Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις γευτεί όλα σε αυτή τη ζωή, σε πληροφορούν για ένα νέο θεσπέσιο, ανεπανάληπτο, πεντανόστιμο, σούπερ-ντούπερ burger στην άλλη άκρη της πόλης. Δεν πρόκειται για ένα απλό burger, αλλά για ΤΟ burger, που αν οι πρωτόπλαστοι ήξεραν να το φτιάχνουν στον Παράδεισο, δεν θα είχαν ξεκινήσει ποτέ τη δίαιτα με τα μήλα.
Παίρνεις τρένα, παίρνεις λεωφορεία, παίρνεις το τραμ το τελευταίο και καταφέρνεις να φτάσεις σ’ εκείνο το προάστιο, σ’ εκείνο το εστιατόριο, όπου κρύβεται εκείνος ο γαστριμαργικός θησαυρός. Παραγγέλνεις το πιάτο – αποκάλυψη και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα γίνεται της Δευτέρας παρουσίας το κοτετσόσυρμα. Μόλις αιματώνεται ξανά ο εγκέφαλός σου, αισθάνεσαι την ανάγκη να απευθύνεις ευχαριστίες για το μαγειρικό αυτό ποίημα που μίλησε κατευθείαν στην… κοιλιά σου.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα: ποιον θα ευχαριστήσεις, καλέ μου φίλε, παλαιέ μου συμμαθητή, συμπαραστάτη στα «βρώμικα» και τα λιπαρά; Τον επιχειρηματία που περιλαμβάνει στο μενού του μαγαζιού του το burger; Τον σερβιτόρο που το έφερε στο τραπέζι σου; Την υπάλληλο που το έγραψε με κιμωλία στον πίνακα του εστιατορίου; Τον τυπογράφο που τύπωσε το προσπέκτους; Τον γραφίστα που έκανε τα μαγικά του για να φαίνεται το burger λαχταριστό; Τον συντάκτη του περιοδικού που το εκθείασε σε άρθρο του για τα fast food της πόλης; Τον έμπορο που προμηθεύει το κατάστημα με τα μπιφτέκια και τα υπόλοιπα υλικά; Ή μήπως εκείνον τον έρημο στην κουζίνα, στον οποίο οφείλεται το “burger μέσα σου”;
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι είναι ότι, οι πελάτες που συνωστίζονται για να δοκιμάσουν είτε το burger είτε άλλο ξακουστό πιάτο του εστιατορίου, δεν το κάνουν ούτε για τον επιχειρηματία, ούτε για τα μάτια της κοπελίτσας στην πόρτα που ξέρει τόσα από μαγειρική, όσα εγώ από χρωμοσαμπουάν, αλλά για τον σεφ και τα θεϊκά του χέρια. Αν ο σεφ μουλαρώσει και πει “δε μαγειρεύω άλλο”, ο κόσμος δεν θα πατήσει ξανά το πόδι του στο μαγαζί. Θα ακολουθεί το σεφ σε κάθε νέα επαγγελματική του στέγη για να απολαμβάνει το burger, για το οποίο μόνο ο ίδιος γνωρίζει τη συνταγή. Και δεδομένου ότι εκείνος είναι ο σταρ που φέρνει ουρές έξω από το εστιατόριο, εκείνος θα πρέπει να συστηθεί στον κόσμο, να παρουσιάσει τη δουλειά του και τέλος, να λάβει τα εύσημα.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται να δώσει λόγο σε ανθρώπους που η μόνη τους έγνοια είναι η αναγνώριση και η αποδοχή και κυρίως, σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να πουν. Ακόμα κι αν οι σεφ παίρνουν από μόνοι τους την πρωτοβουλία να ζητήσουν από τους επιχειρηματίες να εκφράσουν δημόσια τη θέση τους, το κάνουν πρωτίστως για να προβάλουν το έργο τους ακόμη περισσότερο και δευτερευόντως για να γεφυρώσουν, στο πλαίσιο της διπλωματικής τακτικής τους, χάσματα που έχουν πέσει στην αντίληψή τους.
Καλά είναι τα όνειρα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει και να ξυπνήσουμε. Δεν μας αφορούν ούτε οι επίσημοι που πήγαν να δειπνήσουν στο εστιατόριο, ούτε οι προσωρινοί ιδιοκτήτες τους, γιατί όταν το εστιατόριο κλείσει, αυτοί θα τραβάνε τα μαλλιά τους, ενώ οι σεφ θα έχουν ήδη βρει την επόμενη δουλειά. Δε λέει κανείς στην κοπελίτσα της πόρτας να μην πει αυτά που θέλει και εκεί που θέλει, όταν όμως δεν μπορεί να αποστηθίσει ούτε τις πέντε αράδες που της έχουν γράψει και να εκτιμήσει τη δουλειά των άλλων, που αναγκαστικά εκτελούν και τα δικά της καθήκοντα, καλύτερα να ανοίξει την πόρτα και να βγει μόνη της έξω, πριν την πετάξουν.
Και για να μη μένουμε μόνο στις αλληγορίες και τους συμβολισμούς, να υπογραμμίσουμε ότι ερμηνεύτρια η οποία λάμπρυνε με την παρουσία της τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις της Σύρου, δέχτηκε -σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πηγές- παράπονα από καρεκλοκένταυρο επειδή στο τέλος της παράστασης δεν ευχαρίστησε τον ίδιο και το σινάφι του, αλλά όλους εκείνους που πληρώνονται από αυτόν. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο καρεκλοκένταυρος δεν παρακολούθησε την παράσταση, αλλά του μεταφέρθηκαν τα καθέκαστα από “μαρτυριάρη” όμοιό του, που βρέθηκε εκεί και πέρασε εξίσου απαρατήρητος. Επειδή λοιπόν όλα αυτά είναι τουλάχιστον δυσφημιστικά για το “εστιατόριό μας”, καλό είναι να αφήσουν τους σεφ να κάνουν αυτό που ξέρουν και οι ίδιοι να φάνε καμιά αγγουροντομάτα.
