Είπαμε, να μην βγάζουμε κακό πρόσωπο στον έξω κόσμο. Είπαμε, να μην εκτιθέμεθα από μόνοι μας. Είπαμε, να μην υπερβάλλουμε.
Και ναι, εντάξει, το καταλαβαίνω, ότι πλέον τα έχουμε παρατήσει όλοι με αυτό το έργο, που μοιάζει τον τελευταίο καιρό να ζούμε μαζί του τη Μέρα της Μαρμότας, αλλά δεν πάει άλλο, θα ξεσπάσω.
Τι δουλειά έχει, πουλάκι μου, η στοίβα με τα φρεάτια, τρία μερόνυχτα παρατημένη μες τη μέση του πεζοδρομίου;
Περνάω μία, τα βλέπω εκεί τα δύσμοιρα τα φρεάτια, δεν τους δίνω σημασία, λέω, να, θα τα χρειάζονται τα παιδιά για να τα τοποθετήσουν. Περνάω δεύτερη, συνεχίζουν να βρίσκονται μες τη μέση, λέω, να, τα παιδιά ακόμα δεν τα έβαλαν τα φρεάτια. Μπλέκομαι στα φρεάτια, παραπατάω. Δεν δίνω σημασία, με την ισορροπία ούτως ή άλλως δεν τα πάω γενικά καλά. Συνεχίζω τη βόλτα μου.
Ε, την τρίτη φορά δεν έδωσα καμία δικαιολογία και άρχισα κι εγώ με τη σειρά μου να βρίζω, όπως και όλοι οι υπόλοιποι πεζοί, πριν από μένα στη σειρά, κατά τη μοιραία συνάντηση με την παρατημένη στοίβα από φρεάτια.
(Δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου να χρησιμοποιήσω την έκφραση «στοίβα από φρεάτια»)
Εν πάση περιπτώσει, η στοίβα από φρεάτια (να το πάλι), δεν είναι η μοναδική τσαπατσουλιά, που έχει αφεθεί για μέρες (ή και εβδομάδες) στο αναπλασμένο τμήμα. Κάτι κομματάκια μάρμαρο από δω, κάτι κομματάκια μάρμαρο από κει, σακούλες με μπετόν ξέμπαρκες, μικρά ενθύμια της ανάπλασης ξεπροβάλλουν ολούθε και από το πουθενά, μπροστά στους πεζούς, που προσπαθούν να αποφύγουν τα εμπόδια, σαν ήρωες ηλεκτρονικών παιχνιδιών, σε πίστες υψηλού επιπέδου.
Γενικότερα όμως, η εβδομάδα που πέρασε και κυρίως το Σαββατοκύριακο, δεν ήταν και η καλύτερη που θα μπορούσε για τα φρεάτια. Ούτε για αυτά, που στοιβάχτηκαν και ξεχάστηκαν κάποια στιγμή, σε κάποια γωνιά, κάποιου δρόμου, ούτε για τα ήδη τοποθετημένα.
Μιλάω για την (δυνατή, ξαφνική και ανεξήγητη) μπόρα του Σαββάτου, με την οποία πλημμύρισαν τα πάντα. Πλημμύρισαν οι δρόμοι, πλημμύρισαν τα στενά, πλημμύρισαν τα φρεάτια, πλημμύρισαν οι καρδιές μας από μελαγχολία (για όσους κάθισαν με ζεστή σοκολάτα και βιβλίο να κοιτούν την κοσμοχαλασιά απ’ έξω), πλημμύρισαν και οι αρχικές μας σελίδες, από αναρτήσεις του τύπου «Πλημμυρίσαμε – στην τοποθεσία “τάδε”».
Για να επιστρέψω στο ζήτημα, που προκύπτει, με αφορμή τη στοίβα από φρεάτια (λες αυτή η φράση να μείνει στο λεξιλόγιό μου για πάντα, όπως ακριβώς η στοίβα από φρεάτια στο πεζοδρόμιο;), μπορεί αυτό το έργο να μην πήγε, όπως το σχεδιάζαμε, να συνεχίζει να είναι εργοτάξιο, να έχει τον ατέλειωτο, αλλά, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, όσον αφορά σε τέτοιες οφθαλμοφανείς ακαταστασίες, δεν μπορεί να υπάρξει έλεγχος, ή νουθεσία, ή παρατήρηση, από πλευράς των αρμοδίων, δεδομένου, ότι οι ίδιοι οι αρμόδιοι, με δική τους ευθύνη και για την εξυπηρέτηση πολιτών και επιχειρηματιών, αποφάσισαν να δοθεί σε χρήση το παραλιακό μέτωπο, κατά τη διάρκεια των εργασιών;
Και η περίπτωση, να έχουν άγνοια οι αρμόδιοι, για την ακατάστατη κατάσταση της παραλίας, θεωρείται σχεδόν απίθανη, αφού είναι αδύνατον, αρχικά να μην περπατήσει κανείς καθημερινά σε κάποιο τμήμα της και έπειτα, να μην περπατήσει σε οποιοδήποτε σημείο, χωρίς να συναντήσει μία από αυτές τις μικρές “τσαπατσουλιές”.
Εκτός των άλλων, ο κόσμος δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί με την επιβολή κάποιας ακόμη ρήτρας στον εργολάβο. Ο κόσμος περπατά στο παραλιακό μέτωπο, σήμερα, χτες, τώρα. Το να χάσει χρήματα ο εργολάβος ποσώς τον ενδιαφέρει, στο σημείο, που έχουν έρθει τα πράγματα.
Άμεσο αποτέλεσμα μπορεί να υπάρξει, αν δε σας κάνει κόπο;
