«Αν σε χαστουκίσουν στο ένα μάγουλο, εσύ γύρνα και το άλλο», δεν είχε πει ο Χριστούλης; Αυτό σκέφτηκαν κι οι συντελεστές της συναυλίας «Μια τρύπα στον καιρό… κύριε Μάνο» και είπαν «αφού είστε ένα βαθιά θρησκευόμενο νησί, θα σας σαπίσουμε στο ξύλο και θα μας πείτε κι “ευχαριστώ”. Θα σας δώσουμε τόσο, που θα βάλετε και στην τσέπη σας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ή έστω μέχρι τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές».
Το ακούς το παρδαλό κατσίκι; Δεν έχει σταματήσει να γελάει από το Σάββατο. Πήγαμε προχθές στο λατομείο για να απολαύσουμε την Αρβανιτάκη και τα βελάσματα αντηχούσαν ακόμη στα γύρω βουνά. Που αν εμένα μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα πήγαινα ξανά στην πρώτη σειρά να πουλήσω μούρη και να φωτογραφηθώ με τηλεοπτικούς αστέρες, αλλά από την ντροπή μου, θα καθόμουν πίσω, πίσω, πίσω…. πάνω στο καρναβαλικό άρμα.
Μα είναι δυνατόν ο πρώτος φιλοτελιστής αυτής της πόλης να προσπαθεί να κολλήσει τα γραμματόσημά του σε έναν σημαντικό δημιουργό και συμπατριώτη του και εκείνος να τα χαρίζει σε άλλον; Και δε μιλάμε για μια τυχαία συλλογή, αλλά για την αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων «Μορφές του Αντιδικτατορικού Αγώνα» που τέθηκε σε κυκλοφορία τον περασμένο Απρίλιο. Πώς να μη σου γίνει μετά το στόμα «πύλη εισόδου» κουνουπιών και λιβελούλων, που έρχονται απευθείας από τα «λασπόνερα»; "Το σαγόνι, το σαγόνι, όσο πάει και ξεχειλώνει, το φυσάει και δεν κρυώνει, το καψόνι, το καψόνι".
«Αγαπητοί επισκέπτες του νησιού μας, φίλες και φίλες (μα τι πρόοδος, Σουηδία γίναμε), θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους η χάρις της Παναγίας να μεσιτεύει για εμάς και να μας δίνει υγεία, δύναμη, πίστη και αισιοδοξία, ώστε να μπορούμε να πορευόμαστε αταλάντευτα σε αυτές τις δύσκολες εποχές που διέρχεται η χώρα μας (ευλόγησον)».
Ένα μανουάλι, γιατί δε σκέφτηκαν οι υπεύθυνοι να το τοποθετήσουν δίπλα από τους επισήμους; Εγώ φταίω που, μετά από αυτό, ένιωσα την ανάγκη πρώτον να ανάψω ένα κερί και δεύτερον, να ζητήσω τον Γαϊτάνο στο επόμενο «Σύρος Πολιτισμός»; Άλλωστε, στα πρώτα σαράντα λεπτά κάθε συναυλίας έχεις την εντύπωση ότι δε βρίσκεσαι σε μουσική εκδήλωση, αλλά σε Θεία Λειτουργία. Δε σηκώνεσαι από τη θέση σου, παρά μόνο όταν σου ζητήσει ο ίδιος ο καλλιτέχνης να πας μπροστά, να μεταλάβεις. Μέχρι τότε, βρίσκεσαι μαντρωμένος δεξιά και αριστερά του χώρου, διότι δεν είναι πρέπον, εσύ να χτυπιέσαι μπροστά στη σκηνή και οι καημένοι οι αιρετοί να βλέπουν τον εκφραστικό σου… ώμο.
Όταν όμως ο ερμηνευτής έχει το θάρρος να πει στους εξόριστους «μόνο εσείς τραγουδάτε, αυτοί είναι χυμένοι στις καρέκλες και ετοιμάζονται να πεθάνουν, το χειροκρότημά τους ήταν για το γάιδαρο καβάλα», τουτέστιν «δεν ήρθατε εδώ για να κολλήσετε γραμματόσημα και να εμπλουτίσετε το φωτογραφικό σας άλμπουμ στο facebook», καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψεις σύνοψη και στασίδι και να πας να προσκυνήσεις.
Και πάνω που πήραμε και τις ευλογίες της Παναγίας, περνάμε στο κόλλημα. «Έχω την ιδιαίτερη χαρά και τιμή να προλογίζω μία εκδήλωση προς τιμήν ενός πολύ σπουδαίου ανθρώπου (Σπύρος Μουστακλής – ταγματάρχης, 0,72 €), ενός ανθρώπου που έχει προσφέρει στα γράμματα, στο πνεύμα και στον πολιτισμό (Νικηφόρος Μανδηλαράς, 0,72 €), ενός εξαίρετου ποιητή, στιχουργού και πεζογράφου, του δικού μας του Συριανού Μάνου Ελευθερίου (Γιώργος Τσαρουχάς, 0,90 €). Ενός ανθρώπου, ο οποίος διακρίνεται για τη σεμνότητα και την ταπεινότητά του, μου ζήτησε μάλιστα μετ’ επιτάσεως (βαβαί παπαί ουαί), προτού ανέβω πάνω στο βήμα να μην πω τίποτα για τον ίδιο, δεν του έκανα αυτό το χατίρι, δεν μπορούσα να αντισταθώ (άχου το μωρέ). Τα λόγια είναι φτωχά και για τον Μάνο Ελευθερίου δεν μπορούν να περιγράψουν το έργο του και τον άνθρωπο τον ίδιο. (συνολική διάρκεια χαιρετισμού: 4 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα και κουβέντα για τη συναυλία). Αγαπητέ Μάνο, ξέρουμε ότι αγαπάς πολύ το νησί μας και οι άνθρωποί του ξέρουν ότι τους αγαπάς επίσης (Λόλα, να ένα μήλο). Είσαι παιδί δικό μας, φτιαγμένος από το ίδιο υλικό, σε παλιότερες εποχές πιο δύσκολες, γι’ αυτό λοιπόν απόψε σε υποδεχόμαστε εδώ όχι ως έναν επισκέπτη, αλλά ως έναν φίλο καρδιακό, γιατί έτσι σε βλέπουμε. (Γιάννης Χαλκίδης, 0,90 € - για να μην ξεχνιόμαστε)».
Και μετά από αυτά τα ζεστά και αληθινά λόγια, ο κ. Ελευθερίου βγήκε στη σκηνή και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του, αφιερώνοντας τους στίχους του καινούριου του τραγουδιού στον….Γιάννη Δεκαβάλλα. Βέβαια, για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος, έγκυρες πληροφορίες θέλουν την Ελευθερία Αρβανιτάκη να δέχτηκε πιέσεις για να αφιερώσει εκείνη ένα κομμάτι στον πρώτο φιλοτελιστή της πόλης. Και διάλεξε αυτό: «Κι εσύ του χτες δεσμώτης ανήμπορος σαν πότης, στο πανηγύρι του Αη-Γιαννιού είσαι γιορτής χαρμάνι, μα δε σε λένε Γιάννη, μα δε σε λένε Γιάννη κι έχω για σπίτι μου τη γη, τον ουρανό ταβάνι».
Έχει λυσσάξει αυτό το κατσίκι. Γελάει ακόμα. Σε λίγο καιρό, το βλέπω στο φούρνο με πατάτες, εσείς;
