Όχι, δεν κάνεις λάθος. Η πρόσκληση που κρατάς στα χέρια σου γράφει κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας, όχι μνημόσυνο. Θα συμφωνήσω βέβαια μαζί σου πως αν τριγύρω υπήρχε ένας επιτάφιος για προσκύνημα, δεν θα φαινόταν αφύσικο. Άνθρωποι είμαστε. Μπορεί να μπερδέψουμε την Πρωτοχρονιά με τη Μεγάλη Παρασκευή κι όπως τρώμε το σοκολατένιο κόκορα, να βρούμε το φλουρί. Συμβαίνουν αυτά και στους καλύτερους συλλόγους. Μην αποκλείεις όμως το ενδεχόμενο κάποιοι να έχουν σκάσει απ’ τις πολλές πίτες και η δυσπεψία να είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους.
Θα περίμενε κανείς πως άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια αγάπη και συνεργάζονται για να προσφέρουν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτός ο τόπος, θα ήταν χαρούμενοι που βρέθηκαν όλοι μαζί στην ίδια αίθουσα. Αντί όμως για χαμόγελα, φωνές, εναγκαλισμούς και θερμά χειροκροτήματα, ο χώρος γέμισε από ανέκφραστα χείλη, σταυρωμένα χέρια και ψιθύρους από τα κατά τόπους πηγαδάκια. Τι να έφταιγε; Μήπως η ζέστη; Όχι, είχε παγωνιά. Μήπως τα λόγια του παπά; Προς Θεού. Και οι δύο εκπρόσωποι της εκκλησίας εξήραν το έργο της ομάδας και της ευχήθηκαν ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες. Άρα, ποιο ήταν το πρόβλημα; Από πού πήγαζε αυτή η αρνητική ενέργεια;
Μήπως κούρασε ο απολογισμός στην αρχή, στη μέση και στο τέλος της εκδήλωσης; Όχι, δεν ήταν σε δόσεις, αλλά ένας μονοκόμματος, για να θυμηθούν τα μέλη με πάσα λεπτομέρεια τι έκαναν τα ίδια τη χρονιά που πέρασε. Ήταν τόσα πολλά, που λογικό κάποιοι να μην τα θυμούνται όλα και να χρειάζονται κάποιον να τους τα φρεσκάρει, μονολογώντας επί 30 λεπτά. Δεν έχει καμία σημασία εάν η εκδήλωση καταγραφόταν. Η διάρκεια θα ήταν ίδια, είτε με την παρουσία μέσων, είτε χωρίς. Άλλωστε είναι κρίμα να στερήσεις από κάποιους τη μοναδική στιγμή που έχουν τον χρόνο για να βγουν στο προσκήνιο. Ιδίως όταν δεν τους αρκεί η αναγνώριση της οργανωτικότητάς τους, της προσωπικής εργασίας τους και της πολύτιμης συμβολής τους από την πλειοψηφία της ομάδας. Αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν με κάθε τρόπο να βγουν στα φώτα και να υπενθυμίσουν στον κόσμο -που, εδώ που τα λέμε, ποσώς ενδιαφέρεται- ότι αυτοί βρίσκονται στην κεφαλή της ομάδας. Ναι, αλλά αυτό που δε λένε και παραλείπεται σκοπίμως από τα λογύδριά τους είναι πώς καταφέρνουν να βρίσκονται στην κεφαλή τα τελευταία χρόνια. Τι λογαριασμούς πληρώνουν στα τηλέφωνα; Πόσο πηγαίνουν τα τραπεζώματα; Και γενικότερα, πόσος ιδρώτας πέφτει ώστε στο μαγικό χαρτάκι να γραφτεί το «σωστό» όνομα και επ’ ουδενί κάποιο άλλο αποκηρυγμένο;
Τα εσωτερικά μίας ομάδας δεν πρέπει να απασχολούν κανέναν άλλον, πέρα από τα μέλη της. Σε αυτό δεν έχει κανείς αντίρρηση. Όταν όμως μέρος αυτών διαρρέει κι ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι, αυτό συμβαίνει γιατί κάποιοι προφανώς και το επέτρεψαν ή το προκάλεσαν ή ενδεχομένως έριξαν λάδι στη φωτιά για πιθανά προσωπικά συμφέροντα, θυσιάζοντας στο βωμό την ίδια τους την «οικογένεια». Επομένως, είναι λυπηρό το γεγονός ότι, αυτή η τακτική του διχασμού, στο πνεύμα και τη φιλοσοφία του εμπόλεμου κλίματος που επικρατεί στο νησί τον τελευταίο 1,5 χρόνο - μόνο σύμπτωση δεν το λες- συνεχίζεται να γίνεται αποδεκτή και να συγκαλύπτεται από εκείνους που για κάποιο λόγο μένουν εγκλωβισμένοι στο παρελθόν. Όπως επίσης, είναι αντιφατικό το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται δημοκρατικές μέθοδοι όταν ουσιαστικά έχουν γίνει όλες οι γνωστές προεργασίες για να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Δεν ξέρω αν παλαιότερα το νησί φοβόταν να πει τη γνώμη του. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να αρχίσει να το κάνει. Ιδίως όταν κινδυνεύει να χάσει ακόμα και τις μικρές απολαύσεις του λόγω παλαιολιθικών μυαλών και χιτλερικών συμπεριφορών. Όταν δίνεται βήμα σε βασιλικότερους του βασιλέως, που μιλούν αγενώς, δεν εκτιμούν τον κόπο των συνεργατών τους και τροφοδοτούν συνεχώς το εχθρικό κλίμα μέσα στην ομάδα, τότε η όποια ιστορία της θα πάει για φούντο. Επομένως μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει η διαπίστωση ότι άνθρωποι με ιδέες και έμπνευση που έχουν αποδείξει ότι είναι ικανοί, μένουν πίσω επειδή κάποιοι έφεραν τον ουρανό τούμπα για να διατηρήσουν «δημοκρατικά» τον θρόνο τους.
