Τα έθιμα είναι έθιμα, δεν τα αλλάζεις, ακόμα και τούμπα να γυρίσει ο κόσμος. Διότι και πυρηνική βόμβα να πέσει, εσύ μπακαλιάρο σκορδαλιά θα φας την 25η Μαρτίου. Δε θα γυρίσουμε την πλάτη μας στις παραδόσεις, επειδή παρουσιάστηκαν κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες. Βασιλόπιτα θα κόψεις την πρωτοχρονιά, όχι την τυρόπιτα της μάνας σου, γιατί σου έσωσε το αλεύρι και οι κότες σου δεν σφίχτηκαν όσο θα έπρεπε. Φωτιές θα πηδήξεις του Αϊ-Γιαννιού, όχι εμπόδια στα 100μ. σαν την Πατουλίδου. Χρώμα σε πόδια και χέρια θα πάρεις, χρυσό μετάλλιο… ξέχνα το. Και στο κρεβάτι του γάμου, το παιδί σου θα ρίξεις για να καρποφορήσουν οι μελλόνυμφοι, όχι τη γιαγιά σου με τα τρία εγκεφαλικά και το τέταρτο σε αναμονή.
Κατ’ αυτή την έννοια, δεν κολλάς στο γεγονός ότι τα σχολεία δεν έχουν εκπαιδευτικούς. Ο καθιερωμένος αγιασμός θα τελεστεί ούτως ή άλλως. Έναρξη σχολικής χρονιάς χωρίς δασκάλους και καθηγητές γίνεται, αλλά χωρίς «βασιλικό γιαρέμ γιαρέμ και δυόσμο» ποτέ. Το παιδί ντύνεται, στολίζεται, πηγαίνει στο σχολείο, δροσίζεται, στρώνει τη φράντζα με τον αγιασμό και μόλις τελειώσουν τα διαδικαστικά με τις αναμνηστικές φωτογραφίες και τις ευχές - “rio mare” επιστρέφει σπίτι του για να συνεχίσει τις διακοπές του. Πώς για παράδειγμα, αφήνεις το Quizdom στη μέση, για να αγοράσεις της μάνας σου ένα πουμαρό απ’ τον μπακάλη; Έτσι και τώρα, θυσιάζεις μια ώρα από τη ζωή σου για να αγιαστείς. Το χρέος σου ως μαθητής, διευθυντής, σχολικός σύμβουλος, ή προϊστάμενος εκπαίδευσης το έχεις κάνει κι απλά, μένεις με τις χειροπέδες, μέχρι να φιλοτιμηθούν να στις βγάλουν.
Διότι, ο αγιασμός μπορεί να έγινε, αλλά τα σχολεία δεν άνοιξαν ακριβώς. Γενικά, ζούμε στην εποχή των παρομοιώσεων. Σαν να άνοιξαν τα σχολεία, σαν να τοποθετήθηκαν οι αναπληρωτές, σαν να άρχισαν τα μαθήματα, θα ‘ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη. Αυτό δεν είναι εκπαίδευση, αλλά υποψήφιο τραγούδι στη Eurovision. Από κει που μας προβλημάτιζε η ποιότητα των γενόσημων φαρμάκων, που είναι παρόμοια με τα πρωτότυπα, έχουμε φτάσει στο σημείο να βολευόμαστε με υποκατάστατα σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Αυτό που παρέχεται σήμερα στα σχολεία, δεν είναι εκπαίδευση, όμως της φέρνει καταπληκτικά στο τούτο της. Υπάρχουν θρανία, υπάρχουν διευθυντές, υπάρχουν δυο-τρεις εκπαιδευτικοί (στην καλύτερη περίπτωση), οπότε μία Μπιρίμπα την παίζεις σίγουρα. Δηλαδή, δεν μπορείς να πεις «ανοίγω το σχολείο για να το λειτουργήσω», όσο «ανοίγω το σχολείο για να το αερίσω». Τρεις μήνες έμειναν κλειστές οι μονάδες. Να μην ανοίξω λίγο τις τάξεις, τα γραφεία, τα παράθυρα να μπει λίγος φρέσκος; Κι επί ευκαιρίας, κάνω και έναν αγιασμό στο σύνολο των σχολείων, για να μη μου προσάψει κανείς ότι αποκλείω τα μικρά νησιά.
Με λίγα λόγια, κρατάω τους τύπους για να μη με στήσουν στον τοίχο. Πώς για παράδειγμα, στρώνω τα χαλιά του Αγίου Δημητρίου και τα μαζεύω του Αγίου Κωνσταντίνου, για να μη με πουν «κακονοικοκυρά»; Αντιστοίχως, ανοίγω τα σχολεία για τον καθιερωμένο αγιασμό και μετά τις ευχές και τις ευλογίες, τα ξανακλείνω γιατί δεν έχω εκπαιδευτικούς. Μπορείς να προσλάβεις «κομπάρσους» για εκείνη τη μέρα, αλλά τα μαθήματα δεν ξεκινούν με guest stars. Η έναρξη μιας σεζόν απαιτεί μόνιμο καστ, δεν πηδάς κατευθείαν στο εορταστικό επεισόδιο. Βοηθάς τον κόσμο να μάθει πρώτα τους βασικούς χαρακτήρες και λίγο πριν τη Μεγαλοβδομάδα φωνάζεις την Πάολα να μας διηγηθεί «αυτά που της είπε ο Θεός».
Παρόλα αυτά, τον αγιασμό πρέπει να τον κάνεις οπωσδήποτε, για να σου φέρει γούρι. Όπως την Πρωτοχρονιά, που σου λένε «φρόντισε να μη σε βρει το νέο έτος με τις πιτζάμες, γιατί θα είσαι κρεβατωμένος όλο το χρόνο» και τσακίζεσαι, να μείνεις -έστω- νεγκλιζέ. Δεν νοείται να μην αγιαστεί μία σχολική μονάδα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι άγνωστο πότε θα δεχτεί εκπαιδευτικούς και μαθητές για να ξεκινήσουν κανονικά τα μαθήματα. Γιατί, ακόμα και για τους αγιασμούς υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Ή τον κάνεις 11 Σεπτεμβρίου ή δεν το κάνεις καθόλου. Γιατί έτσι και τον κάνεις στις 12 του μήνα, υπάρχει κίνδυνος να γκρεμιστεί κανένας πύργος.
Συνεπώς, για «εθιμοτυπικούς» λόγους, ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα μπαίνει σε ένα καλούπι, με τους μαθητές να έρχονται αντιμέτωποι με εικόνες διάλυσης του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, τις οποίες μπορεί να μην αποβάλουν ποτέ από τη μνήμη τους, δεδομένου ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Παρά τους σοβαρούς και ανεπανόρθωτους τριγμούς στα «θεμέλια» της παιδείας, αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι η «εικόνα» και η «πρόσοψη» να είναι «φρεσκοβαμμένη» παρά η σταδιακή κατεδάφιση στο εσωτερικό του κτηρίου. Την υγειά μας να ‘χουμε, να το ξαναχτίσουμε.
Καλή σχολική χρονιά!
