Με τους δρόμους γεμάτους από φωνές.
Με στημένες ή αυθόρμητες αντιδράσεις.
Με τα πανό να ξετυλίγονται σε κάθε νέα διαμαρτυρία.
Με τα συνθήματα να χτυπούν ρυθμικά το νόημα των μηνυμάτων.
Κι ο απέξω, ο παρατηρητής της κατάστασης, ο κριτής με τη νηφάλια σκέψη να προσπαθεί να καταλάβει.
Οι καιροί αλλάζουν, οι πολιτικές διαμορφώνονται αναλόγως διατηρώντας όμως την λογική της εξουσίας και κάπου εκεί έξω πάντα ο κόσμος θα διαδηλώνει και θα απαιτεί.
Αν απομονωθούν τα σημάδια του χρόνου που σφραγίζουν τα ντοκουμέντα, στις διαδηλώσεις αυτό που κυριαρχεί είναι το πλήθος.
Ένα ίδιο πλήθος, με κεφάλια να διακρίνονται μετά βίας, με σώματα το ένα δίπλα στο άλλο και φωνές ενωμένες σε μία.
Φέρνοντας πιο κοντά την εικόνα της ιστορίας, αρχίζεις να διακρίνεις την έκφραση των προσώπων, όπου οργή και ένταση αυλακώνουν τα χαρακτηριστικά.
Κάποτε μορφές «σκαμμένες» από την ανέχεια, με τα χρόνια τα μάτια φλογίζονται από το πάθος, που στη συνέχεια δίνει τη θέση του στο πείσμα, για να ακολουθήσει μία αλλόκοτη χαρά ώσπου έφτασε στην αδιαφορία της συνήθειας.
Σταδιακά μία προς μία οι περίοδοι της ιστορίας αυτού του τόπου καταγράφηκαν στα συνθήματα των πεζοδρομίων, των τοίχων, των πλακάτ και των πανό, των δρόμων και των πλατειών, σηματοδοτώντας αγώνες, θυσίες και διεκδικήσεις.
Από την μπογιά που στέγνωνε στις μισοτελειωμένες λέξεις στους τοίχους, έως τα μηνύματα σε χάρτινα παλκάτ, από τις σημαίες και τα λάβαρα έως τα πανό των συνθημάτων, από τα δακρυγόνα έως τις μολότοφ και τις καταστροφές.
Και να τώρα που τα σύμβολα άλλαξαν και κατρακύλησαν στη φτήνια της γραβάτας.
Ποιά διαδήλωση και ποιά διαμαρτυρία;
Ποιός παλμός και ποιά πίστη;
Το πάθος έδωσε τη θέση του στους επαγγελματίες συνδικαλιστές και η ένταση μεθοδεύτηκε από τις πολιτικές σκοπιμότητες.
Γενιές ολόκληρες περίμεναν τις καλύτερες μέρες.
Γι’ αυτές πάλευαν κι αυτές προσδοκούσαν.
Και είτε καλύτερες ή χειρότερες πάντα διαφορετικές, διαμόρφωναν καινούργια αιτήματα, χωρίς τίποτε ποτέ να ικανοποιεί, χωρίς τίποτε να είναι ίδιο όπως πριν και χωρίς τίποτε να πείθει.
Πάντα θα μένει η ίδια ανάγκη για διεκδίκηση για το αυτονόητο, για τα κεκτημένα ή ακόμα και για το περισσότερο.
Όμως τι χάνεται και τι κερδίζεται τελικά;
Μια διαδήλωση βρε παιδιά έτσι απλά και μόνο για τη συλλογικότητα.
Όχι γιατί θιχτήκανε τα κεκτημένα της μίας ή της άλλης επαγγελματικής τάξης.
Μια διεκδίκηση χωρίς κομματικές εντολές, χωρίς στημένες φιέστες δήθεν αντίδρασης και εκφυλισμό της διαμαρτυρίας, χωρίς τηλεοπτικούς κανιβαλισμούς προς τέρψιν του πολιτικού συστήματος.
Από εμάς για μας, χωρίς διαχωρισμούς ταξικών, επαγγελματικών, πολιτικών φατριών.
Κι όπως ο τροβαδούρος προανήγγειλε πριν από 22 χρόνια
«Κι αυτοί που μας πληγώσανε, καθώς το φως τελειώνει,
αισθάνονται τη μοναξιά που Έλληνες ενώνει
Και δεν ακούν τα κόμματα και το μεγάφωνό τους,
το χτύπο μόνο της καρδιάς που μας βαφτίζει ανθρώπους».
