Έχει όμορφη μέρα έξω. Ο ήλιος τρυπώνει από τις γρίλιες και ξαποσταίνει στο λαιμό μου. Σηκώνω την πλάτη του κρεβατιού. Προσπαθώ να ρίξω κλεφτές ματιές και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εικόνα των ασθενών και των συνοδών τους στα παράθυρα του νοσοκομείου, για να καμαρώσουν τους μαθητές που στεφανώνουν στο Ηρώο των Πεσόντων. «Η επόμενη παρέλαση είναι στις 25 Μαρτίου», σκέφτομαι. «Ο Χριστός κι η Παναγία! Μέχρι τότε, θα έχει κάνει τον κύκλο του», απαντάει η μητέρα μου.
Δεν έχω ιδέα εάν η απόγνωση με την παραφροσύνη έχουν συγγένεια πρώτου, δεύτερου, ή τρίτου βαθμού, αλλά σε κάποια φλέβα τους κυλάει το ίδιο αίμα. «Λες να περάσω στην αιωνιότητα ως ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στο νοσοκομείο με πυρετό και έμεινε εκεί για πάντα»; Η Μπρουκ Σιλντς ρίζωσε στη «Γαλάζια Λίμνη». Ο Τομ Χανκς κατασκήνωσε στο αεροδρόμιο κι εγώ θα υποδεχτώ τη Σαρακοστή με ορό και Apotel στο Βαρδάκειο. Στην υγειά μας, ρε παιδιά. Με τον καιρό, θα κόβουμε και εισιτήρια. Όλοι θα σπεύδουν στον όροφο να δουν τον χρόνιο ασθενή. Και δώρο, μια μάσκα προσώπου για να ντυθείτε στο Καρναβάλι «Grey’s Anatomy». «Μεγάλη φαντασία έχεις!», μου απαντούν φίλοι και γνωστοί. «Μέχρι τότε, θα έχει κάνει τον κύκλο του». «Μέχρι τότε, θα με έχουν κάνει ταινία. Στο ρόλο μου θέλω τον Έντι Ρέντμεϊν». «Και για μαμά σου την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ; Μη χειρότερα».
Είναι πολύ εύκολο η καθημερινότητα ενός ανθρώπου να αλλάξει από τη μία ημέρα στην άλλη και τίποτα να μη θυμίζει αυτό που μέχρι πρότινος θεωρούσε ρουτίνα. Η νέα πραγματικότητα είναι προσαρμοσμένη στις συνθήκες και στο περιβάλλον, μέσα στο οποίο κινείται, φέρεται ή νοσηλεύεται. Τα θέματα συζήτησης περιστρέφονται γύρω από έναν κοινό άξονα. «Τρελαίνομαι, μια παγώνω, μια ζεσταίνομαι». «Σου ανέβηκε ο πυρετός, Αννούλα»; «Ναι, γιατί εδώ έχει κρύο και μ’ έχει πιάσει μια στεναχώρια». «Είσαι με τα καλά σου, το πετσί μας κοντεύουμε να βγάλουμε εμείς». «Πού να ‘σαι απόψε που κρυώνω και φοβάμαι;» «Δεν είπαμε, πως πατάμε το κουμπί όταν τελειώνει ο ορός»; «Κάθε μου κύτταρο σε ζητάει, παρακαλάει, παρακαλάει, να ανασάνει, παρακαλάει». «Πώς αισθάνεστε»; «Πυρκαγιά, θερμόμετρα φωτιά, αντιπυρετικά, το κέφι μου ποτέ δε μένει πίσω, πυρκαγιά, θα σβήσει και ξανά, γέλια μηχανικά, τον εαυτό μου πώς να τόνε πείσω»;
Πόσες κατάρες αναλογούν σε έναν άνθρωπο; Υπάρχει όριο; Στις πόσες μηδενίζει το κοντέρ και σου ‘ρχεται η συμφόρηση; Υπάρχει κάποιος εκεί ψηλά που κρατάει τεφτέρι και τις έχει κατηγοριοποιήσει; Για παράδειγμα, τοπική αυτοδιοίκηση: 500 κατάρες, «είδαν φως και μπήκαν»: 200 κατάρες, «δεν δέχομαι την άποψή σου και εύχομαι ο κύκλος να σε καταπιεί για να μην ξαναμιλήσεις»: 30 και κατάρες; Και μόλις συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός, συνωμοτούν όλες οι δυνάμεις της φύσης εναντίον σου με μουσικό χαλί το “Fever” της Peggy Lee; Κι όσο οι πληγές μερικών παραμένουν ανοιχτές, τόσο να ανεβάζεις θερμοκρασία, τόσο να ιδρώνεις σαν παλιάλογο, τόσο να μοιράζεις φιάλες αίμα σαν φυλλάδια στην παραλία. Άραγε η αλήθεια, πληρώνεται με αίμα; Μπα, δε νομίζω. Στη ζωή, οι μάχες διαδέχονται η μία την άλλη. Από κάποιες, υπάρχουν απώλειες και από άλλες βγαίνεις, πιο δυνατός. Κοινώς, δεν χρειάζεται να φοβάσαι….. πολύ….
Γιατί μπορεί εκεί έξω ο πόλεμος να συνεχίζεται, ακόμα και με καλό καιρό, όμως στον καινούριο αυτό μικρόκοσμο, δεν είσαι μόνος σου. Έχεις συμπαραστάτες, που σου παρέχουν τις πρώτες βοήθειες για να σταθείς και πάλι στα πόδια σου, να φτάσεις στο παράθυρο και να κοιτάξεις τον ήλιο κατάματα. Δεν τους νοιάζει η ταυτότητά σου, τι έχεις γράψει, τι έχεις πει, ποιες είναι οι θέσεις σου και με πόσο πάθος υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι ή πρεσβεύεις. Γιατί αυτοί οι μαχητές δεν έχουν μάθει να κλωτσούν τους λαβωμένους στους λάκκους με τους νεκρούς. Έχουν μάθει να τους φροντίζουν και να καρδιοχτυπούν γι’ αυτούς, χωρίς να ξεχνούν ότι δίπλα τους έχουν ανθρώπους, όπως είναι και οι ίδιοι.
Σε κάθε πόλεμο, τα όπλα είναι διαφορετικά. Άλλοι επιστρατεύουν τα πιο σκοτεινά τους ένστικτα, τα πιο ταπεινά τους αισθήματα και τις υποκριτικές ικανότητές τους και άλλοι την καλοσύνη τους και το γλυκό τους λόγο, όσο τετριμμένος κι αν θεωρείται τις τελευταίες ημέρες. «Μην ανησυχείς. Θα κάνει τον κύκλο του»!
