Παρακμή! Πώς αλλιώς θα μπορούσε να περιγραφεί αυτή η αλαζονική τάση προβολής ενός υπέρμετρου “εγώ” - ορισμένων προσώπων – η οποία επιδεικνύεται διαρκώς και σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε δημόσια συζήτηση, ακόμη και σε μία γιορτή εγκαινίων χώρου αναψυχής για τα παιδιά, στην οποία τα ίδια και μόνον αυτά, θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές. Μα πώς αλλιώς; Ντεκαντάνς.
“Μάνα” μου αλήθεια σου λέω, με άφησες άφωνη (με την αρνητικότερη των ερμηνειών) για ακόμη μία φορά! Ας ξεκινήσω όμως από τα γεγονότα και τις διαπιστώσεις. Μετά από την πρόσφατη εκδήλωση και τα αποκαλυπτήρια της μαρμάρινης επιγραφής στην ανακαινισθείσα ριζικά παιδική χαρά, μπορώ να πω πως χρειάστηκε να κάνω μία μίνι έρευνα σε αντίστοιχους χώρους αναψυχής (μέσω περιπάτου, αλλά και μέσω διαδικτύου), προκειμένου να διαπιστώσω εάν πρόκειται για πάγια τακτική, για “πολιτική” που ακολουθείται συστηματικά ή απλώς για μία στάση που συντηρείται από υπερφίαλα πολιτικά πρόσωπα, ώστε να τονίζουν έτι περισσότερο το εγώ τους. Έτσι λοιπόν, συνάντησα μικρότερες ή μεγαλύτερες ταμπέλες με τα ονόματα Δήμων, είδα επιγραφές που ανέφεραν τις χορηγίες για την κατασκευή παιδικών χαρών, παρατήρησα ταμπέλες που δεν παρέλειψαν να συμπεριλάβουν – όπως επιβάλλεται άλλωστε – τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις που δόθηκαν για την κατασκευή ανάλογων χώρων, ενώ διαπίστωσα την ύπαρξη λιτών κι ελάχιστων - σε αριθμό – επιγραφών, που πέραν του ονόματος του αρμόδιου Δήμου, φιλοξένησαν στην επιφάνειά τους και το όνομα των δημάρχων στη θητεία των οποίων υλοποιήθηκαν τα διάφορα έργα με λιτή όμως και διακριτική γραμματοσειρά.
Το ύφος όλων των ανωτέρω επιγραφών, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο καταφέρνει να είναι ανεκτό στην αισθητική του μέσου πολίτη – δημότη που τις αντικρίζει στις εγκαταστάσεις των παιδικών χαρών, αφού σε καμία περίπτωση δεν δηλώνει έπαρση, αλαζονεία και πρόκληση. Περιλαμβάνει μόνον τα απολύτως απαραίτητα προς ενημέρωση των επισκεπτών και τίποτε άλλο.
Στον αντίποδα με την υψηλή έννοια της διακριτικότητας όμως, η περίπτωσή μας, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη – όπως και δεν πέρασε άλλωστε αν διέθετε κάποιος πρόθυμη ακοή για να εισπράξει τους ψιθύρους που αναπτύχθηκαν – καθώς, κόντρα στη λόγια μορφή της ελληνικής γλώσσας που έχει χρησιμοποιηθεί στην επιγραφή, κοινώς την αγαπημένη σε κάποιους, καθαρεύουσα, η οποία σε κατάλληλες περιπτώσεις (μόνον) προσθέτει και υπογραμμίζει κύρος, το περιεχόμενό της, όσο πομπώδες κι αν θέλει να δείχνει, επιτυγχάνει να αναδείξει τελικώς μόνον την κενότητα που χαρακτηρίζει τη σημερινή πολιτική ποιότητα(;) του τόπου.
Ντεκαντάνς “μάνα” μου και απόλυτη πολιτική παρακμή με σαφή προσανατολισμό την κολακεία και μόνον αυτό! Τούτο το συμπέρασμα προκύπτει, ακόμη κι αν διαβάσει κάποιος την επιγραφή καθέτως, οριζοντίως, ή όπως αλλιώς επιθυμεί.... Και στην παρούσα περίπτωση, όπως αρέσκονται μερικοί να επαναλαμβάνουν... ο νοών νοείτω...!
Καθώς όμως ο λόγος οφείλει να υπηρετεί τους απλούς πολίτες, θα πρέπει να αναφερθεί πως αναπάντητα μένουν πολλά ερωτήματα που γεννώνται από τέτοιου είδους ενέργειες και αποφάσεις! Ποιος συνετός και διακριτικός πολιτικός θα επέλεγε να φιγουράρει το όνομά του, με κεφαλαία γράμματα σε μία μεγάλη ταμπέλα παιδικής χαράς, στην οποία ακόμη κι ο ιστορικός Δήμος μας, δείχνει να έχει “στριμωχτεί” και να αναφέρεται σχεδόν με το στανιό; Ποιας ποιότητας πολιτικό πρόσωπο θα αρεσκόταν με πλατύ χαμόγελο μάλιστα, στην παρουσίαση αυτής της ταμπέλας λες και στον ίδιο οφείλεται από την αρχή έως το τέλος η ύπαρξη του έργου; Και τέλος, ποιος άνθρωπος εκλεγμένος που θεωρεί ταπεινή κι ουσιαστική την ύπαρξή του για έναν τόπο, θα επεδίωκε ή θα ικανοποιούταν από τέτοιου είδους προβολή, για ένα έργο αναφορικά με το αποτέλεσμα του οποίου πολλά έχουν ειπωθεί...;
Εν ολίγοις, πολιτική παρακμή και ντακαντάνς “μάνα” μου, κι από ουσία, λόγια!
ΥΓ. Νομίζω “τρίζει” ακόμη και η επιγραφή του Δημαρχιακού Μεγάρου... Ακούς;
