Αγαπώ το νησί μου, ακόμα κι αν έχω ονειρευτεί ότι σκεπάζεται από ένα τσουνάμι ύψους πέντε μέτρων, όσο εγώ απολαμβάνω την τραγωδία από το καμπαναριό του Σαν Τζώρτζη, τρώγοντας προφιτερόλ. Καμαρώνω για τις ομορφιές του τόπου μου, ακόμα κι αν έχω ζηλέψει τα ερείπια της Πομπηίας που το 79 μ.Χ. τυλίχτηκε μέσα στην κοχλάζουσα ηφαιστειακή τέφρα του Βεζούβιου. Είμαι υπερήφανος για την καταγωγή μου, ακόμα κι αν δεν έχω βρει το λόγο να διορθώσω με επικριτική διάθεση εκείνους που με συγκαταλέγουν στο κύμα προσφύγων που δέχεται τελευταία η χώρα μας. Εισπνέω τον καθαρό θαλασσινό αέρα, ακόμα κι αν δε βλέπω την ώρα να πεταχτούν από το πουθενά πολικές αρκούδες, κρυμμένες καταπακτές και καπνοί-τέρατα που καταπίνουν δεντράκια και αιρετούς.
Δεν θα εστιάσω στην πηγή άντλησης της εσωτερικής μου ανάγκης να ανακαλύψω ότι είμαι εγκλωβισμένος εν αγνοία μου σε έναν ψεύτικο κόσμο, όπως στο Truman Show, αντίθετα θα εκφράσω τον θαυμασμό μου προς όλους εκείνους που ακόμα κι αν δεν κατάγονται από το νησί μου, το αγάπησαν σαν δικό τους και το επέλεξαν συνειδητά για δεύτερη πατρίδα τους. Αγάπη η οποία εκδηλώνεται, όχι μόνο με λόγια και κολακείες για την έμπνευση εμπιστοσύνης και συμπάθειας στους ντόπιους, αλλά και με έργα που φανερώνουν τη βαθιά επιθυμία τους να ανταποδώσουν με την ψυχή τους τη γη και το ύδωρ που τους προσέφερε αυτός ο τόπος. Αγάπη, που δεν ενδυναμώνεται από την εύνοια και την υποστήριξη των συμμάχων που αφουγκράζονται τις αγαθές προθέσεις τους, ούτε καταπνίγεται από τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές εκείνων που τους αντιμετωπίζουν ως «κατασκόπους» ή εξωοικογενειακούς παράγοντες. Αλλά αγάπη, που γεννάται από τον ίδιο τον τόπο και μετουσιώνεται σε μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης και δημιουργίας, αγγίζοντας τις καρδιές ακόμα κι αυτών, που για χρόνια δεν μπορούσαν να κοιτάξουν πίσω από τα συντρίμμια των μισογκρεμισμένων ονείρων τους.
Ο ζήλος και η φλόγα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι, πιστεύοντας με πάθος σε κάτι ανύπαρκτο και φαινομενικά ανέφικτο, καταφέρνουν τελικά να του δώσουν σάρκα και οστά, δύνανται να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον όλων εκείνων που μέχρι σήμερα αντιμετώπιζαν τον τόπο τους σαν κλουβί χωρίς διαφυγή.
Λαμπρό παράδειγμα ο διδάκτορας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και Προϊστάμενος Προγραμματισμού & ΤΠΕ, Παύλος Χατζηγρηγορίου, ο οποίος τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με το Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς Europa Nostra για το Σύστημα Ψηφιακής Διαχείρισης των Ιστορικών Κτηρίων της Ερμούπολης.
Όπως ο ίδιος δήλωσε, «κατά την τελετή βράβευσής του στο Θέατρο Απόλλων, έφυγε σε ηλικία 29 χρονών 700 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, τη Θεσσαλονίκη, για να ξεκινήσει να δουλεύει στον τόπο που αγαπά, την Ερμούπολη. Ήρθε στο νησί χωρίς να γνωρίζει κανέναν και βρήκε τους καλύτερους φίλους και συμμάχους». Η αγάπη του για το νησί δεν τον έσπρωξε μόνο στη δημιουργία ενός πολύτιμου εργαλείου για τη διάσωση και ανάδειξη των ιστορικών κτιρίων της Ερμούπολης, αλλά και στο να προικίσει το πρώτο παιδί του με το όνομα της πρωτεύουσας των Κυκλάδων (Αλέξανδρος – Ερμής).
Μεταξύ άλλων, ο κ. Χατζηγρηγορίου αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και μεγαλύτερης ηλικίας επιστήμονες στη στήριξη της έρευνάς τους αλλά και στην εύρεση ιδανικών συνθηκών συνεργασίας που θα βοηθούσαν στην αναγνώριση της αξίας τους, της δουλειάς τους και των ικανοτήτων τους. Εξήγησε δε ότι η διαφυγή των επιστημόνων και των ερευνητών προς το εξωτερικό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αναξιοκρατία και τον νεποτισμό που κυριαρχεί στην αγορά εργασίας στον τόπο μας τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα. Γι’ αυτό το λόγο επέλεξε και ο ίδιος μία πορεία διεθνών συνεργασιών, γνωρίζοντας ότι στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, αν αυτό που έχει κάνει, έχει κάποια αξία, θα αναγνωριστεί.
«Δεν θα χρειαστεί να μιλήσω με κανέναν, δεν θα χρειαστεί να ξέρω κάποιους, δεν θα χρειαστεί να δηλώσω οπαδός ή φίλος. Ανταγωνίστηκα σε ένα περιβάλλον, όχι αγγελικά πλασμένο, αλλά περισσότερο καθαρό και αξιοκρατικό» τόνισε, δίνοντας το δικό του μήνυμα σχετικά με την απαξίωση των ανθρώπων του πολιτισμού και των δυνατοτήτων τους από ανθρώπους με παντελή έλλειψη στοιχειώδους γνώσης. «Πρέπει να εδραιωθεί η πίστη στην αξία των ανθρώπων και της δουλειάς τους και όχι στην αξία των γνωριμιών τους, της οικογένειάς τους και των ψήφων τους. Οι ηγέτες στη χώρα μας οφείλουν να μας εμπνέουν με τη συμπεριφορά και το λόγο τους και όχι να μας απογοητεύουν και να μας καθηλώνουν στις θέσεις μας», σημείωσε.
Το αθόρυβο, αλλά αποτελεσματικό έργο σπουδαίων επιστημόνων και ικανών στελεχών που υπηρετούν άξια τον πολιτισμό και συμβάλλουν στην ανάδειξη του τόπου μας σε παγκόσμια κλίμακα, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και φυσικά μάθημα για όλους αυτούς που για προσωπικούς τους λόγους προσπάθησαν να τους στιγματίσουν και να τους θέσουν στο περιθώριο.
Περαστικά τους.
