Κίτρινο. Πιο κίτρινο πεθαίνεις.
Κάτι μεταξύ λεμονο-μπανανο-πεπονί και αθηναϊκού ταξί.
Κάτι μεταξύ ΑΕΚ και Τουίτι
Μπορεί οι Κινέζοι να θεωρούν το κίτρινο ως το χρώμα που συμβολίζει τη σοφία, όμως η Κίνα μας πέφτει πολύ μακριά, οπότε ας αρκεστούμε στη δική μας, εθνική θεώρηση για την κατινιά, την ξεφτίλα, την μικρότητα και την αναξιοπρέπεια, που αφήνει αυτή την αίσθηση της ξινίλας κάθε εμμετικής συμπεριφοράς.
Η έννοια όμως της κιτρινιάς έχει κατά κύριο λόγο ταυτιστεί με τον χώρο της δημοσιογραφίας, όπου βρίσκει έδαφος κι ανθεί, χωράφι και καρπίζει.
Οι κύριοι εκφραστές της κιτρινιάς, δεν είναι άλλοι από αυτούς που αυτοσυστήνονται μεγαλοφώνως ως αμερόληπτοι.
Είναι οι ίδιοι που κάνουν υπερπροσπάθεια για να γίνουν πιστευτοί, διατυμπανίζοντας την αντικειμενικότητα τους.
Κι αυτό γιατί όσοι πραγματικά κινούνται στον χώρο με σοβαρότητα, λειτουργούν ανεξάρτητα χωρίς δεσμεύσεις, αποτυπώνουν την είδηση χωρίς να αναπαράγουν κουτσομπολιά, ασκούν κριτική χωρίς εμπάθεια και απωθημένα, δεν χρειάζονται διαφήμιση για τα αυταπόδεικτα.
Σαφώς και η διατύπωση του δημοσιογραφικού λόγου αποτελεί έκφραση μιας υποκειμενικής θεώρησης για το θέμα, γεγονός που συνιστά άλλωστε και το στοιχείο της άποψης, αρκεί αυτή να μην είναι αυθαίρετη, αλλά να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις.
Όμως τι γίνεται όταν υπάρχουν σχέσεις εξάρτησης με εξουσίες;
Εξουσίες και φυσικά εξαρτήσεις κάθε είδους.
Τότε η παραποίηση των γεγονότων και η παραμόρφωση της πληροφόρησης αποτελούν το κυρίαρχο στοιχείο της μονομέρειας σε ότι επικοινωνείται.
Τότε η ευτέλεια του δημόσιο λόγου εναγκαλίζεται τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η προπαγάνδα των σκοπιμοτήτων εξωστρακίζει την αδέσμευτη ενημέρωση κι ο πλουραλισμός παραμένει άγνωστη έννοια.
Όλα στον βωμό της εξυπηρέτησης κάθε μορφής συμφερόντων, με ανυπόληπτες πρακτικές, οι μέχρι χθες επικριτές να εμφανίζονται υμνητές, αρκεί να εξυπηρετηθούν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα.
Ότι μετά βδελυγμίας κατέκριναν τώρα το εξυψώνουν, κατακρημνίζοντας ακόμα και το ελάχιστο ψήγμα επαγγελματικής, ακόμα και προσωπικής, αξιοπρέπειας.
Κι επειδή θα βιαστούν να υπερασπισθούν το αηδιαστικό τους γλείψιμο εκεί που έφτυναν και να το βαφτίσουν αντικειμενική ενημέρωση, τόσο οι κατακριτές πολέμιοι του σαθρού και τώρα οικοδεσπότες, όσο και οι αυτόκλητοι σωτήρες υβριστές και υπερασπιστές της κάθαρσης και τώρα φιλοξενούμενοι, τελικά το μόνο που κατάφεραν είναι να ισοπεδώσουν κάθε στοιχείο ήθους δημόσιου λόγου και κοινωνικής-πολιτικής-επαγγελματικής συμπεριφοράς.
Η ευθύνη πλέον, για την εξαγωγή συμπερασμάτων επαφίεται και εναπόκειται στο κοινό, που αν κανείς το παρατηρήσει καλύτερα θα δει τις πρώτες γκριμάστες ξινίλας να αποτυπώνονται ξεκάθαρα.
Και μην μπερδεύεστε. Ο ήλιος δεν είναι κίτρινος, είναι χρυσός.
