Βρε τα σιχαμένα τα παλιόπαιδα, μας χάλασαν τη γιορτή. Οι αλήτες, οι τεντυμπόιδες και οι σουφραζέτες. Αχάριστα πλάσματα, τα ταΐζουμε, τα ποτίζουμε, τα ντύνουμε, τα κανακεύουμε και αυτά κοίτα εδώ τι πήγαν κι έκαναν. Σα δε ντρέπονται.
Τι έγινε παιδιά; Πάλι μας κατέστρεψαν ως νησί οι φοιτητές;
Ας αναλύσουμε λίγο ψύχραιμα, τι το φοβερό και τρομερό έγινε την Κυριακή του Αγ. Νικολάου.
Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί το εξής. Οι φοιτητές δεν διαδήλωναν κατά του Αγίου. Σκοπός της πορείας, δεν ήταν να σταματήσει τη γιορτή, ούτε τις θρησκευτικές εκδηλώσεις. Το γεγονός, ότι η λιτανεία, αντί να περάσει από τα σκαμμένα της ανάπλασης, πέρασε από την Πρωτοπαπαδάκη, δεν είναι δα κάτι το τραγικό. Άλλωστε, όπως είδαμε, αν ήθελαν να προκαλέσουν πρόβλημα και να διακόψουν ή να εμποδίσουν τη λιτανεία, θα μπορούσαν να το είχαν κάνει.
Επιπλέον, αφού η λιτανεία πέρασε με κατεύθυνση στην πλ. Κανάρη, η πορεία των φοιτητών δεν ακολούθησε, παρ’ όλο που εκεί θα εμφανιζόταν και θα πραγματοποιούσε ρίψη στεφάνου ο κ. Παυλόπουλος. Αυτό, δείχνει ξεκάθαρα την αιτία της διαμαρτυρίας τους, η οποία δεν αφορούσε στις τιμές προς τον Αγ. Νικόλαο, αλλά στην τίμηση του ίδιου του κ. Παυλόπουλου από το Δήμο και αυτός ήταν και ο λόγος, που η παράσταση διαμαρτυρίας τους έγινε αρχικά στα σκαλάκια του Δημαρχείου, όπου και ήταν προγραμματισμένη η προσέλευση του Προέδρου.
Αργότερα και αφού ο φόβος να μην ακουστεί τίποτε κακό – προς Θεού – και μας κακολογήσει ο κόσμος, επικράτησε, μεταθέτοντας την ομιλία και τελετή ανακήρυξης του κ. Παυλόπουλου σε Επίτιμο Δημότη στον Ερμή, η διαμαρτυρία, όπως ήταν φυσικό άλλωστε, μεταφέρθηκε εκεί που γινόταν η τίμηση, εφόσον ενάντια σε αυτή διαμαρτύρονταν οι φοιτητές. Αν διαμαρτύρονταν για τις στρογγυλές τυρόπιτες, η πορεία θα πήγαινε προς κάποια καντίνα.
Μετά, ακολούθησαν τα «επεισόδια». Έχετε δει ποτέ πώς είναι τα επεισόδια; Μολότοφ, δακρυγόνα, οδοφράγματα, φωτιές σε κάδους, ξύλο (το κανονικό το ξύλο, αυτό που καταλήγει στα νοσοκομεία). Τι απ’ όλα αυτά έγινε την Κυριακή; Τίποτα. Ναι, σωστά διαβάσατε, τίποτα.
Προχώρησαν οι φοιτητές, αντιστάθηκαν οι αστυνομικοί, σπρώχτηκαν, αλληλο-κατσαδιάστηκαν, άνοιξε ο αστυνομικός κλοιός, έφτασαν οι φοιτητές την πλ. Κανάρη, φώναξαν τα συνθήματά τους, έφυγαν. Όση ώρα δε, έμειναν εκεί, όχι μόνο είχε λήξει οποιαδήποτε διαμάχη, αλλά αστυνομικοί και φοιτητές συζητούσαν χαλαρά.
Ε, και τι έγινε, λοιπόν;
Η φοιτητιώσα νεολαία μαζεύτηκε, ανασκουμπώθηκε και διαμαρτυρήθηκε για κάτι, που πολλοί από εμάς μουρμουρίζουμε, πίσω από οθόνες, τόσο για το αν αξίζει ή όχι την τιμή το συγκεκριμένο πρόσωπο, όσο και για τα έξοδα, που πραγματοποιήθηκαν για την υποδοχή του, τα οποία ίσως και να μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν ενέργειες, που θα είχαν κοινωνικό όφελος.
Δεν προχώρησε σε βανδαλισμούς, δεν εμπόδισε τους πιστούς από το να τιμήσουν τον Άγιο και τους ναυτικούς, δεν απέτρεψε οι εορτασμοί να διατηρήσουν τη μεγαλοπρέπειά τους.
Προς τι το μένος και ο αλληλοσπαραγμός; Και δη από επίσημα χείλη, που δηλώνουν δημοσίως την απογοήτευσή τους, ως άλλοι πατεράδες, που απειλούν να αποκληρώσουν τα παιδιά τους, επειδή άρθρωσαν δική τους άποψη.
Το… «φοιτηταριό», όπως άκουσα κάποιον την Κυριακή να λέει και οφείλω να ομολογήσω ότι ο όρος με ενθουσίασε, δεν είναι παρασιτικός οργανισμός, που απομυζά την τοπική κοινωνία. Ίσα-ίσα, που την ενισχύουν οικονομικά, την ζωντανεύουν και με τις επιτυχίες στο Τμήμα τους, την κάνουν κατά καιρούς υπερήφανη.
Είναι νέοι, που βράζει το αίμα τους, που έχουν πολιτική άποψη και που, όπως και όλοι οι υπόλοιποι φοιτητές σε αυτή τη χώρα, έχουν το θάρρος (ή θράσος, όπως θέλει ας το πάρει ο καθένας), να εκφραστούν.
Πριν από λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 17 του Νοέμβρη, τιμήσαμε κάποιους φοιτητές, επειδή είχαν αυτό το θάρρος, να αρθρώσουν λόγο και ξμάλιστα ενάντια σε ένα καθεστώς δικτατορίας. Τώρα; Μας πέρασε;
Η περιθωριοποίηση των φοιτητών, σαν να είναι κακοποιά στοιχεία, ο αποκλεισμός τους από τα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα, η αρνητική στάση των ντόπιων απέναντί τους, η απαξίωση των δράσεών τους, μόνο κακό κάνει στη μικρή μας κοινωνία, ενώ τους αναγκάζει να γκετοποιηθούν με το ζόρι, με όλα τα κακά, που αυτό συνεπάγεται.
Προσωπική άποψη της αρθρογράφου είναι, ότι η φοιτητική κοινότητα, αν της δινόταν η ευκαιρία, θα μπορούσε να αποτελεί καμάρι του νησιού, με τη συμβολή της σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας.
Ωστόσο, φαντάζομαι, πως αν δεν γίνουν καλά παιδιά, πειθήνια, ήσυχα, χωρίς άποψη και λόγο και αν δεν διασκεδάζουν σε συγκεντρώσεις με τσάι, βουτήματα και ένα κλασσικό κουαρτέτο εγχόρδων, όχι μόνο δεν θα καταφέρει να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά και οι ντόπιοι «πατεράδες» δεν θα τους δώσουν και τα «δώρα», που τους είχαν υποσχεθεί, επειδή είναι αχάριστοι, για να μάθουν.
Όσο για το αν έκανε καλά ο Δήμος, που τίμησε το συγκεκριμένο πρόσωπο, αυτό θα αφεθεί στην κρίση των πολιτών, οι οποίοι εδώ και χρόνια ταλαιπωρούνται και βάλλονται αλύπητα, λόγω των λαθών του καθεστώτος, του οποίου «κομμάτι», ήταν και συνεχίζει να είναι ο συγκεκριμένος πολιτικός.
