«STOP! Περάστε δεξιά, παρακαλώ».
«Κάναμε κάτι κακό, αστυνόμε»;
«Από πού να αρχίσω; Παράνομη συνάθροιση, παρακώλυση της κυκλοφορίας, υποβάθμιση του ακουστικού περιβάλλοντος και προσβολή της δημοσίας αιδούς.
«Δεν σας άρεσε το Μπαλέτο Κωλ-σόι σε όπερα Πουτσίνι; Γιατί; Τόσες πρόβες έκαναν τα παιδιά κι ας τους στένευε το κολάν στον καβάλο.
«Ονοματεπώνυμο»
«Συριανό Καρναβάλι».
«Ταυτότητα».
«Δεν έχουμε».
«Δεν έχετε; Και πού πάτε, κυρία μου, χωρίς ταυτότητα μες τη μέση του δρόμου, στο λιμάνι, στην παραλία, στα χωριά και στης κάτω γης τα χώματα»;
«Στην Πάτρα, για να κλέψουμε τη δική τους».
«Πολύ λογικό μου ακούγεται. Μπορείτε να συνεχίσετε».
«Αν το πάρουμε όλο ντουγρού, θα βγούμε, λέτε»;
«Ο Σουρής κι η ψυχή σας».
Είναι σοκαριστικό, μετά από πέντε χρόνια ζωής, να μαθαίνεις ότι δεν έχεις ακόμα ταυτότητα. Τίνος είναι, βρε πατέρα, το παιδί; Της Σύρου ή της Πάτρας; Θα μου πεις βέβαια, ότι η πατρότητα αμφισβητείται συνήθως, όχι η μητρότητα, αλλά μην παίρνεις κι όρκο. Λίγες φορές έχουν αρπάξει Καρναβάλια μέσα από τη θερμοκοιτίδα; Καθημερινά είναι όλα αυτά.
Κι αφού το δικό μας έβγαλε δόντια, έκανε τα πρώτα του βήματα, πήγε σχολείο και απέκτησε φίλους από όλη την Ελλάδα, ήρθε η στιγμή να του ανακοινώσουμε, λίγες ημέρες πριν από τα γενέθλιά του, ότι η πραγματική μητέρα του βρίσκεται κάπου στην Πελοπόννησο.
Ωστόσο, για να μην του δημιουργήσουμε ψυχικά τραύματα, διευκρινίσαμε ότι δεν εγκαταλείφθηκε από την ίδια, αλλά πως κάποιοι το άρπαξαν από την αγκαλιά της, προ πενταετίας, για να φτιάξουν ένα κακέκτυπο των υπόλοιπων τέκνων της. Παρόλες τις προσπάθειες των «αναδόχων» να το γαλουχήσουν με τις αξίες, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του του τόπου τους, για κάποιους, το Συριανό Καρναβάλι δεν μπορεί να αποβάλει ακόμα την «πατρινή» τσαχπινιά του. Κι ενώ στις φετινές αποκριάτικες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, παραδοσιακοί χοροί από τοπικούς συλλόγους, ακούσματα από κρουστά της Φιλαρμονικής και τσαμπούνες, σπονδυλωτή σατιρική παράσταση από ερασιτεχνικούς θεατρικούς συλλόγους της Σύρου και όλα αυτά αγκαζέ με τον «Γεώργιο Σουρή» και τα Ζεϊμπέκια, σε ορισμένα αυτιά ηχεί ο ύμνος «Πατρινό Καρναβάλι για πάντα, έλα να μάθεις τι θα πει Πατρινός».
Μία πιθανή λύση για τη βελτίωση του υφιστάμενου μοντέλου και τη διαμόρφωση μίας ξεχωριστής προσωπικότητας για το Καρναβάλι μας, θα ήταν ο διάλογος. Δηλαδή, καταθέτω τις προτάσεις μου στους αρμόδιους και συζητάω μαζί τους για το ενδεχόμενο υλοποίησής τους. Μοιράζομαι έγκαιρα τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια ο δήμος και όχι λίγες ημέρες ή ώρες πριν από την επίσημη έναρξη των εκδηλώσεων. Σημειώνεται ότι η συνταγή του Συριανού Καρναβαλιού παραμένει η ίδια από τότε που αυτό απέκτησε διήμερη διάρκεια με παρελάσεις τόσο στον μεσαιωνικό οικισμό της Άνω Σύρου, όσο και στο κέντρο της Ερμούπολης. Τα άρματα, η μεγάλη παρέλαση, η συμμετοχή δημοφιλών guests και η πανηγυρική λήξη με τη ρίψη πυροτεχνημάτων στην πλατεία Μιαούλη δεν είναι καινούρια φαινόμενα, ούτε υποστηρίζει κανείς ότι όλα αυτά δεν αγγίζουν τα όρια της υπερβολής. Υφίστανται όμως γιατί πέρα από την ανταπόκριση της τοπικής κοινωνίας, οι βάσεις στις οποίες πάτησε το Καρναβάλι εξ’ αρχής, διατηρούνται χωρίς να έχει επιχειρηθεί κάποια προσπάθεια χαμήλωσης των τόνων, ούτως ώστε οι αποκριάτικες εκδηλώσεις της Σύρου να μη θυμίζουν πραγματικά κάτι άλλο.
Μάλιστα το πρόγραμμα των εκδηλώσεων είναι φέτος πιο εμπλουτισμένο από ποτέ, καθώς οι υπεύθυνοι είχαν προφανώς την ελευθερία να τις επεκτείνουν, βάζοντας στο παιχνίδι περισσότερους φορείς και συλλόγους, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συριανής κοινωνίας, που προβάλλεται μέσω του θεσμού. Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι η διαφήμιση του φετινού Καρναβαλιού «χαντακώθηκε» εξαιτίας της επανέγκρισης του προϋπολογισμού, πράγμα που σημαίνει ότι μαζί της «χαντακώθηκαν» και οι πολύμηνες προσπάθειες των αρμοδίων να στήσουν ένα πλούσιο και ολοκληρωμένο πρόγραμμα.
Πίσω όμως από τις όποιες διαφωνίες και «παραφωνίες» της διοργάνωσης, οι οποίες τροφοδοτούνται από το γεγονός ότι δεν μας αρκούν ποτέ οι δικές μας δυνάμεις και χρειαζόμαστε ενίσχυση, κρύβεται η ανυπομονησία και η λαχτάρα ενός ολόκληρου νησιού να ξεχαστεί και να περάσει καλά, έστω για λίγες ημέρες. Και αυτή ακριβώς είναι η ταυτότητά μας.
