“Μπακάλικες" δουλειές απουσία όμως εκείνης της χάρης που είχαν οι παλαιοί ιδιοκτήτες των παραδοσιακών μπακάλικων στα οποία έβρισκες όλα όσα αναζητούσες και σου ήταν απαραίτητα για να καλύψεις τις διάφορες ανάγκες σου. Πρόχειροι υπολογισμοί χωρίς τη χρήση εργαλείων ή έστω ενός μικρού κομπιούτερ, που έκαναν όμως τον λογαριασμό “να βγαίνει” και κάλυπταν ακόμη και τις πιο απαιτητικές επιθυμίες της τότε εποχής, ικανοποιώντας τον πελάτη τους στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Αν σήμερα έχει απομείνει κάτι από εκείνες τις εικόνες με τη μορφή μνήμης, αυτό αφορά στον πρόχειρο τρόπο με τον οποίο γίνονταν οι υπολογισμοί για να καλυφθεί μία ανάγκη ή απαίτηση, ο οποίος τρόπος ωστόσο, οδηγούσε σε αποτέλεσμα δεδομένης της πρόθεσης των ιδιοκτητών των μπακάλικων να προσφέρουν ό,τι καλύτερο στους συμπολίτες τους. Ο κάθε ένας που απευθυνόταν σε κάποιο μπακάλικο, ήξερε ότι το αμπαλάζ εκείνου που θα αγόραζε δεν θα ήταν το καλύτερο, αλλά το προϊόν του θα είχε την ποιότητα που επιθυμούσε και ζητούσε.
Ήταν αυτονόητο, ότι ο αγαπητός και ιδιαίτερος σε όλους μπακάλης της γειτονιάς, θα είχε καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να ικανοποιήσει τον πελάτη του, ακόμη κι αν χρειαζόταν “να κινήσει γη και ουρανό” για να δώσει λύση. Μπορεί να ήταν ο λαϊκός άνθρωπος της γειτονιάς μας, αλλά είχε τον τρόπο του να ανταποκριθεί επιτυχώς...
Με τα χρόνια η έννοια του μπακάλη, εκείνου του αποτελεσματικού παντοπώλη προσέλαβε αρνητική χροιά και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να περιγράψει την προχειρότητα και την επιπολαιότητα με την οποία κάποιοι πολιτικοί ή αυτοδιοικητικοί αλλά και απλοί πολίτες αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους - “πελάτες” τους στο πλαίσιο της καθημερινής συναναστροφής μαζί τους, προκειμένου να αποσπάσουν την εύνοιά τους, χωρίς όμως να ανταποκρίνονται στις πραγματικές κι επιτακτικές ανάγκες της εποχής και της κοινωνίας.
Πλέον, ως τόπος, από τις παντελώς ανύπαρκτες δημιουργικές προθέσεις εκείνων που ορίζουν(;) το μέλλον μας υπακούοντας(!) πάντα σε εντολές, φθάσαμε σε σημείο να φτωχοποιηθούμε, με αποτέλεσμα ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας να αναζητούν λύση στις αρμόδιες υπηρεσίες κάθε Δήμου για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες επιβίωσής τους.
Ως εκ τούτου, η εποχή φέρνει στο προσκήνιο και απαιτεί από όλους τους αρμοδίους - με ντοκτορά αλλά και χωρίς διπλώματα και πτυχία που βρίσκονται σε συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης - , την ανάγκη να αναπτύσσουν κοινωνικό έργο, τέτοιο, που θα ανακουφίζει έστω και στοιχειωδώς τα πλείστα προβλήματα. Κι αυτό, μπορεί να επιτευχθεί μόνον αν υφίσταται η καλή πρόθεση και η βούληση για παραγωγή έργου... που διέθετε και ο κάθε παλαιός αποτελεσματικός παντοπώλης.
Δυστυχώς όμως, αν και ο σκληρός κι αδίστακτος καιρός... δεν συγχωρεί μπακάλικες κινήσεις κι ενέργειες με την αρνητική έννοια του όρου, ωστόσο σήμερα, γινόμαστε παρατηρητές μίας – αποκλειστικά και μόνο - πρόχειρης κατάστασης, στην οποία απουσιάζει ο συντονισμός και η οργάνωση. Απόρροια του κενού ρόλου ορισμένων αυτοδιοικητικών αρχόντων στο πεδίο της κοινωνικής μέριμνας - η οποία δεν απαιτεί μόνον την διατήρηση των ήδη γνωστών προγραμμάτων αρωγής, αλλά και την ανάπτυξη περισσότερων ή την αναζήτηση νέων τρόπων για την πλουσιότερη στήριξη των ευαίσθητα κοινωνικών ομάδων - είναι η εικόνα διάλυσης που πρωταγωνιστεί σε τοπικό επίπεδο. Προσωπικά, αμφιβάλλω (δεν αποκλείεται να σφάλλω μερικώς, αλλά εδώ... είμαστε) αν υπάρχουν έστω και απλώς καταγεγραμμένες οι ρεαλιστικές ανάγκες των συμπολιτών μας από τους αρμοδίους, που οφείλουν να έχουν συντονιστικό ρόλο όλων των δράσεων που θα μπορούσαν με τον κατάλληλο σχεδιασμό να καλύψουν μεγάλα κενά του κράτους.
Επιβεβαίωση αυτής της ανύπαρκτης οργάνωσης, αποτελεί δε, η κάθε αξιόλογη (σαφώς) ιδιωτική κι αυτόνομη πρωτοβουλία που ξεπηδά στον τόπο και σκοπεύει με τη σειρά της, να καλύψει τα τοπικά κενά χωρίς να έχει συγκεκριμένη γνώση αυτών.
Είναι η κοινή λογική λοιπόν που - κυρίως σήμερα - δείχνει αστείο όποιον αφορίσει την ιδιωτική πρωτοβουλία στήριξης με φόντο τα κενά της κεντρικής εξουσίας, η οποία παράλληλα, δείχνει όμως απόλυτα φτωχό σε επίπεδο δράσης - μα και μπακάλη με την αρνητική έννοια του όρου -, όποιον εκ των υπευθύνων, δεν δύναται να συντονίσει τις προσπάθειες για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα προς ανακούφιση των τεράστιων κοινωνικών αναγκών. Σήμερα, απουσία έστω κι ενός απλού απολογισμού, το μόνο που επιβεβαιώνεται είναι η σύγχυση προσπαθειών, η μη παραγωγή κοινωνικού έργου για το σύνολο παρά μόνο προς ικανοποίηση των πολιτών – πελατών – ψηφοφόρων και η αποδιοργάνωση... υπηρεσιών προς εξυπηρέτηση άλλων συμφωνιών...
Είθε σύντομα να ακολουθηθεί ο δρόμος που χαράζει η μνήμη εκείνου του αποτελεσματικού και συμπαθή παλαιού μπακάλη...
