Παράξενα παιχνίδια που παίζει η ζωή… Τόσο καιρό κάποιοι δε δίσταζαν να φτάσουν ακόμη και στο τελευταίο σκαλοπάτι αξιοπρέπειας, προκειμένου να δουν το όνομά τους γραμμένο σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα και τελικά, κατάφεραν να γίνουν τα πρόσωπα της ημέρας, γευόμενα τον διασυρμό και το φαρμάκι της προσωπικής αποτυχίας τους.
Εκείνοι που για μήνες προσπαθούσαν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, σήμερα δεν μπορούν να καθίσουν ούτε στο καλάμι τους, μετά το κουντεπιέ του χαλίφη στη γλουτιαία τους χώρα. Η μανία καταδίωξης και το αρρωστημένο πάθος τους για εξουσία σκέπαζαν σαν πέπλο το οπτικό τους πεδίο, με αποτέλεσμα να παραποιούν την πραγματικότητα με αφελείς εικασίες και σενάρια επιστημονικής λασπολογίας.
Επικαλούμενοι συνεχώς φανταστικούς “εχθρούς” που επεδίωκαν με βρόμικα παιχνίδια να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης, τάιζαν γλαρόσουπα τα “πρόβατά” τους, ώστε να αποδείξουν ότι είναι τόσο σημαντικοί, που όλοι θέλουν να τους ρίξουν από το βάθρο. Ενόψει και της απονομής των βραβείων Όσκαρ, έδιναν ακόμη περισσότερο πόνο στην ερμηνεία τους, υπογραμμίζοντας ότι οι κακεντρεχείς και συκοφάντες θα αποτύχουν για μία ακόμη φορά να τους καθαιρέσουν.
“Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις”, λέει ο λαός μας, άσχετα αν κάποιοι δεν καταδέχονται να τον ακούσουν. Θα έπρεπε όμως, γιατί δεν έχει σημασία ποιος θα σου δώσει τα παπούτσια στο χέρι, αλλά ότι στο τέλος, όπως και να 'χει, θα φύγεις ξυπόλητος. Μερικές φορές, η υποκριτική σε απορροφά τόσο πολύ, που ούτε καν υποψιάζεσαι ότι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που μέχρι σήμερα θεωρούσες υποχείριά σου, θα σε σπρώξουν σε έναν από τους λάκκους που εσύ έσκαψες.
Προδοσία, εκδίκηση ή “φύλαγε τα ρούχα σου για να 'χεις τα μισά”; Μην ξεχνάμε πως το παρελθόν είναι μεγάλος ρουφιάνος. Όσο και να το κρύψεις, να το φιμώσεις ή να το κλειδώσεις σε ένα δωμάτιο σαν τη Μπρι Λάρσον, αυτό θα βρει τον τρόπο να ανοίξει το στόμα του. Κι όταν στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το ξεγύμνωμα παλαιού βασιλιά από τα χεράκια σου, είναι λογικό ο επόμενος που θα βρεθεί στο θρόνο, να φυλάει τη γκαρνταρόμπα του σαν κόρη οφθαλμού. Αίσθημα αυτοσυντήρησης και εγωισμός, σημειώσατε x. “Δεν θα μας αδειάσεις πρώτος εσύ, εμείς θα σε αφήσουμε στα κρύα του λουτρού”.
Πόσο επώδυνη είναι η ψυχρολουσία που δέχεται κανείς όταν στιγματίζεται για δεύτερη συνεχόμενη φορά ως το “διασπαστικό” στοιχείο μιας ομάδας που υποκινείται καθαρά από προσωπικό συμφέρον, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την αρμονία (;) του συνόλου; Πόσο σκληρό είναι να βλέπεις τους πρώην “κολλητούς” σου που κάποτε φρόντιζαν με τη γλώσσα τους για τη δική σου ενυδάτωση, να σου γυρνούν σήμερα την πλάτη, αλλά και να στρογγυλοκάθονται με περισσή χαρά στη θέση σου; Και τέλος, πόσο εύκολο είναι να βάλεις “πιπέρι” στις “κακές γλώσσες”, που θα διαπιστώσουν πως “όλα εδώ πληρώνονται”; Στις γλώσσες που επανειλημμένα προσπάθησες να κόψεις με τον χειρότερο και πιο ανέντιμο τρόπο, επειδή τόλμησαν να εκφράσουν τη γνώμη τους;
Ο Αμερικανός συγγραφέας Elbert Hubbard έγραψε πως “για να αποφύγεις την κριτική, μην κάνεις τίποτε, μη λες τίποτε, μην είσαι τίποτε”. Εγώ θα συμπλήρωνα, πως “αν αποδεχτείς εξ' αρχής ότι είσαι ένα τίποτα, θα βγάλεις κι από τον κόπο, εκείνους που θα αναγκαστούν κάποια στιγμή να στο πουν είτε προφορικά είτε ενυπόγραφα”.
Παράξενα παιχνίδια που παίζει η ζωή.... Σε λίγες μέρες, όλοι θα φορέσουν τις αποκριάτικες στολές τους, θα ανέβουν στο άρμα τους και θα ξεχυθούν στους δρόμους της πόλης, ενώ εσένα, σου ζητούν το ακριβώς αντίθετο, να βγάλεις τη μάσκα σου. Αν το καλοσκεφτείς, είναι πολύ αστείο, αλλά θα συγκρατηθώ. Έχω μάθει πως “γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος”. Και να σου πω κάτι; Δεν έχασα ποτέ από αυτό. Συλλυπητήρια!
