Πού είναι κι από το πρωί, στέκομαι έξω από το θέατρο σαν τον Τσολιά; Κάθε μία ώρα πηγαίνω στη μέση για να ξεμουδιάσω και με συγχρονισμένα βήματα επιστρέφω στη θέση μου. Το έχουν μυριστεί οι κοπέλες του Συμποσίου και συνωστίζονται στην είσοδο για να παρακολουθήσουν το τελετουργικό. Δύο Γιαπωνέζοι βγήκαν μπροστά μου selfie, ενώ δίπλα μου έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι καλλιτέχνες της Ερμού. Άλλος Καρυάτιδα, άλλος Αφροδίτη της Μήλου κι άλλος Ερμής του Πραξιτέλη. Το Αρχαιολογικό Μουσείο πήγε ημερήσια εκδρομή στο «Αλίκη» κι εγώ στην άκρη σαν αντίγραφο του Κυκλαδικού Μουσείου.
Πού είναι τόση ώρα; Είναι δυνατόν να χάθηκε στο κέντρο της Αθήνας; Κι εγώ περπάτησα όλη την Πλάκα, ψάχνοντας (ανεπιτυχώς) τη Φρυνίχου, αλλά στην Αμερικής θα πήγαινα με κλειστά τα μάτια. Θα με οδηγούσε εκεί η «Μελωδία της Ευτυχίας». Ο καθείς με τις αναμνήσεις του. Πώς άλλοι θυμούνται την ημέρα που μπήκε το τανκς στο Πολυτεχνείο; Εγώ θυμάμαι την 60χρονη Αλίκη να υποδύεται την 25χρονη μοναχή, που τη μαλώνει η κατά πολύ μεγαλύτερή της Ηγουμένη, Μάρθα Βούρτση. Εκτός κι αν τα μπέρδεψε. Άκουσε ότι το 1ο Athens Culture Symposium διοργανώνεται από το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο και κατάλαβε ότι διεξάγεται στις ΗΠΑ. Τι ώρα έχουν εκεί για να μην ενοχλήσω; Με τη δεκάευρη κάρτα που έβαλα εχθές, προλαβαίνω να ζητήσω κάτι από τα duty free;
Μήπως έπεσε πάνω στη μαθητική πορεία στο Σύνταγμα κι έφαγε καμιά μολότοφ; Θα τη σβήσω με τον freddo. Η μήπως πήγε στα Εξάρχεια να δώσει κατιτίς για τους πρόσφυγες και κόλλησε στην κατάληψη; Δεν ειρωνεύομαι τα αγαθά της αισθήματα, αλλά αν παραχαζέψουν, θα αρχίσουν να μεταναστεύουν και τα φεστιβάλ μας σε άλλες πολιτείες κοσμοπολίτικες. Το πρώτο “tour γνωριμίας” του animasyros σε Τήνο και Μύκονο είναι ήδη προγραμματισμένο για το καλοκαίρι του 2016. Άσε, που το «νησί του ανέμου» που τον τελευταίο χρόνο διεκδικεί μία θέση στον πολιτιστικό χάρτη της χώρας, έδωσε το «παρών» στο Συνέδριο. Και όχι απλά παρευρέθηκε, αλλά ήρθε και στην ώρα του. Που σημαίνει ότι η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου συμμετέχει, ενημερώνεται, οργανώνεται και χτίζει συνεργασίες σε όλους τους τομείς δράσης της, εκφράζοντας με συνέπεια το πνεύμα εξωστρέφειας που επιτυχώς καλλιεργεί. Δεν προσπαθεί να κλείσει μόνο τηλεφωνικά ή με ηλεκτρονικά περιστέρια συνεργασίες με τηλεοπτικούς ομίλους, ορχήστρες και ανθρώπους της τέχνης. Όταν υπάρχει οικονομικό όφελος, οι συμφωνίες θα προχωρήσουν, έτσι κι αλλιώς. Ωστόσο, όλος αυτός ο κόσμος θα ανταποκριθεί με μεγαλύτερη ζέση στο κάλεσμα εκείνου που θα τους εμπνεύσει εμπιστοσύνη και όχι εκείνου που θα τον αντικρίσουν για πρώτη φορά σε μία εκδήλωση. Γιατί όταν παίρνεις σοβαρά τον ρόλο σου και δίνεσαι «ψυχή τε και σώματι» στον τομέα που έχεις αναλάβει, αποφεύγεις μικρολαθάκια και προχειρότητες όπως: “η Επιτροπή επιλέξε τις παραστάσεις «Μαντάμ Μπατερφαλάι» (Μαντάμ Μπατερφλάι), «Μανόν Λέσκο» (Μανόν Λεσκό) και «Τουραντόν» (Τουραντότ)» σε δημόσια έγγραφα, που συνοδεύονται από την αλληλογραφία με τον συνεργαζόμενο φορέα, στην οποία και αναγράφονται οι σωστές ονομασίες των έργων».
Όταν λοιπόν θέλεις να λέγεσαι το «νησί του πολιτισμού» και να σου αποδίδεται από όλους ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, συνεπάγεται ότι θα δείχνεις και τον ανάλογο ζήλο. Δεν περιμένεις να σε καλέσουν σε ένα Διεθνές Συμπόσιο Πολιτισμού, όπου παρουσία του Υπουργού Πολιτισμού και άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων, τίθενται προς συζήτηση θέματα όπως η πολιτιστική διπλωματία και η περιφερειακή ανάπτυξη μέσω του πολιτισμού. Ενημερώνεσαι και χώνεσαι. Δεν φοβάσαι μήπως σου τελειώσουν οι μονάδες και δεν έχεις προλάβει να ανταλλάξεις κουβέντα. Τη λες από κοντά. Έχεις τον άλλον απέναντί σου και του σφίγγεις το χέρι. Μαθαίνεις καινούρια πράγματα και προσπαθείς να τα εφαρμόσεις για το καλό του τόπου σου, αλλά όπως φαίνεται είναι πιο εύκολο όταν βγάζουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά για λογαριασμό σου. Συνεπώς, ένα μεγάλο μπράβο στον πρόεδρο του animasyros Βασίλη Καραμητσάνη, ο οποίος μέσα από την παρουσίαση του φεστιβάλ, πρόβαλλε και διαφήμισε την πρωτεύουσα των Κυκλάδων, χωρίς η ίδια να κουνήσει έστω το μικρό δαχτυλάκι της.
Πω, πω, 8 η ώρα. Δεν το βλέπω να έρχεται τελικά η Σύρος. Καλύτερα να γυρίσω κι εγώ. Δεν πειράζει βρε, του χρόνου ίδια μέρα. Εδώ θα ‘μαστε.
