Μία τάξη πραγμάτων ξένη και ασυμβίβαστη με τις σταθερές και τον τρόπο λειτουργίας μία κοινωνίας, που μέσα στο χρόνο έχει διαμορφώσει τη δική της συγκεκριμένη προσωπικότητα, βρήκε χώρο και στριμώχτηκε στις παρυφές της εξουσίας.
Από εκεί σιγά-σιγά άρχισε να αναρριχάται και να διαπλέκεται στο σώμα της πόλης, να διαβρώνει και να παραμορφώνει το πρόσωπο της, κάνοντας την αγνώριστη.
Αίφνης, οι διατυπώσεις περί δημοκρατικότητας από τους αριβίστες της πολιτικής ζωής ακούγονταν ως χυδαιότητες και οι συμπεριφορές της αλητείας αντέκρουαν κάθε έννομη πρακτική.
Στην απόλυτη κοινωνική εμπιστοσύνη βρήκε ωφέλιμο χώρο μια διακυβέρνηση απόλυτης εξουσίας, την έπαρση της οποίας χρησιμοποίησαν για να επωφεληθούν οι παραδειγματικοί εκφραστές του αμοραλισμού, θρονιάζοντας για τα καλά στην καμπούρα της πόλης τις λογικές της φεουδαρχίας.
Μία νοοτροπία υπόκοσμου άρχισε σταδιακά να εξαπλώνεται στον κοινωνικό ιστό και να τον διαβρώνει, με ιδεολογικά νταβατζιλίκια και καλλιέργεια της υποτέλειας των δηλωμένων «πιστών» του συστήματος, προκειμένου να τύχουν της εύνοιας του αφεντικού.
Η προκλητικότητα των παρασκηνιακών σπεκουλαδόρων, πέρα πλέον από τα όρια του ανεκτού, εξέθετε ανεπανόρθωτα τους επηρμένους ηγέτες.
Μα πως τόσο εύκολα μπόρεσαν οι μικροί γκεμπελίσκοι να εγκαθιδρύσουν και να εδραιώσουν την παράλληλη εξουσία τους;
Πώς, εάν δεν εύρισκαν πρόσφορο έδαφος;
Πώς, εάν δεν είχαν όχι απλά την ανοχή αλλά και την άνωθεν στήριξη;
Πώς, εάν δεν έχαιραν της απολύτου εμπιστοσύνης και της προστασίας της εξουσίας;
Πώς, εάν υπήρχε εκ μέρους της η στοιχειώδης οξυδέρκεια κατανόησης του ρόλου τους;
Πώς, εάν δεν καλλιεργούσαν αμφίδρομα σχέσεις εξάρτησης;
Πώς, εάν δεν τους επέβαλλε ετσιθελικά και δεν τους έχριζε απόλυτους διαχειριστές των τυχών της πόλης, ο ηγέτης της;
Πώς, εάν δεν συνεργούσε στις παρακμιακές τους τακτικές;
Ένας ηγέτης που βρέθηκε εγκλωβισμένος και εκτιθέμενος ανεπανόρθωτα, να καλείται να διαχειριστεί τις απώλειες του όταν άρχισε να αυξάνεται το προσωπικό του κόστος.
Και το κόστος της κοινωνίας, ποιος θα το επωμιστεί;
Επεχείρησαν να τη διαβρώσουν σε τέτοιο βαθμό, που έσυραν τόσο χαμηλά την πολιτική αλλά και κοινωνική έκφραση, πνίγοντας την στα βοθρολύματα της εμετικής τους λογικής.
Και το μέγεθος της ηγετικής πλέον διάβρωσης, περισσότερο εμφανές από ποτέ, με τους θύτες να εμφανίζονται ως θύματα και αντιστρόφως, με τους ρόλους μεταξύ τους να εναλλάσσονται, σε ένα παιχνίδι ανταλλαγών και δημιουργίας εντυπώσεων.
Και η κατάπτωση συνεχίζεται, με μακροσκελή κατηγορητήρια και δημόσιες αντιπαραθέσεις, σε ένα γαϊτανάκι γύρω από τον πολιτικό ιστό του τόπου.
Ο νικητής πλέον θα κριθεί όχι από τη δύναμη που διαθέτει, αλλά από το προς τα πού στράφηκε η αποδοκιμασία του κόσμου.
Ας κοιτάξουν λοιπόν οι μονομάχοι τις παλάμες τους, τα πρόσωπα τους στον καθρέφτη για να καταλάβουν πόσο βαθιά βουτήχτηκαν στη λάσπη.
Ο καθαρότερος κερδίζει!
