Ας μιλήσουμε λίγο για την ευγένεια. Τι είναι η ευγένεια; Είναι μία βασική ανθρώπινη αξία στη συμπεριφορά μας, που μας επιτρέπει να αλληλεπιδρούμε με άλλους ανθρώπους, κρατώντας ένα υψηλό επίπεδο στην επικοινωνία μας, όσο τυπική ή απρόσωπη είναι η σχέση μας μαζί τους.
Ας μιλήσουμε επίσης, για τον σεβασμό. Τι είναι ο σεβασμός; Η αναγνώριση της αξίας του κάθε ατόμου και η αντιμετώπισή του με τον ίδιο τρόπο, όπως θα ήθελε ο καθένας από εμάς να του φέρονται και να τον αντιμετωπίζουν.
Παρά το γεγονός, ότι η ευγένεια και ο σεβασμός θα έπρεπε να είναι οι δύο βασικότερες αξίες, στις οποίες να στηρίζεται κάθε μας διαπροσωπική σχέση, δυστυχώς, οι αγενείς και ασεβείς άνθρωποι αυξάνονται και πληθαίνουν καθημερινά, λες και η κακή συμπεριφορά είναι κολλητική ασθένεια και έχει εξελιχθεί πια σε πανδημία.
Και άντε, πες, ότι στις προσωπικές μας σχέσεις, αυτά αντιμετωπίζονται, το συζητάς, το φέρνεις σε μία τάξη το ζήτημα, ή στη χειρίστη των περιπτώσεων, απομακρύνεσαι από τέτοια άτομα.
Τι γίνεται όμως με τους κακότροπους, οι οποίοι καθήμενοι σε μία καρεκλίτσα δημοσίου υπαλλήλου (ή φορώντας μία ρομπίτσα λευκή ή bleu), προάγουν εαυτόν σε παντοκράτωρ, κρίναι ζώντας και νεκρούς, με την αγένεια, την ασέβεια και την ειρωνία πάνω – πάνω, όταν αντιμετωπίζουν τον κάθε κακομοίρη, που έχει την ατυχία να σταθεί μπροστά τους;
Πόσες φορές δεν έχει τύχει να βρεθούμε σε δημόσια υπηρεσία, όπου κάποια κυρία ή κάποιος κύριος πίσω από το γραφείο, φέρνει τον κακό χαμό, φωνάζοντας, τσιρίζοντας, γιατί του ζητήθηκε κάτι το οποίο δεν μπορεί – ή δεν θέλει – να φέρει εις πέρας;
Πόσες φορές, προσπαθώντας να εξυπηρετηθούμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ξινισμένες φάτσες, αδιαφορία, ανεπάρκεια, βαρεμάρα, ακόμη και τα νεύρα του εκάστοτε υπαλλήλου!;
Ακόμη – ακόμη και σε μονάδες υγείας, εκεί που εργαζόμενοι, κατά γενική ομολογία, δίνουν το ίδιο τους το Είναι, προκειμένου αυτές οι μονάδες να διατηρούν τη λειτουργία τους σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ωστόσο, η αξιέπαινη αφοσίωση στο επάγγελμά του, δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση στον εκάστοτε υπάλληλο την αγένεια προς τους πολίτες, είτε είναι ασθενείς, είτε όχι.
Γνωρίζω πολύ καλά, ότι οι υποχρεώσεις είναι πολλές, οι ευθύνες πιεστικές, το ωράριο σε αρκετές περιπτώσεις εξαντλητικό. Όμως, κ. Εργαζόμενε στον Δημόσιο Τομέα, ποιον έχεις απέναντί σου; Κάποιον χωρίς υποχρεώσεις; Χωρίς ευθύνες; Χωρίς κούραση; Χωρίς προβλήματα; Ο μέσος πολίτης, καλείται να περάσει από τα σαράντα κύματα της αέναης και αθάνατης ελληνικής γραφειοκρατίας, μέρος της οποίας είσαι και εσύ, που έχεις βαρεθεί να έρχεται ο καθένας, να σου ζητάει το μακρύ του και το κοντό του. Πού νόμιζες όμως, ότι θα δουλέψεις, όταν έκανες την αίτηση και περίμενες 7 χρόνια για να σε πάρουν σε αυτή τη θέση; Όταν φιλούσες κατουρημένες ποδιές για να σε πάρουν σε αυτή τη θέση; Όταν υποσχόσουν ψήφους ή άλλα ρουσφέτια για να σε πάρουν σε αυτή τη θέση;
Όσον αφορά δε στον τομέα της Υγείας, τότε είσαι υποχρεωμένος να σέβεσαι τον πολίτη που θέλει να εξυπηρετηθεί 100 φορές περισσότερο. Ο καθένας, που πατά το πόδι του σε ένα νοσοκομείο ή ένα Κέντρο Υγείας, είτε είναι ασθενής, είτε συνοδεύει ασθενή, είτε επισκέπτεται ασθενή.
Δεν έχει το δικαίωμα κανείς να αντιμετωπίζει αγενώς και χωρίς σεβασμό κανέναν, σε όποια από τις τρεις αυτές κατηγορίες ανήκει. Δεν έχει κανένα δικαίωμα, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ίδιος, όσες κι αν είναι οι παραξενιές του ασθενή, όσα στραβά και ανάποδα καλείται να διορθώσει, να προσβάλλει κανέναν, πόσο μάλλον, αυτούς που υποφέρουν ή αυτούς που ανησυχούν για τους δικούς τους ανθρώπους εκεί μέσα.
Και μπορεί αντίστοιχες καταστάσεις να υπάρχουν και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά η κακή συμπεριφορά του υπαλλήλου, μπορεί και να του κοστίσει τη δουλειά του, αντίθετα με το δημόσιο, όπου είτε καλός, είτε κακός, είτε ευγενής, είτε αγενής, μπορεί να παραμείνει σε μία θέση επ’ αόριστον.
Ο σεβασμός στο συνάνθρωπο και η ευγένεια στη συμπεριφορά θα έπρεπε να είναι αξίες αυτονόητες. Μέχρι, όμως να γίνει κάποιο θαύμα και να συμβεί κάτι τέτοιο, φωνές, υστερίες, ξινίσματα, κοπανίσματα, αγριάδες, δεν έχει.
Στους ανθρώπους, που κλήθηκες να εξυπηρετείς, θα μιλάς όμορφα!
