Πίσω από κάθε πράξη υπάρχει ένα αίτιο. Ως συνέχεια μιας πράξης έρχεται το αποτέλεσμα.
Το αίτιο λοιπόν πυροδοτεί την ενέργεια με σκοπό να επιτευχθεί ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Όταν όμως το αποτέλεσμα όχι μόνο απέχει αλλά είναι αντίστροφο του επιθυμητού τότε θα πρέπει να διερευνηθούν, να αναλυθούν και να κριθούν οι λόγοι που προκάλεσαν το ανεπιθύμητο.
Μήπως φταίει η μοίρα; Μήπως το κακό το μάτι; Τώρα για σκέψη ότι μπορεί να φταίει η λάθος συμπεριφορά και η πρακτική που ακολουθήθηκε ούτε λόγος.
Όλα ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς. Μεγάλο κοινωνικό έρεισμα, ευρεία αποδοχή των θέσεων και των προτάσεων, απόλυτη εκδήλωση εμπιστοσύνης. Αυτά αρκούν για να οδηγηθεί ανέφελα η πορεία προς την επίτευξη του μεγάλου στόχου.
Αυτού του στόχου που επικοινωνήθηκε και κέρδισε τη στήριξη, γιατί αποτελούσε κοινό ζητούμενο.
Όμως να που τα φλάμπουρα της νίκης, σε χρόνο συντομότερο της φυσιολογικής φθοράς, κρέμασαν τα ξέφτια τους, αφήνοντας τους ιστούς να φιλοξενούν τα σπαράγματα της νίκης.
Και η μετάλλαξη ήρθε εν μία νυκτί, σέρνοντας στο κατόπι της και την αποκαθήλωση των νικητών.
Από φιλολαϊκοί και προσηνείς ηγέτες μετατράπηκαν σε υπερόπτες εξουσιαστές.
Την αρχική έκπληξη των υποστηρικτών ακολούθησε η αμφιβολία, η οποία σταδιακά μεταλλάχθηκε σε οργή για να δώσει τη θέση της στην απογοήτευση.
Η αλήθεια αυταπόδεικτη μέσω συμπεριφορών και πρακτικών, δεν μπορεί πλέον να αφήσει περιθώρια άλλης παραπλάνησης, παρά να επιβεβαιώσει από την αναξιότητα των ηγετών και να ενισχύσει τη μελαγχολία των προδομένων.
Τώρα η κοινωνία μεταστράφηκε κι αυτή.
Αυτή, που ποντάρισε στις νέες άφθαρτες δυνάμεις, που θα κατάφερναν να υλοποιήσουν την ελπίδα και αποδείχθηκαν λεηλατητές της.
Μετάστρεψε την πίστη στα πρόσωπα που υπόσχονταν πρόοδο, σε αγανακτισμένη αποδοκιμασία.
Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας διεγέρθηκαν από τις συνεχείς επιβεβαιώσεις ανικανότητας αντίστασης σε κατεστημένες πρακτικές, που επιταχύνουν την φθορά μιας ολόκληρης κοινωνίας, που εκτείνεται από την ευρύτητα της χώρας έως τον περιορισμένο τοπικό πυρήνα.
Τα είδωλα κατέρριψαν μόνα τον εαυτό τους.
Και πως αλλιώς θα μπορούσε άραγε να γίνει;
Όταν η αλαζονεία της εξουσίας, τρόμαξε, η στοχοποίηση του αντίλογου, εξόργισε και οι δε κατασκευασμένες επιτυχίες, κατέληξαν να προκαλούν χλεύη.
Οι ελπιδοφόροι ηγέτες μεταλλάχθηκαν σε κοινότοπους διεκπεραιωτές αμφιλεγόμενων συμφωνιών, επιβεβαιώνοντας την ασυνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων.
Κι έρχεται η αναπόφευκτη κοινωνική αποδοκιμασία, η οποία δεν χρειάζεται καμία υποκίνηση, καθώς οι ηγέτες αποκαθηλώνονται από μόνοι τους.
«Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε. Στήνουμε θέατρα και σκηνικά, όμως η μοίρα μας πάντα νικά. Και τα σαρώνει και μας σαρώνει…» όπως διαπίστωνε ο Γιώργος Σεφέρης.
