Διακρίνω μία μικρή αλαζονεία στον ορίζοντα, εκεί, στα ψηλά πατώματα του Δημαρχείου, ή μου φαίνεται επειδή δε φοράω τα γυαλιά μου;
Μια έπαρση να το πω; Μια μπρουταλιτέ συμπεριφορά; Μία παντελή έλλειψη αυτοκριτικής (όχι εσύ Παντελή, κάτσε αγόρι μου) και αναγνώρισης παραλείψεων και λαθών; Έναν τραμπουκισμό ενάντια σε κάθε επικριτή, να το πω;
Τα έχω ξαναπεί από αυτό εδώ το βήμα, θα τα επαναλάβω έτι μία φορά, μήπως και ιδρώσει κανένα αυτί, τώρα που είναι και καλοκαίρι και έχουν σφίξει οι ζέστες.
Πάμε πάλι:
Το δημόσιο αξίωμα – μάγκες μου – δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Κανείς δε χρίζεται Αυτού Εξοχότης Βασιλεύς του εκάστοτε τόπου. Είστε αιρετοί. Σας ψηφίζει κόσμος και αυτός ο κόσμος, έπειτα σας κρίνει. Κρίνει τα πεπραγμένα σας, τα λεγόμενά σας – δημόσια και μη, μαθαίνονται αυτά, μικρός τόπος είμαστε – τις κινήσεις σας, τη συμπεριφορά σας, τη στάση σας, τα πάντα. Ό,τι κάνετε και δεν κάνετε και αφορά στη δημόσια θέση σας, κρίνεται και αξιολογείται, από τους πολίτες του τόπου, που σας επέλεξαν να τον διοικήσετε. Όχι να βασιλεύσετε, να διοικήσετε. Όχι επ' αόριστον, αλλά για ορισμένο χρονικό διάστημα.
Σας ενοχλεί, που υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό τον τόπο, οι οποίοι βλέπουν τις εξόφθαλμες γκάφες σας; Ξύδι.
Επιτίθεστε στα Μέσα, διότι δημοσιοποιούν αυτές τις ανεκδιήγητες γκάφες και με αυτό τον τρόπο μαθαίνει περισσότερος κόσμος τα κατορθώματά σας. Δεν πάει έτσι.
Στην αρχή όλα συγχωρούνται σε νέους ανθρώπους, που μπαίνουν πρώτη φορά στο τιμόνι ενός τόπου και δεν διαθέτουν την πολύτιμη εμπειρία, που χρειάζεται για να αποφεύγονται οι γκάφες του πρωτάρη.
Από κάποια στιγμή κι έπειτα, όμως, σταματάς να είσαι πρωτάρης. Σταματάς να είσαι άπειρος ή ανίδεος. Έχει περάσει κι ένας χρόνος, μην ξεχνιόμαστε...
Όταν, μετά από ένα χρόνο εμπειρίας, είμαστε ακόμη στο μηδέν (0) και παρ' όλα αυτά, κάθε κίνηση, κάθε ενέργεια, συνοδεύεται και από ένα φιάσκο – μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία – τότε, είναι λογικό και οι πολίτες να αγανακτήσουν, αλλά και κριτική να επέλθει. Αρνητική κριτική. Δυσάρεστη μεν, αλλά αν δεν υπάρχουν θετικές εξελίξεις, πώς θα υπάρξει θετική κριτική, μου λες;
Είναι σαν να είσαι παίκτης μουσικού ριάλιτι, να σε ψηφίζει ο κόσμος, γιατί έχει βαρεθεί να ακούει την ίδια φωνή 20 χρόνια. Μόλις βγαίνεις από το παιχνίδι, βγάζεις ένα CD single με 2 μέτρια τραγούδια και μέσα σε ένα χρόνο επιμένεις να βγάζεις CD με 10 κακο-ορχηστρωμένες, κακοπαιγμένες, παράφωνες διασκευές, από τα 2 αρχικά τραγούδια στο καθένα και να περιμένεις να γίνεις και πλατινένιος.
Με λίγα λόγια και απλά. Αν έβγαινε ένας χριστιανός να παραδεχτεί το όποιο λάθος και να σκεφτεί σοβαρά την διόρθωσή του, ο κόσμος θα έκρινε με πολύ περισσότερη επιείκεια. Από τη στιγμή, ωστόσο, που βλέπει ανθρώπους με τη μύτη μέχρι τα περίτεχνα σκαλισμένα αετώματα του Τσίλερ, που, όχι μόνο δεν παραδέχονται τα πάμπολλα μιστερμπινικά λάθη τους, αλλά ρίχνουν και τις ευθύνες αλλού, χωρίς επιχειρηματολογία, με σπασμωδικές κινήσεις εκνευρισμού και αλαζονείας, κατηγορώντας αυτόν, που επεσήμανε το λάθος, χωρίς να γίνεται κάποια ιδαίτερη μνεία στον υπαίτιο, τότε είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς, ότι ο κόσμος θα γίνει σκληρός και αμείλικτος στον τρόπο που κρίνει, καθώς νιώθει, ότι τον κοροϊδεύουν, αλλά και τον απειλούν. Και πρόκειται για απειλή, όταν κινδυνεύεις να χάσεις και τα στοιχειώδη, υποτυπώδη δικαιώματα, που έχουν απομείνει στον πολίτη, απέναντι στους ιθύνοντες της διοίκησης του τόπου ΤΟΥ.
Να έβλεπε ο δημότης δε, ότι πρόκειται για τα αναμενόμενα λάθη, που γίνονται σε κάθε προσπάθεια, τότε να το δεχτεί. Όμως, εδώ μιλάμε για λάθη προχειρότητας, για “πασαλείμματα”, για λογική του τύπου “όσα βλέπει η πεθερά και τη σκόνη κάτω απ' το χαλί”. Για να το θέσω λαϊκά, στη γλώσσα της ψαραγοράς, μιλάμε για μπαρούφες. Και στις μπαρούφες, καλή κριτική δεν γίνεται. Λυπάμαι. Κόψτε τις μπαρούφες, κάντε ενέργειες αξιόλογες, της προκοπής και τότε ίσως να αλλάξει και το κλίμα της κριτικής. Μέχρι τότε... Ξύδι.
