Δημ. Α. Σιδερής, ομ. καθ. Καρδιολογίας. dimitris.sideris@gmail.com
«Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν/για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν./Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε/ο δεύτερος στις κακουχίες δεν άντεχε/ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο/κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο».
Οι τέσσερις στρατηγοί δεν κινάν για να σώσουνε τον τόπο. Με σαφή δήλωσή τους, πρώτη προτεραιότητά του καθενός είναι να γίνει χαλίφης στη θέση του Χαλίφη.
Μα ο χαλίφης είναι βράχος. Μικρούλης, αλλά τα οράματά του είναι γιγαντιαία. Λεπτούλης, αλλά η στολή του είναι του Οβελίξ. Αριστερούλης, αλλά εφαρμόζει την πιο δεξιά πολιτική που έχει εφαρμοσθεί ποτέ στο χαλιφάτο. Πονηρούλης, γι΄ αυτό τα καταφέρνει να κάνει το χαλίφη στη θέση του Χαλίφη.
Αδιέξοδο λοιπόν; Περιμένομε το Μεσσία; Να αναστήσουμε το Μαρμαρωμένο Βασιλιά! Και να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Να έλθει, να ορκισθεί πως θα φυλάξει το Σύνταγμα, να βρεθεί αντιμέτωπος με το λαό, να ετοιμάσει το δρόμο για τη δικτατορία. Κι αυτή να παραδώσει, όπως η προηγούμενη τη Βόρεια Κύπρο στους φίλους γείτονές μας, έτσι κι αυτή, τα νησιά και το μισό Αιγαίο (γιατί όχι ολόκληρο;). Και να ξαναρχίσουμε πάλι από την αρχή. Ως τον τελικό αφανισμό μας.
Ή μπορεί να ξεκινήσει κατευθείαν μια δικτατορία. Τι τον θέλουμε το Μαρμαρωμένο Βασιλιά; Για μπελά; Μπορεί αυτή τη φορά να είναι καλός ο δικτάτορας! «Καλόν μεν χωρίον η τυραννίς, αλλά ουκ έχει απόβασιν», είπε ο Σόλων, όταν τον παρακινούσαν να γίνει τύραννος (δικτάτορας, λέμε σήμερα) για να εφαρμόσει ο ίδιος τις ρηξικέλευθες αλλαγές που έφερε. Αρνήθηκε, επειδή η δικτατορία δεν έχει έξοδο. Ο απόηχος από το Μεταξά έφθασε στον εμφύλιο και μετά. Ο απόηχος από τους Συνταγματάρχες συνεχίζεται. «Τα σύγχρονα προβλήματά μας άρχισαν με τα Ιουλιανά», είπε ο Βασ. Μαρκεζίνης σε μια εκπληκτική διάλεξή του στις 2 Δεκεμβρίου.
Τι περιμένουμε λοιπόν; Τους βαρβάρους! «Τι καθόμαστε οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούμε; Η Τρόι… οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν...» Κι αν πια βάρβαροι δεν υπάρχουν; «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Είμαστε ΜΟΝΟΙ στο χαλιφάτο. Οι άλλοι, στρατηγοί, μαρμαρωμένοι βασιλιάδες, βάρβαροι, μπορεί να βοηθήσουν – ή να βλάψουν. Αλλά, αν δεν βοηθηθούμε μόνοι μας…, «είν΄ η προσπάθειές μας των συφοριασμένων· είν΄ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων…». Μα υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε;
Θυμάμαι πριν από 35 τόσα χρόνια πώς παρασυρθήκαμε. «Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος!» Ακούγαμε «Αλλαγή» και εκστασιαζόμαστε. Χρόνια αργότερα, ακούγαμε την «Απαλλαγή» και, μετά, την «Επανίδρυση του κράτους» και ψηφίζαμε με πόθους και με πάθος. Μα αλλαγή σημαίνει μετάβαση από μια κατάσταση σε μιαν άλλη. Ξέραμε πολύ καλά από ποια κατάσταση φεύγαμε. Προς ποια κατάσταση πηγαίναμε όμως, κανένας δεν μας το έλεγε. Επτασφράγιστο μυστικό.
Υπήρχαν όμως οι προφήτες. «Με διαμαρτυρίες, με απεργίες, με καταστροφές, που εμποδίζουν τους πλούσιους να δημιουργούν και δίνουν δουλειά στους φτωχούς, πώς μπορούμε να πάμε μπροστά; Η καταστροφή έρχεται!». Κι άλλοι: «Με επενδύσεις που γίνονται βίλες αυθαίρετες με πισίνες σε ονειρεμένες κοινόκτητες περιοχές του τόπου, θησαυρισμοί σε σεντούκια και φορολογικούς εξωχώριους παραδείσους, μίζες σε πολιτικούς, σε μίντια, δημάρχους, πολεοδόμους, για να χορηγούνται επενδύσεις και να δίνονται άδειες, πώς μπορούμε να πάμε μπροστά; Η καταστροφή έρχεται!». Οι προφήτες όλοι πρόβλεπαν την καταστροφή. Και τώρα, που, νά την έφτασε, επιχαίρουν που είχαν δίκιο. Μόνο που οι πρώτοι ήταν τυφλοί σε όσα έβλεπαν οι δεύτεροι και οι δεύτεροι σε όσα έβλεπαν οι πρώτοι. Κι η αιτία της καταστροφής, ο κατηραμένος όφις, δεν αποκαλυπτόταν για να σκοτωθεί. Ακόμα κι ο Μεγαλέξανδρος όμως πρέπει να δει το φίδι, για να το σκοτώσει.
Τι μένει; Τα έχω συζητήσει επανειλημμένα. Πρέπει να ανατρέψουμε ριζικά τους θεσμούς μας και να ξαναφέρουμε τέτοιους συμβατούς με τις αρχές που είχαν δημιουργήσει οι πρόγονοί μας και η σύγχρονη διεθνής επιστημονική Γνώση. Μια βουλή που να εκπροσωπεί αξιόπιστα τη βούληση του συνόλου, όπως εκλογή των βουλευτών με κλήρο. Όπως στην αρχαία Αθήνα. Παράλληλη βουλή όπως στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο, από καταξιωμένα άτομα ex officio για θέματα με μακροπρόθεσμες συνέπειες. Άμεση εκλογή Προέδρου με αυξημένες αρμοδιότητες. Όπως στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Συμβούλιο Επικρατείας που ελέγχει τη νομιμότητα των εξουσιών. Όπως στη Γαλλία.
Η ύπαρξη σωστών θεσμών θα μειώσει την πελατειακή σχέση και θα αυξήσει την ελευθερία, αλλά δεν αρκεί. Η βουλή θα εκλέξει Κυβέρνηση από έμπειρους ειδήμονες που θα κυβερνήσουν. Οφείλουν να έχουν σχέδιο. Θα το εγκρίνει η βουλή, ως αξιόπιστη εκπροσώπηση του λαού, ο οποίος θα βοηθηθεί από την επιτυχία του σχεδίου και θα πληρώσει για την αποτυχία του. Το σχέδιο, εικάζω, θα πρέπει να εστιασθεί σε ένα μόνο σημείο, στο τρίστρατο όπου συναντώνται τρεις παράγοντες: ανάγκες, πόροι και τεχνογνωσία. Η εστίαση σε ένα, καλά σχεδιασμένο σκοπό έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να επιτύχει από όσο η πολυδιάσπασή του. Ρωτήθηκε ο πρωθυπουργός σε ποιους τομείς θέλει να γίνουν επενδύσεις και σ΄ αυτό το σημείο ξέχασε τα Αγγλικά του. Η Ελλάδα έχει αφθονία πόρων, ενεργειακό πλούτο και φθηνή εργασία από μετοίκους, έχει αφθονία τεχνογνωσίας, με πλήθος πτυχιούχων που γίνονται περιζήτητοι στο εξωτερικό. Όσο για τις ανάγκες, πάντοτε υπάρχουν, αρκεί να τις ιεραρχήσουμε.
Πολιτικά πρέπει να αποδεχθούμε την ταλάντωση. Μια ισχυρή επενδυτική, σαν καπιταλιστική, φάση, με ευνοϊκούς όρους επενδύσεων προηγείται, όσο η ανερέθιστη «περίοδος χάριτος» της κυβέρνησης το επιτρέπει. Μια φιλεργατική, σα σοσιαλιστική, φάση με ισχυρή αμοιβή της εργασίας ανάλογα με την απόδοσή της στην ανάπτυξη ακολουθεί, όταν η αναγκαστική καταπίεση της καπιταλιστικής φάσης θα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Και μια κατανομή, σαν κομμουνιστική, των όποιων κερδών σε όλο τον λαό, κατά τις ανάγκες τους, σε όσους μοιράζονται την ευθύνη για τη συντήρηση, αναπαραγωγή και άμυνα του έθνους μας, θα δικαιώσει τις προσπάθειες της περιόδου. Θα ακολουθήσει, με την ανανέωση της βουλής, η επανάληψη της ταλάντωσης, αρχίζοντας πάλι με νέα «καπιταλιστική» φάση.
Και πώς θα επιβληθούν τα παραπάνω; Δυστυχώς, η καταστροφή, φοβούμαι, θα έλθει χωρίς δική μας προσπάθεια – σχεδόν έφθασε. Παγκόσμιος πόλεμος; Τοπικός; Εμφύλιος; Βασιλεία; Δικτατορία; Επανάσταση; Άτακτη χρεοκοπία; Αποκατάσταση; Δεν ξέρω. Η αλλαγή θα έλθει αναγκαστικά. Ουσιώδες είναι να έχουμε επίγνωση τότε προς ποια κατεύθυνση θα οδεύσει. Στο μεταξύ, ας ασχοληθούμε ευχάριστα να αποκαταστήσουμε τον δυσοίωνα αλλοιωμένο δημογραφικό κώδωνα. Σ΄ αυτό, κανένας άλλος δεν θα βοηθήσει.
