Ευτυχώς που είμαστε εφτάψυχοι σαν τις γάτες και δεν μας πιάνει το κακό το μάτι. Επιβιώσαμε από το ιστορικό «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν», θα επιβιώσουμε - κουτσά στραβά - και από το «Δυστυχώς, υποκύψαμεν»
Έπειτα από το «θρίλερ» των τελευταίων ημερών, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης έδειξαν πώς παίζεται το παιχνίδι. «Άκου να δεις κουκλίτσα μου, η δημοκρατία που έρχεσαι εδώ και μοστράρεις είναι μία τσίχλα εσωτερικής κατανάλωσης για να μαζεύεις κάνα ψηφαλάκι από τα πρόβατά σου. Εδώ, δεν υπάρχει ιδεολογία. Υπάρχει χρήμα. Εσύ το έχεις, εμείς το θέλουμε. Τέλος».
Η πορεία των «διαπραγματεύσεων» των τελευταίων ημερών μου θύμισε το μικρό παιδάκι που παίζει με τα άλλα, αυτά του παίρνουν τα παιχνίδια του, αυτό φέρνει τον πανικό από φωνές και κλάματα και στο τέλος τρώει ένα γερό βρωμόξυλο από τη μάνα του «γιατί δεν έχει μάθει να μοιράζεται» και είναι αναγκασμένο να κάθεται με τα άλλα παιδάκια να γελάνε μαζί του και χωρίς παιχνίδια και δαρμένο.
Πάντως τους τσαντίσαμε. Τους τσαντίσαμε πολύ. Όπως είχε τσαντίσει ο Τομ Κρουζ τον Τζακ Νίκολσον στο «Ζήτημα Τιμής» και αυτός από τα νεύρα του παραδέχτηκε σε ένα παραλήρημα τα όσα του καταλόγιζε ο Κρουζ σε όλη την ταινία. Τσαντίστηκαν τόσο πολύ, που άφησαν κατά μέρος όλα τα προσχήματα και έδειξαν μια μικρηηηηη μικρή προτίμηση στις φασιστικές πρακτικές, που ξεπήδησαν ως κεραυνός εν αιθρία στον «Ναό» της Δημοκρατίας, τις Βρυξέλλες.
Από την άλλη, η Ελλάδα δεν είχε και πολλές επιλογές. Ή που θα δεχόταν τη συμφωνία, όπως αυτή προτάθηκε από τους κατακτ- εχμ… από τους εταίρους, ή που θα οδηγούνταν σε άτακτη χρεοκοπία. Άλλοι λένε, ότι αυτό θα ήταν η καλύτερη λύση, άλλοι λένε ότι σε αυτή την περίπτωση θα φτάναμε σε σημείο να θρηνούμε θύματα από την πείνα. Άλλοι πάλι, λένε ότι η προσωρινή υποχώρηση στις εξωφρενικές απαιτήσεις του Ράιχ, δίνει τον απαραίτητο χρόνο στην Ελλάδα να ανασυνταχτεί και να προχωρήσει στην προετοιμασία ενός σχεδίου, με το οποίο θα αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα, χωρίς όμως να αφήσει τους πολίτες απροστάτευτους από τις συνέπειες, των οποίων η καταστροφική έκβαση θα έχει αποσοβηθεί.
Προσωπικά, σε αυτή την κοινωνία που ζούμε – και που δεν έγινε έτσι με τα χρόνια, έτσι ήταν πάντα, από το μεσαίωνα κι έπειτα – ως βέλτιστη λύση, θεωρώ μια Αποκάλυψη τώρα (αυτή του Ιωάννη, όχι την εκπομπή), ένα μετεωρίτη, να έρθει να εξαφανίσει τους ανθρώπους εν πάση περιπτώσει να τελειώνει ο πλανήτης μαζί μας.
Άκυρο τώρα, αλλά ο Σώρρας με τα 600 δις πού είναι; Ας τον πάρει κάποιος τηλέφωνο, να του πει ότι αν μπορούσε να τα δώσει τώρα, θα του ήμασταν υπόχρεοι.
Εντύπωση μου προκάλεσε η στάση των ιδιωτικών καναλιών, που αναγνώρισαν, ότι οι απαιτήσεις των δανειστών ήταν εξωφρενικές. Τους έδωσε ψυχή ο μάγος του Οζ ή μήπως αλλάζουν γραμμή;
Πάντως, για το γεγονός, ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγιναν «μύλος» από το #ThisIsACoup (= αυτό είναι πραξικόπημα), το οποίο μέσα σε λίγες ώρες, κατά τη συνεδρίαση της Συνόδου και μέχρι τώρα, έγινε το δημοφιλέστερο hashtag στο Twitter παγκοσμίως, όπως και από το #TsiprasLeaveEUsummit (= Τσίπρα σήκω φύγε από τη Σύνοδο), τα πολυαγαπημένα μας καναλάκια κατάφεραν να τα «μαζέψουν» στο μέτρο του δυνατού.
Αυτή είναι η μοναδική νίκη της Ελλάδας από αυτή την ιστορία. Έκανε Ευρωπαίους και μη πολίτες μέσω κυρίως των social media, να δουν την πραγματική εικόνα πίσω από τις ρητορείες περί φιλίας, αδελφοσύνης και αλληλεγγύης προς την Ελλάδα των εκπροσώπων της Ευρωκρατίας. Να δουν το δίκιο του Έλληνα που φωνάζει και ωρύεται για τα άδικα μέτρα, να δουν τους μηχανισμούς προπαγάνδας που χρησιμοποιούνται, να δουν ότι δεν είμαστε τρελοί, όταν φωνάζουμε, ότι με τα μνημόνια χάνεται η εθνική κυριαρχία.
Η νίκη της Ελλάδας, είναι ότι μπορεί να υπέκυψε και να οδεύει προς υπογραφή του τρίτου, του μακρύτερου, του επαχθέστερου στα χρονικά μνημονίου, αλλά έκανε ένα ανεπανόρθωτο κακό στην μέχρι πρότινος καλοδιατηρημένη αλαβάστρινη και γυαλιστερή εικόνα του «είμαστε όλοι καλά φιλαράκια» της «Ενωμένης» Ευρώπης, η οποία έσπασε και διαφάνηκε μέσα από τα συντρίμμια της, ένα καλά εδραιωμένο σάπιο πολιτικό υπόβαθρο, που προτάσσει πέρα από δημοκρατίες, λαούς, χώρες και τα συναφή κουραφέξαλα, τα οικονομικά συμφέροντα κάποιων ελάχιστων.
Το θέμα είναι πώς θα επιλέξουν, τόσο οι Έλληνες, όσο και οι πολίτες του εξωτερικού, να αντιδράσουν σε αυτό το νέο πρόσωπο της Ε.Ε. Αν θα πειστούν, ότι είναι απλώς μια μεμονωμένη περίπτωση με «φταίχτη» την Ελλάδα, ή αν θα συνειδητοποιήσουν, πως ό,τι ισχύει για την Ελλάδα, ισχύει για όλους τους και ότι ο καθένας θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος.
