Θυμάσαι τον Αλ Καπόνε; Όχι, δεν έπαιζε στο «Παντρεμένοι με παιδιά». Αυτός ήταν ο Αλ Μπάντι.
Ο Αλ Καπόνε; Ο διαβόητος μαφιόζος την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική, που τελικά τον έκλεισαν μέσα για φοροδιαφυγή; Ε, αυτός επανέρχεται. Όχι ο ίδιος. Ένα comeback περιμένουμε το Πάσχα. Μην πάθουμε overdose συγκίνησης… θα μας κάτσει το τσουρέκι. Η μέθοδος «Αλ Καπόνε» επιστρέφει. Αυτή που δεν έχω κάτι χειροπιαστό για να σε στριμώξω και σε περνάω γενεές δεκατέσσερις. Πρακτικό και δοκιμασμένο. Ολόκληρο γκάγκστερ τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί, επειδή δεν είχε πατήσει το πόδι του στη ΔΟΥ. Η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται πλέον και σε πιο απλές περιπτώσεις.
Δεν είναι απαραίτητο να έχει ξεκληρίσει κάποιος εκατό οικογένειες, για να του τη φέρεις μπαμπέσικα. Μπορεί να σε ενοχλούν η καταγωγή του, οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του ή οι πλαστικές επεμβάσεις που πήραν τα ζυγωματικά από τη θέση τους και τα έστειλαν σε σπα στην Αιδηψό. Γι’ αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους που συνδέονται είτε με τις αρχές και τα εθνικά σου φρονήματα, είτε με τις επιλογές και την προσωπική σου αισθητική, αναζητάς τον κατάλληλο τρόπο για να βγάλεις από τη μέση όποιον είδε φως και μπήκε στη ζωή σου μια Κυριακή κοντή Λαμπρή.
Ο σκοπός αυτός συνήθως επιτυγχάνεται μέσα από την επίκληση στο κοινό αίσθημα. Αφουγκράζεσαι δηλαδή τον παλμό του λαού και βάσει αυτού, μπορείς ωραιότατα να ζητήσεις την κεφαλή του Ιωάννη του Προδρόμου, συνοδευόμενη από μαστέλο Χίου. Καλή όρεξη!
Τι θέλει όμως ο λαός; Τι πρέπει να του σερβίρεις για να υψώσει το λάβαρο της επανάστασης; Ποια είναι η αχίλλειος πτέρνα του; Με τι βγάζει αφρούς από το στόμα και με τι εξανθήματα στη βουβωνική χώρα; Μία επίσης δοκιμασμένη συνταγή είναι το γυμνό. Όχι το αθώο γυμνό, τύπου μου σηκώθηκε η φούστα από τον αεραγωγό του μετρό και αποκαλύφθηκαν μερικά από τα μυστικά της Victoria. Αλλά το γυμνό που σπιλώνει υπολήψεις, που θίγει αξιοπρέπειες, που αμαυρώνει την ιστορία, που προσβάλλει τα θεία, τη θεία και κάποια μακρινά ξαδέρφια στο Αϊντάχο. Θέλεις να στείλεις κάποιον στο σπίτι του κι ακόμα παραπέρα; Βγάλε τη γυμνή αλήθεια του στη φόρα. Όλοι θα πέσουν πάνω της και κανείς δεν θα ασχοληθεί με τα πραγματικά ιδεολογικά, εθνικιστικά, πολιτικά και κοινωνικά σου κίνητρα.
Ένα ακόμη στανταράκι είναι η χρήση του βουλωμένου γράμματος. Λες εσύ κάτι κι εγώ, διαβάζω πίσω από τις γραμμές. Για παράδειγμα, μου στέλνεις στο viber “θα με δεις και θα πάθεις ατύχημα” και εγώ διαδίδω σε όλους ότι, θέλεις να με δολοφονήσεις. Ότι θα με πατήσεις με το τρελό φορτηγό του Πάριου, ή με το καμπριολέ του Βασιλείου ή με τη θωρακισμένη Μερσεντές του Δάκη. Ότι θα μου ρίξεις δηλητήριο στο ποτό που το πήρες δανεικό από την Κωνσταντίνα ή ότι θα βάλεις μπράβους να με τουλουμιάσουν στο ξύλο και να μου πουν «Μπράβο Ρούλα, καλώς ήρθατε στον άλλον κόσμο». Ή μπορεί να χρησιμοποιήσεις τη γνωστή σε όλους φράση «για την ψυχή της μάνας τους» και να σε πάρει ο κάθε άσχετος να σε στολίσει επειδή «ειρωνεύτηκες τη μητέρα του». Κι άντε μετά να αποδείξεις πως ούτε είχες τέτοια πρόθεση, ούτε γνώριζες τη γυναίκα. Ορμώμενος δηλαδή από μία μόνο ατάκα, που μπορεί να γίνει και viral μέσα σε λίγα λεπτά, ξεσηκώνεις τα πλήθη, κάνοντας λόγο είτε για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είτε για τη διαιώνιση μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων. Κι όλα αυτά, γιατί δεν μπορείς να πεις το απλό «είναι μια σαχλαμάρα» και να αλλάξεις κανάλι, να γυρίσεις σελίδα, να πατήσεις άλλο link ή να ασχοληθείς με κάτι διαφορετικό. Θέλεις η δική σου διαφωνία, να γίνει διαφωνία ολόκληρου του όχλου, προκειμένου οι ηθικοί αυτουργοί να στιγματιστούν, να αποσυρθούν και να περιθωριοποιηθούν.
Σε πολλές περιπτώσεις, η «μέθοδος Αλ Καπόνε» έχει αποτέλεσμα, σε κάποιες άλλες παρουσιάζει ορισμένα κενά, για λόγους εποχικότητας. «Έλα μωρέ, ας κάνουμε λίγη υπομονή μέχρι τις γιορτές. Μετά ποιος θα το θυμάται»; Σε καμία περίπτωση όμως, δεν επαναπαυόμαστε, αλλά στύβουμε το μυαλό μας για δούμε τι άλλο μας ενοχλεί. Δεν μας φοβάμαι. Κάτι θα βρούμε.
