαστικό της χαράς. Το θεώρησαν: το “σκεύος” της δημιουργίας και το χρώμα της ελπίδας.
