Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν… Χαρούμενο 2016!
Άλλαξε ο χρόνος. Δεν έχουμε πια 2015. Δεν περιμένατε εμένα να το μάθετε, δίκιο έχετε. Όχι, δεν αντιλέγω, είναι κοινή παραδοχή, ότι πλέον βαδίζουμε τις πρώτες μέρες ενός νέου έτους. Χρονικά. Και οικονομικά.
Καταλαβαίνετε πού το πάω; Όχι; Ας το πω ξεκάθαρα:
Πού είναι ο προϋπολογισμός για το οικονομικό έτος 2016;
Αν θέλει κάποιος να εκστομίζει βαρύγδουπες δηλώσεις, του στυλ, «προχωράμε σε μία νέα εποχή», «μπλα… μπλα… μπλα… εκσυγχρονισμός, μπλα… μπλα…», «αλλάζουμε νοοτροπία και κάνουμε πράγματα, μπλα… μπλα…», θα πρέπει πρωτίστως, να έχει φροντίσει να νοικοκυρέψει τα οικονομικά του. Να είναι στην ώρα του και όταν μπαίνει το νέο έτος, να έχει έτοιμο ένα οικονομικό πλάνο, που να ξεκινά από την 1η του έτους και όχι από τον Φεβρουάριο.
Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτή η τραγική καθυστέρηση στην εκτέλεση της πιο σημαντικής ευθύνης και υποχρέωσης, δεν έχει επιδειχθεί μόνο από έναν δήμο, αλλά από περισσότερους σε αυτό το έρμο σύμπλεγμα νησιών.
Ποιος ο λόγος για αυτή την αργοπορία; Ότι το κράτος είναι ένα τεράστιο μπάχαλο γραφειοκρατίας; Μπορεί, αλλά αυτό το ξέρουμε εδώ και δεκαετίες, δεν γίνεται να μην μπορείς να το προβλέψεις. Άλλωστε, άλλοι Δήμοι που τα κατάφεραν να καταρτίσουν προϋπολογισμό στην ώρα τους, πώς τα κατάφεραν; Είχαν το κοκαλάκι της νυχτερίδας; Έκαναν βουντού; Δεν νομίζω.
Μήπως να φταίει η υποστελέχωση; Όχι, δεν είναι δυνατόν, υπάρχουν και άρτια στελεχωμένοι Δήμοι, που ακόμη δεν έχουν παρουσιάσει προϋπολογισμό. Τι να πει δηλαδή και η Αντίπαρος, που με έναν υπάλληλο, έφερε προϋπολογισμό πριν το «Καλή Χρονιά»;
Μήπως φταίει ο φόρτος εργασίας των αρμοδίων; Πώς μπορεί να είναι αυτό, αφού πρόκειται για τη σημαντικότερη των σημαντικότερων ευθυνών, καθώς αν δεν την φέρουν εις πέρας, τότε δεν μπορεί να γίνει καμία άλλη οικονομική συναλλαγή;
Τι να φταίει; Ποια να είναι η δικαιολογία; Και πότε θα την ακούσουμε άραγε;
Το συμπέρασμα είναι, ότι για ακόμη μία φορά, αποδεικνύουμε περίτρανα, πόσο χύμα είμαστε. Το γεγονός, ότι δίνονται οι απαραίτητες παρατάσεις, από το κεντρικό κράτος – που για να είμαστε και δίκαιοι δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από το χυμαδιό των επιμέρους διοικήσεων – δεν δίνεται ως συγχωροχάρτι προς τους απανταχού αργοπορημένους, αλλά για τον απλούστατο λόγο, ότι ο προϋπολογισμός είναι εκ των ουκ άνευ για τη λειτουργία ενός ΟΤΑ και κατά συνέπεια την οργάνωση των τοπικών κοινωνιών.
Αλλά, αντί για την εκ των προτέρων μέριμνα και την καλή οργάνωση, προτιμάται η τακτική του «τρέχω και δε φτάνω μία στιγμή μετά την τελευταία στιγμή».
Αν υπάρχει μία ελπίδα να «σωθεί» (τι κλισέ που έχει καταντήσει) αυτή η χώρα, αυτή έγκειται στο να εξαφανιστούν τέτοιου τύπου πρακτικές. Να συμμαζευτούν και να σοβαρευτούν οι άνθρωποι που κάθονται σε θέσεις ευθύνης και να διοικήσουν σωστά.
Αν δεν μπορεί να αποδειχτεί κανείς ικανός να διαχειριστεί την πρωταρχική και σημαντικότερη υποχρέωσή του σε μία καίρια θέση, τότε οι υπόλοιπες μεγαλοστομίες ακυρώνονται. Πώς να πιστέψει ο κόσμος ότι μπορεί να διαχειριστεί το μέλλον τους κάποιος, ο οποίος δεν μπορεί να διαχειριστεί και να οργανώσει σωστά τα οικονομικά ενός έτους, μία δουλειά που την κάνει ο ιδιοκτήτης και της μικρότερης ακόμη επιχείρησης; Επίσης, περισσεύουν και οι δικαιολογίες. Έχουν αποσαθρωθεί, από όλους εκείνους, που αντιμετωπίζοντας τα ίδια και χειρότερα προβλήματα, έφεραν αποτέλεσμα.
Όσο συνεχίζονται λογικές του «πάμε και βλέπουμε», του «έχει ο Θεός», του «κάτσε να δούμε, τι θα πούμε για να τα μπαλώσουμε», της προχειρότητας, της βιασύνης, της δουλειάς του ποδαριού, των πασαλειμμάτων, που όλα αυτά, παρουσιάζονται με έντεχνα πολιτικά τερτίπια, ως «από την αρχή ήξερα τι έκανα και όλα αυτά έγιναν επίτηδες», τότε σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να υπάρξουν θετικές ενέργειες, που να μην εκραγούν στον τηλεοπτικό, ή έντυπο «αέρα» φαντασμαγορικά σαν πυροτέχνημα, αλλά να φτάσουν τελικά στον κόσμο ως αποκαΐδια.
