Κάποτε, ήταν λογικό. Κάποτε, ήταν ίσως η πεπατημένη. Κάποτε, το να ταυτίζεται κανείς με μία "ιδεολογία", κοντόφθαλμα και με παρωπίδες, ενάντια σε οτιδήποτε διαφορετικό, δεν θεωρείτο κατακριτέο, εφόσον αυτή ήταν η πεπατημένη, αυτό ήταν το "νορμάλ".
Ωστόσο, πλέον, έχοντας περάσει τόσα ως λαός, έχοντας πέσει κυριολεκτικά μέσα σε ένα βούρκο ντροπιαστικών συνεπειών, δημιουργημένο από τη δική μας την ξεροκεφαλιά και τον άκριτο, υποκινούμενο από προσωπικά οφέλη φανατισμό μας με κόμματα και κομματικά στελέχη, περίμενα, ότι κάτι θα είχε αλλάξει στο μυαλό του μέσου Έλληνα κομματικοποιημένου.
Αλλά πού τέτοια τύχη. Πού να υπάρξει η κοινή λογική; Πού να υπάρξει ψύχραιμη κριτική, στο οτιδήποτε πρεσβεύει το κάθε κόμμα, στο οποίο πρόσκειται κανείς φιλικά; Όχι, βέβαια... Γιατί άλλωστε; Μήπως μας έχει κοροϊδέψει κανένα κόμμα; Μήπως μας έχει πει ψέματα; Μήπως δεν έχει μείνει πιστό στην ιδεολογία του; Προς Θεού...
Με αφορμή τις εικόνες απείρου "κάλλους", κατά τη διάρκεια συνεδρίου κομματικής νεολαίας, συνειδητοποιώ, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε σε αυτή τη ρημάδα τη χώρα και θλίβομαι βαθύτατα, αφού, όπως αποδεικνύεται, αυτή η περβόητη "νοοτροπία" δεν έχει αλλάξει, ούτε καν στους νέους ανθρώπους, οι οποίοι κανονικά θα έπρπεπε να είναι οι πρωτοστάτες σε μία προσπάθεια να αλλάξουν τα κακώς κείμενα και να επιχειρούν να ριζώσουν νέες, σύγχρονες και υγιείς αντιλήψεις, σε όποιο ιδεολογικό χώρο κι αν ανήκουν.
Οι παλιές, σάπιες και παθογόνες αντιλήψεις του παρελθόντος, αυτές του "κομματοσκυλισμού" - ας μου επιτραπεί η έκφραση - αυτές που μας έφεραν σε αυτό το χάλι, καθώς ο φανατισμός και η ασχετοσύνη, δεν επέτρεψαν καμία μορφή ελέγχου στο τι πραγματικά γινόταν, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης (όλων των κομμάτων), παραμένουν. Παραμένουν και εκφράζονται από τη νεολαία. Από τους ανθρώπους, που, ουσιαστικά, είναι η ελπίδα αυτού του τόπου. Αλίμονο... Έχει μέλι η "καρεκλίτσα".
Και φυσικά, ας μη θεωρηθεί, ότι μέσα από το κείμενο, στοχοποιείται ένα συγκεκριμένο κομμάτι της νεολαίας, κάθε άλλο. Αναφέρομαι στο σύνολο του νέου κόσμου. Όπου ελάχιστοι είναι εκείνοι, που διατηρούν μία πολιτικοποιημένη, αλλά ψύχραιμη, λογική και κριτική στάση, ενώ η πλειοψηφία, είτε αγνοεί οτιδήποτε έχει να κάνει με πολιτική (θυμάστε το αξεπέραστο "Σόιμπλε; Ποιος είναι αυτός;"), είτε προτιμά να μένει αμέτοχη, απογοητευμένη από το πολιτικό γίγνεσθαι, ενώ και αυτοί που είναι οργανωμένοι σε πολιτικούς φορείς, οποιουδήποτε ιδεολογικού χώρου, εμφανίζονται σε ένα μεγάλο ποσοστό, να διατηρούν - αν όχι να εξελίσσουν προς το χειρότερο - λογικές, που δεν αρμόζουν σε άτομα, που έχουν στο "οπλοστάσιό" τους τα παραδείγματα του παρελθόντος και των οποίων το μέλλον παίζεται κορώνα - γράμματα από αυτές τις επιλογές τους και την πολιτική τους στάση.
Φυσικά, υπάρχουν επίσης συνειδητοποιημένα και ανεπηρέαστα από την γενικότερη επικρατούσα "λογική" στελέχη, ωστόσο, είναι πασιφανής η κυρίαρχη τάση των κομματικοποιημένων νέων, για επανάληψη των ίδιων και χειρότερων λαθών, μεα αυτά των προηγούμενων γενεών, τα οποία ήταν και η βασική αιτία για την γαλούχηση και γιγάντωση ενός τεράστιου πελατειακού, διεφθαρμένου συστήματος, ανάμεσα στον ψηφοφόρο, το κομματικό στέλεχος και το κόμμα αυτό καθ' αυτό.
Και εδώ γεννάται η εξής απορία: Αν η νέα γενιά, στην οποία στηρίζεται αυτός ο τόπος, για να τον βγάλει από το αδιέξοδο, δεδομένου, ότι μέχρι στιγμής, τα παθογόνα στοιχεία του πολιτικού συστήματος δεν βρίσκουν καμία γιατρειά, ακολουθεί την πεπατημένη και τη λογική του "κομματόσκυλου", του ρουσφετιού, του άκριτου προσηλυτισμού, της απάτης και της κατινιάς, τότε, πώς μπορεί αυτός ο λαός να διατηρήσει την ελπίδα του;
Πώς θα γίνει να αλλάξει το τοπίο και να αποκτήσει κι αυτή η χώρα ένα αξιοπρεπές κομματικό και κατά συνέπεια πολιτικό σύστημα; Διότι, ας μην ξεχνάμε, ότι για να αλλάξει η πολιτική σκηνή, πρέπει να αλλάξει και ο πολίτης. Αν ο πολίτης δεν έχει καμία διάθεση να αλλάξει, τότε πού οδεύουμε ως χώρα;
Σε αυτό δεν μπορεί να δώσει κανείς μας απάντηση, είναι όμως μία πάρα πολύ καλή τροφή για σκέψη, για τον καθένα από εμάς προσωπικά και κυρίως για άτομα 35 ετών και κάτω, προκειμένου να αναλογιστούμε τι θέλουμε, για τον εαυτό μας και τον τόπο μας, όπως επίσης και τι χρειάζεται να κάνουμε εμείς για αυτό.
Να καθόμαστε αμέτοχοι χωρίς να κάνουμε τίποτε και να αφήνουμε την ευθύνη της λήψης αποφάσεων σε ανθρώπους, που ούτε μας εκφράζουν, ούτε λειτουργούν προς όφελός μας;
Να υιοθετούμε τις συμπεριφορές και τις λογικές άλλων εποχών, που αποδείχτηκαν περίτρανα λανθασμένες και εξαιρετικά επικίνδυνες;
Ή να φερθόυμε επιτέλους, ως ενεργοί πολίτες, κρίνοντας, όχι μόνο διαφορετικές ιδεολογίες ή πρακτικές, αλλά πρώτιστα τις δικές μας, προκειμένου να τις βελτιώσουμε και να τις εξελίξουμε με τον καλύτερο τρόπο, για το κοινό συμφέρον;
