Καιρό είχε να γελάσει το παρδαλό κατσίκι μετά τη λαχτάρα που πέρασε το Πάσχα. Που το κυνηγούσαν ανήμερα της Αγίας Σούβλας για να το βγάλουν στο γυαλί ως αναστενάρη πάνω στα κάρβουνα. Αφού γλίτωσε τη δημοσιότητα, αφιέρωσε λίγο χρόνο στον εαυτό του, βλέποντας το sequel της επιτυχημένης ταινίας τρόμου «Ο πολιτισμός στο δρόμο με τις βρούβες». Μετά τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε το πρώτο μέρος τόσο για την ευρηματικότητα στο σενάριο, όσο και για τους καλογραμμένους ρόλους που σέρβιραν αλησμόνητα «τσάι και εμπάθεια», η διαρροή συνεχίζεται με νέα πρόσωπα που έρχονται να προστεθούν στη λίστα των υπόπτων.
“27 δημοτικοί σύμβουλοι, ένα πολιτιστικό πρόγραμμα που όλοι θέλουν να ανακοινώσουν. Πάθη και προσωπικές φιλοδοξίες, δίψα για αυτοπροβολή και εκδίκηση σκεπάζουν το πιο πολυσυζητημένο θέμα της χρονιάς, που κάνει ακόμα και τους αντίχειρες του facebook να πάθουν τενοντίτιδα. Κρυμμένα μυστικά, συμφωνίες πίσω από το tablet και σχέδια αλληλοεξόντωσης αποκαλύπτονται, όταν οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του δήμου βρίσκονται…. αναρτημένες στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Ποιος διέρρευσε το πρόγραμμα και γιατί βοήθησε τους «δημοσιογράφους» να απαξιώσουν και πάλι τον ρόλο του δημοτικού συμβουλίου; Χείλη που δαγκώνονται, ματιές που διασταυρώνονται, χαμόγελα που καταπνίγονται και δάχτυλα που ξεβιδώνονται, επιστρέφουν στη μεγάλη οθόνη για έξι ώρες γεμάτες, αγωνία, σασπένς και πολύ κήρυγμα. Ποιος θα επιβιώσει μέχρι το τέλος της συνεδρίασης; Μειοψηφία, πλειοψηφία και τοπικά συμβούλια ξεχύνονται στην αρένα. Ο «διαρροός» βρίσκεται ανάμεσά τους. Μπορείς να τον βρεις»;
Παρά τις προσδοκίες του κοινού, το plot twist (με τη στοχοποίηση των τοπικών συμβουλίων) και το υψηλό budget (55.000 €), το δεύτερο μέρος της σειράς ταινιών «Ο πολιτισμός στο δρόμο με τις βρούβες», που ολοκληρώνεται το 2019, άφησε χλιαρές εντυπώσεις, με αρκετούς θεατές να ζητούν τα λεφτά τους πίσω. Μεγάλη δυσαρέσκεια προκάλεσε στους φαν η αμυδρή εξέλιξη των κεντρικών χαρακτήρων, οι οποίοι ούτε ωρίμασαν, ούτε διδάχτηκαν κάτι από το «μακελειό» της πρώτης ιστορίας. Αντίθετα, οι «ήρωες» αναμασούν τις περσινές ατάκες τους είτε από την ίδια θέση, είτε από κάποια νέα, βγάζοντας στο φως τις συγγραφικές αδυναμίες των ρόλων, οι οποίες στην πρώτη ταινία καμουφλαρίστηκαν από «δριμύ κατηγορώ» και μακροσκελείς μονολόγους ηθοποιών που τότε είχαν την εύνοια των δημιουργών. Και ενώ κάποιοι ρόλοι «πετσοκόπηκαν» δικαιολογημένα γιατί έκαναν «κοιλιά», κάποιοι άλλοι παρέμειναν παντελώς στάσιμοι.
Για παράδειγμα, στον «Πολιτισμό 1» είδαμε την πρωταγωνίστρια να ακολουθεί τα χνάρια κάποιου από το μπούγιο, ο οποίος έκανε κατά μέτωπο επίθεση στο μέσο που δημοσίευσε πρώτο το πολιτιστικό πρόγραμμα, λίγες ώρες πριν από την έγκρισή του. Μέχρι και το τέλος της ιστορίας, η ηρωίδα συνέχισε να βλέπει «φαντάσματα» σε ξένες ντουλάπες, αγνοώντας τι κρύβεται στη σοφίτα της οικογένειάς της. Και ενώ αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές προθέσεις αυτών των χαρακτήρων, που προσπαθούσαν να βρουν ένα εξιλαστήριο θύμα για να εκτονώσουν τις εμμονές τους, η πρωταγωνίστρια επανέρχεται στη φετινή ταινία, ακολουθώντας τις υποδείξεις ενός νέου προσώπου που παίζει το ρόλο του «πασαδόρου».
Οι «τρύπες» στο σενάριο εμφανίζονται η μία μετά την άλλη, καθώς για μία ακόμη φορά γίνεται μομφή κατά των μέσων μαζικής ενημέρωσης από εκείνους που δεν νοούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να μπαίνουν σε ξένα χωράφια, όπως πράττουν οι ίδιοι. Κάποιοι μάλιστα υποστήριξαν ότι οι πρόωρες ανακοινώσεις στον τύπο πριν τη λήψη των σχετικών αποφάσεων από το αρμόδιο όργανο αποτελεί σύνηθες φαινόμενο και δη κατακριτέο. Ωστόσο, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η τρίτη ταινία, στην οποία θα αποκαλυφθεί ότι αυτοί που εξακολουθούν να κατηγορούν τα μέσα και τους συναδέλφους τους για διαρροή των «επτασφράγιστων μυστικών» του δήμου (πχ. Συναυλία της Μελίνας Ασλανίδου στο «Νταμάρι»), έχουν κάνει ουκ ολίγες φορές το ίδιο πράγμα στο παρελθόν, υποκινούμενοι φυσικά από προσωπικό συμφέρον. Αδιάψευστος μάρτυρας, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Τώρα, «αν κάποιοι κατάλαβαν τη γκάφα τους και εξυπηρετούν τους φίλους τους μόνο με φωτοτυπίες» αυτό, ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ.
Άλλη μία διαφορά μεταξύ της πρώτης και δεύτερης ταινίας είναι ότι στον «Πολιτισμό 1» τα «πυρά» των αρχόντων είχαν συγκεκριμένη κατεύθυνση, ενώ στο sequel πήραν αμπάριζα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το ερώτημα είναι γιατί οι δημιουργοί δεν ακολούθησαν την ίδια τακτική «στοχοποίησης» του μέσου που ανακοίνωσε πρώτο το πολιτιστικό πρόγραμμα του καλοκαιριού και γενίκευσαν την κατηγορία; Γιατί δεν χτύπησαν στο «πωπουδάκι εκείνους που έκαναν φέτος αυτό που κατέκριναν πέρυσι; Γιατί δεν τόνισαν ότι οι «κακοί δημοσιογράφοι» επιχείρησαν να κάνουν ρεπορτάζ, καταγράφοντας δικές τους δηλώσεις, αλλά οι ίδιοι δεν απάντησαν ποτέ στο τηλέφωνο, γιατί χτυπούσαν παλαμάκια στο «Dancing with the major”, με το σουβλάκι στο στόμα;
Και εν κατακλείδι, εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι ασχολούνται ακόμα με «διαρροές» και πετρογκάζια. Το νησί έχει κρίση «ταυτότητας», δεν ξέρει αν πρέπει να φορέσει «φράκο» ή «μπικίνι» και αυτοί κάνουν τις αξιαγά-πιτες (νοστιμότατες Κυπριακές πίτες για να συνοδεύσουν το σουβλάκι τους). Οι σύλλογοι μαλώνουν για το ποιος έχει τον πιο γεμάτο «κουμπαρά» και οι ίδιοι κάνουν έργο με τα στατιστικά του youtube. Κάτι μου λέει, ότι και στις επόμενες ταινίες, βρούβες θα φυτεύουμε. Δεν υπάρχει ελπίδα.
