Η παροιμία είναι σαφής. «Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Δεν περιμένουν να τους πάει το στομάχι στην πλάτη, για να βάλουν το τσουκάλι στη φωτιά. Από το να σιτίζεσαι με τις βρούβες που μάζεψες από το παρτέρι του γείτονα, καλύτερα να αναζητάς έγκαιρα την τροφή σου, πολύ πριν αρχίσει η κοιλιά σου να παίζει την «Παθητική» Συμφωνία του Τσαϊκόφσκι.
Αν βγεις για κυνήγι την τελευταία στιγμή, όλα είναι πιθανά. Μπορεί να γυρίσεις με άδεια χέρια. Μπορεί να γυρίσεις χωρίς χέρια. Μπορεί να σε κατασπαράξει η αρκούδα του Ντι Κάπριο. Ή ακόμα χειρότερα, μπορεί να καταλήξεις σε αυτά που σου προσέφεραν παλαιότερα οι προηγούμενοι προστάτες της οικογένειας και εσύ τα σνόμπαρες, λέγοντας «τζιζ κακά». Δε σου άρεσε που το πιάτο μας ήταν κάθε μέρα γεμάτο, ήθελες να μας φτιάξεις τις δικές σου σπεσιαλιτέ. Ναι, αλλά μετά από μια ματριτσιάνα στο πόδι και μερικά ραπανάκια για την όρεξη, επιστρέψαμε πάλι εις την εσχάτη ένδεια.
Δεν προνόησες κατάλληλα. Δεν υπολόγισες ότι οι περισσότεροι χρειάζονται τρία γεύματα την ημέρα. Κάποιοι, μάλιστα, δεν αγγίζουν καν τα πρώτα δύο και τρώνε μόνο το βράδυ. Εσύ όμως, που προφασίζεσαι πάντα ότι φροντίζεις για τη σιλουέτα τους, τους στερείς κάθε δυνατότητα τροφοδοσίας. Ή για να τους δώσεις μια μπουκιά, θα πρέπει να την ανταλλάξεις με την ψυχή τους. Συν ότι ο μοναδικός άνθρωπος που υπάρχει στο σέρβις, θα πρέπει να γίνει χίλια κομμάτια για να τους εξυπηρετήσει όλους. Και γιατί αυτό; Για να μας πείσεις ότι θα φυσήξει άνεμος αλλαγής στα θεωρεία μας; Ότι είσαι καλύτερος από τους προκατόχους σου και θα κάνεις τη διαφορά; Αυτό που δε σκέφτηκες είναι ότι η αλλαγή απαιτεί γνώσεις και εμπειρία. Από τη μία ημέρα στην άλλη δεν αρχίζεις να ξηλώνεις, όταν δεν είσαι ικανός να ράψεις. Αυτό δυστυχώς συνεπάγεται.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Όταν η παρούσα δημοτική αρχή ανέλαβε τα καθήκοντά της τον Σεπτέμβριο του 2014, έκρινε ότι οι υπηρεσίες -μη δημοτικού- υπαλλήλου στο ταμείο του Θεάτρου Απόλλων, που επί σειρά ετών αμειβόταν μέσω ειδικής σύμβασης με τον πάροχο της τεχνικής υποστήριξης, ήταν παράτυπες. Με την εκτίμηση ότι δεν είναι φρόνιμο, ακόμα και νόμιμο, να διαχειρίζεται χρήματα του δήμου κάποιος που δεν ανήκει στο προσωπικό του, έδειξε την έξοδο στο συγκεκριμένο άνθρωπο, καθώς δεν βρέθηκε συμβιβαστική λύση ώστε να συνεχίσει τις υπηρεσίες του, αμειβόμενος από το δήμο και χωρίς να ζημιώνεται ο εργολάβος.
Μετά από ορισμένα «πήγαινε-έλα» δημοτικών υπαλλήλων, το Θέατρο συνέχισε τη λειτουργία του με τις γνωστές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, κάποιες εκ των οποίων παρατάθηκαν για λίγο ακόμα διάστημα. Έλα όμως που από την αρχή του 2016, το Θέατρο έμεινε πάλι χωρίς υπάλληλο, με αποτέλεσμα να προκύψουν πάλι οι ίδιες δυσκολίες. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, δεδομένης της κατάστασης θεωρήθηκε απαραίτητο, μετά τη λήξη της παρούσας σύμβασης εντός του τρέχοντος μηνός, να προστεθεί στη νέα σύμβαση που αφορά στην τεχνική υποστήριξη του θεάτρου και ένα άτομο στο ταμείο. Πράγμα που σημαίνει ότι επανερχόμαστε με γοργά βήματα στο προηγούμενο καθεστώς, ναι, ναι, στο -Δεκαβαλλικό- αυτό που ξόρκιζαν κάποιοι και έφτυναν τον κόρφο τους. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι τις σημερινές ανάγκες στο ταμείο του θεάτρου κατά τις απογευματινές-βραδινές ώρες καλύπτει εθελοντής, ο οποίος σαφώς και κρατάει στα χέρια του χρήματα του Δήμου, που -κατά τα λεγόμενα εκείνων που προ πολλών μηνών το έπαιζαν ριζοσπάστες- είναι “παράτυπο”.
Κι όμως, αυτή τη στιγμή δε μιλάμε για μία απλή κωλοτούμπα, αλλά για μία εντυπωσιακή φιγούρα που αξίζει χρυσό μετάλλιο στους προσεχείς Ολυμπιακούς Αγώνες. Και ποιος θα ανέβει στο βάθρο για να δοξάσει πάλι την πόλη μας; Μα θέλει και ερώτημα; Ο πολιτισμός!
