Με αφορμή τους πολιτικούς λόγους και διαλόγους που ακούγονται και διαβάζονται αυτή την εποχή και από πολίτες και από πολιτικούς και της ευρύτερης αλλά και της τοπικής μας κοινωνίας, η απογοήτευση σχετικά με την ποιότητα και το επίπεδο των Ελλήνων, σήμερα, είναι… μοναδική.
Τι κρίμα. Αντί να νοιαστούμε όλοι μαζί γι’ αυτή τη χώρα, που παλαιότερα καμαρώναμε και όλες οι χώρες μας εκτιμούσαν και μας θαύμαζαν για την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, τώρα… μάλλον ντρεπόμαστε, (όχι όλοι μας) για την κατάντια μας.
Και το ωραίο!! της σημερινής εποχής. Ο καθένας προσπαθεί με πείσμα και φανατισμό να κατηγορεί τον άλλον που φταίει γιατί βουλιάζουμε. Βρίζονται, σφάζονται, ιδιαίτερα οι πολιτικοί μας και παρουσιάζουμε μια εικόνα πολύ άσχημη στον κόσμο. Και φυσικά τα νέα παιδιά παραδειγματίζονται και σιγά - σιγά ακολουθούν. Τώρα μάλιστα που έχουμε και τα παραδείγματα των άλλων χωρών… ποιος ξέρει τι μας περιμένει.
Φανατισμός
Είναι ένα παμπάλαιο ανθρώπινο σαράκι. Φανατισμός ονομάζεται η αποκλειστική και με πάθος προσπάθεια επιβολής των ιδεών και τον θέσεων ενός ατόμου ή μιας ιδεολογίας. Έδαφος για να ριζώσει ο φανατισμός είναι κυρίως το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του ανθρώπου, η άγνοια, η έλλειψη δημοκρατικής διαπαιδαγώγησης και διαμόρφωσης δημοκρατικής συνείδησης. Τα αίτια του φανατισμού τοποθετούνται, όπως λένε οι ειδικοί, στο ψυχολογικό επίπεδο. (Αντιγράφω ένα άρθρο μου, πριν από 10 χρόνια που είχα γράψει στην εφημερίδα μας,) και που ταιριάζει και στην σημερινή εποχή.
Η λέξη «φανατισμός» έχει αφετηρία της ένα ιερό, ένα τέμενος, ένα ναό στην αρχαία Ρώμη. Και δεν είναι τυχαίο που ο ναός εκείνος ήταν αφιερωμένος στην Bellona, τη θεά του πολέμου. Η θεά Bellona, στη μυθολογία, απεικονίζεται συνήθως ως μια δύσμορφη γυναίκα, οπλισμένη με πυρσό, δόρυ, ρόπαλο και μαστίγιο, φοράει δε περικεφαλαία και κρατάει θώρακα. Είναι έτοιμη πάντα για επίθεση. Οι ιερείς της λάτρευαν τη θεά τους και μετέδιδαν αυτό το πάθος και στους πιστούς της. Το όνομα Bellona προέρχεται από το bellum που σημαίνει πόλεμος.
Για να φυτρώσει και να καρπίσει ο κάθε είδους φανατισμός, χρειάζεται, όπως και κάθε φυτό, πρόσφορα σπόρο, χώμα, λίπασμα, κλίμα. Μ’ άλλα λόγια, χρειάζονται ορισμένα στοιχεία και προϋποθέσεις που μπορούν να συνοψισθούν, ας πούμε σε μια θρησκευτική λατρεία, σε μια αθλητική ομάδα, σ’ έναν εχθρό κ.α.
Οι πιστοί, λοιπόν, της μυθικής αιματόχαρης θεάς, κυριεύονταν κάθε τόσο από μια «ένθεη μανία», από ενθουσιαστικό παραλήρημα τόσο, που τρυπούσαν τα χέρια τους με μαχαίρια, έκοβαν κομμάτια από τις σάρκες τους και έσταζαν το αίμα τους στο βωμό της. Και καθώς στα λατινικά το ιερό λέγεται «fanum» ονομάστηκαν «fanatici» εκείνοι οι αφιονισμένοι πιστοί, οι προσηλωμένοι σε ιδέα, πίστη, πρόσωπο, η οποία οδηγεί στην άρνηση κάθε κριτικής και το μίσος για όποιον πιστεύει το αντίθετο. Με τον καιρό, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι όροι «φανατικός» και «φανατισμός» πλάταιναν σε νόημα και πλούτιζαν σε … σε περγαμηνές. Δεν σήμαιναν πια τους αυτοακρωτηριαζόμενους ζηλωτές της Bellona, αλλά κάθε άνθρωπο που ήταν πιστός σε μια θρησκεία, σε μια πολιτική θέση ή ιστορική ήταν και… είναι έτοιμος για καυγά για αντίθετες θέσεις και δραστηριότητες τόσο για την χώρα του, για την συντροφιά του κ.α.
Η χάρη του φανατισμού κατακυρίευσε πολλά πεδία. Ζήσαμε και ζούμε τον φανατισμό σε όλο του το μεγαλείο και ιδιαίτερα βέβαια στο αθλητικό - ποδοσφαιρικό, αλλά εκεί που δίνει ρέστα είναι τα πολιτικά κόμματα!
Οι πολιτικοί είναι φίλοι;
Νόμιζα, πάντα, ότι οι πολιτικοί του ενός κόμματος δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση και επαφή με τους πολιτικούς του άλλου κόμματος. Είναι έτσι; Πριν αρκετά χρόνια ξεναγούσα στην Ερμούπολη έναν υπουργό της Ν.Δ. μετά την ξενάγηση θα επισκεπτόταν τον Δήμαρχο της πόλης μας. Όταν φθάσαμε στο Δημαρχείο είδα ένα Ευρωβουλευτή του τότε Συνασπισμού και ένα του ΚΚΕ. Ωχ είπα μέσα μου, τώρα τι γίνεται. Εκείνοι έφευγαν και η συνάντηση ήταν στον ίδιο χώρο. Και τι είδα; Γελαστοί και χαρούμενοι και οι τρεις αγκαλιάστηκαν, κουβέντιασαν και είπαν: καιρό έχουμε να τα βρεθούμε, πάμε για ένα καφέ να τα πούμε; Υπήρχε μια άνεση και μια φιλική συνύπαρξη μεταξύ τους.
Το χάρηκα αυτό και πάντα σκέπτομαι, γιατί δεν προσπαθούν όλοι μαζί να ενώσουν τις δυνάμεις τους για το καλό της χώρας και του λαού της. Αυτό δεν είναι πολιτισμός; Ας ξεχάσουμε τη Bellona κι ας νοιαστούμε για τη χώρα μας.
