Θρονιάστηκες καλά καλά; Βολεύτηκες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα; Έδρεψες δάφνες για όσα πράγματι έκανες ή επαναπαύθηκες στις δάφνες σου αφήνοντας το χρόνο να περνά άσκοπα; Ό,τι και να έπραξες τέλος πάντων, ως εδώ ήταν! Ετοιμάσου, πάρε θέση, βάλε σωσίβιο, κλείσε μύτη, μπροστά τα χέρια και πυρ... για κολύμπι, από την “κλωτσιά” που θα σου έρθει ξεγυρισμένη για να αδειάσεις τη γωνιά.
Δε νομίζω να προξενεί έκπληξη αυτή η τακτική σε ό,τι αφορά στις δημόσιες υπηρεσίες και στις διοικήσεις τους, άλλωστε τόσα χρόνια αυτό ίσχυε και όπως όλα δείχνουν μάλλον αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει κάθε φορά που η κυβέρνηση θα αλλάζει! Μπορεί να αναρωτηθείτε βέβαια ποιος είναι ο λόγος που σε εμένα προκαλεί τόση εντύπωση... Ο λόγος έγκειται στην απλή παρατήρηση ότι κάποτε αυτός ο τόπος θα πρέπει να αποκτήσει έναν “πιλότο” στον τρόπο που θα λειτουργεί μήπως και προοδεύσει στο βαθμό που μπορεί να το επιτύχει. Δεν είναι δυνατόν σε κάθε αλλαγή, - πολύ σημαντική σαφώς και ουδείς αντιλέγει ως προς αυτό όταν μιλάμε για ανάδειξη νέας κυβέρνησης -, να φαίνεται πως σταματούν όλα να λειτουργούν σε επίπεδο δημόσιου τομέα και να ξεκινά πάλι η μηχανή, όταν η νέα ηγεσία θα έχει λάβει τις θέσεις της στα νέα γραφεία, θα έχει ενημερωθεί για τα τρέχοντα, θα έχει προγραμματίσει τί θέλει να αλλάξει, θα ενεργοποιήσει το σχέδιό της και μετά από όλα αυτά τα στάδια, θα πάρει μπρος πάλι η “μηχανή”.
Ο αντίλογος βέβαια υπάρχει και θα υψωθεί μπροστά μας, θέτοντας το εξής ερώτημα: Και πώς θα συντελεστεί η αλλαγή που θέλει μία νέα κυβέρνηση όταν μάλιστα αυτή, κινείται σε τροχιά πολιτικά αντίθετη από τη μέχρι χθες κυβέρνηση της χώρας; Κρατώντας τα “πολιτικά” τοποθετημένα πρόσωπα σε βασικές θέσεις;
Η απάντηση δεν ξέρω αν είναι και τόσο απλή, ωστόσο, εκφράζει τουλάχιστον αυτό που νομίζω πως θα ήθελε ο κάθε Έλληνας πολίτης για τη χώρα του με άξονα τη λογική. Δε θα ήταν χρήσιμο να πούμε ότι, μία αλλαγή φέρει μέσα της το βασικό χαρακτήρα που θέλει να εφαρμόσει, ούτε θα εξυπηρετούσε να αναλωθούμε στην αναζήτηση των συμφερόντων στα οποία είναι“υπηρέτης”. Δηλαδή ή των μικρομεσαίων ή των προνομιούχων. Ενδεχομένως, να ήταν φρόνιμο ωστόσο, να κινηθούμε μακριά από δεξιόστροφες ή αριστερόστροφες λογικές και να αποφασίσουμε επιτέλους τί κράτος θέλουμε, πώς θέλουμε να ζούμε εμείς οι ίδιοι και πώς θα θέλαμε να βλέπουμε να ζει ο διπλανός μας ανεξάρτητα από το ποιός μας κυβερνά.
Να βρούμε τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή για μία δημόσια Υγεία που θα εξυπηρετεί ισότιμα όλους με ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που θα είναι πρότυπο για τα ευρωπαϊκά και όχι μόνο δεδομένα. Να θεμελιώσουμε μία δημόσια Παιδεία που θα εξυπηρετεί όλους τους πολίτες και θα τους προετοιμάζει κατάλληλα για να αποτελέσουν χρήσιμα και παραγωγικά άτομα στην κοινωνία κ.ο.κ σε κάθε επίπεδο. Να καλυφθούν οι θέσεις διοίκησης αξιοκρατικά(!) ώστε να εξυπηρετείται ο πολίτης κι όχι τα κομματικά συμφέροντα και σε κάθε αλλαγή να μπαίνουν στον “πάγο” όλα. Να χτίσουμε επιτέλους μία καθημερινότητα, χωρίς πελατειακές σχέσεις, εκείνες τις σχέσεις που όπως φαίνεται βύθισαν τη χώρα στην παρακμή, την προγραμμάτισαν σε πορεία μακριά από την πρόοδο και την αξιοπρέπεια γενικώς.
Όταν μερικές φορές ρωτάμε ρητορικά και με αναστεναγμό, “Ε πού αλλού τρώει κάποιος κλωτσιά τώρα που άλλαξε η κυβέρνηση;” και εννοούμε ως απάντηση “Στην Ελλάδα!”, δε σημαίνει ότι δεν αγαπάμε τη χώρα μας, όπως θα σπεύσουν πολλοί να μας καταλογίσουν. Αντιθέτως, πολλοί από εμάς μπορεί να έχουμε κατανοήσει το πλήθος των πλεονεκτημάτων της και πολύ απλά να θέλουμε να γκρεμίσουμε αυτή τη νοοτροπία που κάνει γνωστό τον τόπο μας παντού, μέσω της φράσης: “Ω αθάνατη ελληνική “κλωτσιά””. Με ό,τι αυτή κι αν σημαίνει για εξουσιαστές... κι εξουσιαζόμενους...
