Πόσο δίκιο είχε η αείμνηστη Μαλβίνα, όταν μας έλεγε «πολεμόχαρη φυλή»…
Η πολεμόχαρη φυλή λοιπόν, είχε την τιμητική της μέσα στο τριήμερο. Την κατέκλυσε εθνική υπερηφάνεια, για τους ήρωες του ’21, όταν οι Έλληνες βροντοφώναξαν «ΟΧΙ» στους Τούρκους, μπροστά από την πύλη του Πολυτεχνείου, που πρώτα είχε μπει μέσα ένα «τανκς» και έκοβε βόλτες ή κάτι τέτοιο.
Βασικά, όχι, η πολεμόχαρη φυλή ένιωσε υπερήφανη, γιατί της πέτυχε το μαλλί στην παρέλαση και γιατί φέτος το τριημεράκι έκατσε πάρα πολύ ωραία και είχε την ευκαιρία να πάει επιτέλους με την ησυχία της να πιει τα φρέντα καπουτσίνα της, να πιει τα κρασάκια της, να τα σπάσει σε κανένα μπουζουκάδικο, να κοιμηθεί καμιά-δυο-τρεις-δεκαπέντε ώρες παραπάνω, βρε αδερφέ, χωρίς να αγχώνεται.
Η πολεμόχαρη φυλή δεν κοιτάει τα χάλια της, για κανένα λόγο. Η πολεμόχαρη φυλή, θεωρείται – με δική της πρωτοβουλία – πολιτισμένη και άρια. Τα βάζει με όλους και με όλα. Η πολεμόχαρη φυλή είναι καυγατζού και στέκεται στο νύχι, για να τα βάλει με οτιδήποτε δεν συνάδει με την πολιτιστική της κληρονομιά, την οποία της παρέδωσαν χέρι με χέρι οι αρχαίοι αυτής πρόγονοι και άρα είναι δικαιωματικά δική της και τη θέλει οριτζινάλε, μην τυχόν πάρει θάρρητα να την διεκδικήσει κανείς άλλος, γιατί καήκαμε.
Η πολεμόχαρη φυλή θυμάται επιλεκτικά τους ηρωισμούς και ξεχνά τα λάθη της. Ίσως όμως να ήταν καλύτερα να θυμόταν τα λάθη της και να ξεχνούσε τους ηρωισμούς της, μήπως και ένιωθε λίγη αιδώ, αντί για τόση – αδικαιολόγητη – έπαρση. Να θυμάται (κάθε) πότε τα έκανε μαντάρα. Να θυμάται από τι αποτελείται, να θυμάται πώς έφτασε εδώ που έφτασε.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι οι αρχαίοι αυτής πρόγονοι, έφτασαν στην Ελλαδάρα ως μετανάστες, ως άποικοι. Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι η αρχαία Ελλαδάρα, είχε τσακιστεί στους πολέμους αναμετάξυ της, μέχρι να φτάσει στο Χρυσό Αιώνα του Περικλή και τσακίστηκε στους πολέμους και μετέπειτα. Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, τον οποίο σήμερα παλεύει να χαρακτηρίσει ΠΟΠ, έφτασε μέχρι τα βάθη της Ασίας σκοτώνοντας αβέρτα, ενώ παράλληλα, οι στρατηγοί και στρατιώτες του, εγκαθίσταντο εκεί, παντρεύονταν, έκαναν παιδιά, βίαζαν, έκαναν παιδιά, κατεδάφιζαν τοπικά σύμβολα και ανέγειραν μίνι-παρθενώνες, «μεταλαμπαδεύοντας» (μόνο οι βάρβαροι αλλοιώνουν, εμείς μεταλαμπαδεύουμε) τον Ελληνικό πολιτισμό.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία, για την οποία είναι εξίσου περήφανη, αποτελούνταν από δεκάδες έθνη και χιλιάδες φυλές, τις οποίες οι Βυζαντινοί υπέτασσαν με το ζόρι και «μεταλαμπάδευαν» τον πολιτισμό τους.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι επί Τουρκοκρατίας, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου, πρωτοστάτησε σε ουκ ολίγες κτηνωδίες απέναντι στους αμάχους του εχθρού.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι αν δεν ήταν οι Βάρβαροι, οι χαουντουγιουντούδες και οι κομονσαβάδες, θα είχε κάνει μία τρύπα στο νερό με την – ειλικρινά ηρωική και απελευθερωτική – επανάστασή της.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι μία μεγάλη μερίδα των ηρώων της επανάστασης, τους έφαγε το μαύρο φίδι, όχι το Τούρκικο, αλλά το αυθεντικό ελληνικό. Εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, όχι από Μπέηδες, αλλά από Ρωμιούς. Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι άρχισε να σκοτώνεται αναμεταξύ της, αμέσως μετά τον πόλεμο, γιατί μόλις έμεινε μόνη της, «μίλησε» και πάλι μέσα της το αρχέγονο ένστικτο της διχόνοιας και της μισαλλοδοξίας.
Η πολεμόχαρη φυλή ξεχνά, ότι υποδέχτηκε τους πρόσφυγες, μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας με τρόπο επαίσχυντο, εκμεταλλευόμενη την αδυναμία των ξεριζωμένων αδερφών της.
Τα πιο πρόσφατα, για τους υπόλοιπους εμφυλίους, για τις υπόλοιπες σφαγές και για τα σύγχρονά μας ρεζιλίκια δεν τα αναφέρω, διότι η πολεμόχαρη φυλή τα θυμάται και τα ξέρει πάρα πολύ καλά, κι ας κάνει ότι δεν συνέβησαν ποτέ.
Αν έχει κάνει ένα όνομα στην πιάτσα η πολεμόχαρη φυλή, αυτό το οφείλει σε όσους ξεχώρισαν από την αιώνια μιζέρια και μισαλλοδοξία της μάζας της και πάλεψαν για τις αξίες, τα ιδανικά και την εφαρμογή του ανθρωπισμού, σε όσους με την φιλοσοφική τους διάνοια άνοιξαν το δρόμο για την απελευθέρωση της Ευρώπης και όχι μόνο, από το σκοταδισμό αιώνες αργότερα, σε όσους εφηύραν τις έννοιες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας (όπου κράτος=εξουσία και δήμος=λαός), σε όσους πήραν τα μπογαλάκια τους και έφυγαν μετανάστες στο εξωτερικό και «έλαμψαν» από εκεί, για λογαριασμό της χώρας τους, σε όσους θυσίασαν εαυτόν για τα ιδανικά τους, στους αξιοπρεπείς, στους φιλόξενους, στους πρωτοπόρους, στους ευφυείς.
Ουχί στους εμπαθείς, τους καυγατζήδες, τους ημιμαθείς, τους φαντασμένους.
Αυτά, για την επόμενη φορά, που θα θελήσει κάποιος πολεμόχαρος να πετάξει γουρουνοκεφαλές σε εγκατάσταση, όπου στοιβάζονται υπό άθλιες συνθήκες σα σακιά άνδρες, γυναίκες και παιδάκια, ξεριζωμένοι από τις πατρίδες τους, χωρίς όπλα, χωρίς επεκτατικές διαθέσεις, χωρίς καν ελπίδα, για να τους προειδοποιήσουν να μην τολμήσουν και αλλοιώσουν τον πολιτισμό τους.
