Δεν ξέρω τι να κάνω, πια. Να κλάψω; Να γελάσω; Να πανικοβληθώ;
Να κλάψω, επειδή έχουμε χάσει τον μπούσουλα και χαΐρι δεν πρόκειται να δούμε για τα επόμενα χρόνια, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, με όλες αυτές τις κινήσεις εντυπωσιασμού, πλην όμως κενές περιεχομένου;
Να γελάσω, με τις απέλπιδες προσπάθειες του Κόμη ΜοντεΒαλτού, να το παίζει κυρά-Κατίνα της γειτονιάς και να προσπαθεί να σκορπίσει φήμες και να «βάλει λόγια» στον κόσμο, γιατί προφανώς και δεν μπορεί, ούτε ο ΜοντεΒαλτός, ούτε κανένας άλλος από την Αυλή του παλατιού να αντικρούσει με επιχειρήματα και σοβαρότητα, την όποια κριτική ασκείται, διότι πολύ απλά, δεν έχουν ούτε επιχειρήματα, ούτε σοβαρότητα, με αποτέλεσμα να προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, επιχειρώντας να κάνουν «αντεπίθεση» με όποια άλλα μέσα μπορούν να βρουν διαθέσιμα, στα μουλωχτά;
Να πανικοβληθώ, επειδή δυστυχώς – και το τονίζω, ΔΥΣΤΥΧΩΣ – επιλέξαμε, ως φαίνεται, και πάλι λάθος; (Και πάλι βρηηηηκα, το λάθος άνθρωπο για να ψηφιιιιισω, μα τώρα είναι αργά να σε μαυριιιιιισω, στην καρέκλα έχεις πια αγκιστρωθεί… Ώπα!)
Πάντως, πάλι καλά που υπάρχουν και οι φήμες, διότι μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν ήξερες.
Ας πούμε, εγώ δεν ήξερα, ότι ήμουν fan της πολιτικής «νεκρανάστασης». Έχω, σου λέει, μεγάλη καΐλα να επαναφέρω από το ποτάμι της λήθης πρόσωπα, που ελάχιστα είχαν να δώσουν στο μάταιο ετούτο τόπο.
Και όλα αυτά γιατί; Διότι έτυχε να επισημανθούν οι γκάφες και τα παραστρατήματα των νυν Αυλικών και του νυν Εξοχότατου Βασιλέως.
Έτσι αντικρούεται η κριτική, για να μαθαίνετε κι εσείς οι κοινοί θνητοί, που δεν έχετε την ευλογία, να κυλά το αίμα σας σε bleu marin αποχρώσεις, ώστε να ξέρετε και πώς παίζεται το παιχνίδι. Χα! Δεν είσαι μαζί μας; Είσαι εναντίον μας! Και μάλιστα, υποστηρίζεις κάποιον πολιτικό μας αντίπαλο, που... εχμ… παίζει σε άλλη τελείως κατηγορία πια, δεν μπορεί να θεωρηθεί στην ουσία αντίπαλος και δεν αποτελεί, τουλάχιστον για μία τετραετία ακόμη, πιθανό σενάριο να τον βρούμε μπροστά μας… Αλλά εσύ είσαι με αυτόν!
Μάλιστα. Επίσης, είμαι και Παναθηναϊκός. Μήπως σε επόμενο χρόνο να πείτε, ότι θέλω να σας φέρω τον Καραγκούνη, τώρα που κρέμασε τα Nike και έχει ελεύθερο χρόνο;
Ωχ, μανούλα μου…
Οι πολίτες αυτού του τόπου, ήθελαν πολύ την αλλαγή. Ήθελαν, όμως, μια αλλαγή προς το καλύτερο. Όχι, έτσι, αέρα – πατέρα, αλλαγή να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι! Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι κομπάζετε ακόμη, που σας ψήφισε ο κόσμος! Συγχαρητήρια, καλά έκανε, καλά κάνατε, καλά να ‘μαστε, καλά είναι, όμως! Προηγούμενο επεισόδιο αυτό. Σε αυτό το επεισόδιο, οι άνθρωποι περιμένουν να δουν έργο! (Σωστό έργο, ε;)
Το ότι δεν κάνεις κάποια πράγματα σωστά και υπάρχει κόσμος που το βλέπει, δε σημαίνει αυτόματα, ότι θέλει να το κάνει κάποιος άλλος, αλλά ΕΣΥ – ναι, εσένα, που σε ψήφισε και πανηγυρίζεις ακόμη μόνος σου – να το κάνεις σωστά! Υπεύθυνα, σοβαρά, με σύνεση και πρόγραμμα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες για το φαίνεσθαι και τίποτε ουσιαστικό για το είναι.
ΕΣΥ, ο κάθε αιρετός, να καταπιαστείς με τα καθήκοντα της θέσης σου, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου και να τις φέρεις εις πέρας. Εσένα ψήφισαν, από εσένα ζητούν έργο, σε εσένα θα στραφεί το μένος τους αν δεν το δουν.
Αν ήθελαν δεινόσαυρους, θα ψήφιζαν δεινόσαυρους και το έργο θα ήταν Jurassic Park (με ό,τι αυτό συνεπάγεται).
Βέβαια, το να επιχειρείς να μεταθέτεις την προσοχή αλλού, από το πραγματικό πρόβλημα, με συγκαλυμμένες μεθόδους, χρησιμοποιώντας φερέφωνα, χωρίς πολιτική «σφραγίδα» (μη γινόμαστε και στόχος), ένα πράγμα δείχνει: Πως δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το ίδιο το πρόβλημα και προσπαθείς να κάνεις και τους υπόλοιπους, να στρέψουν το βλέμμα κάπου αλλού, για να ξεχάσουν την αιτία του κακού.
Αμ, δε!
