Ένας μικρός τόπος, μπορεί να παρομοιαστεί με μια οικογένεια. Και τα προβλήματα της οικογένειας πρέπει να λύνονται μέσα στην ίδια την οικογένεια. Είναι άτιμο πράγμα, αυτά να διαδίδονται σε τρίτους.
Έτσι και το να δυσφημίζει κανείς τον τόπο του προς τα έξω, δεν ωφελεί κανέναν και δεν ασκεί πίεση σε κανέναν υπεύθυνο, αλλά ουσιαστικά φέρνει ένα ολόκληρο νησί σε δύσκολη θέση.
Το ότι μπορεί να «τρωγόμαστε» μέσα στο «σπίτι» μας, στον τόπο μας δηλαδή, είναι μία φυσιολογική διαδικασία, διότι υπάρχουν περισσότερες από μία απόψεις περί σωστού και λάθους, ενώ παράλληλα, υπάρχει και η γνώση για το ποιος είναι υπεύθυνος και για ποιους τομείς.
Ο «έξω», ο άνθρωπος που ίσως να είχε σκοπό να επισκεφτεί το νησί, ο Αθηναίος, Θεσσαλονικιός, Λαρισαίος, Πελοποννήσιος αναγνώστης, δεν έχει ιδέα από πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν έχει ιδέα πώς λειτουργεί το νησί εκ των έσω, αλλά ούτε και από την εσωτερική του πολιτική. Το μόνο που βλέπει, είναι ένα νησί. Δεν γνωρίζει λεπτομέρειες και άρα δεν μπορεί να κρίνει.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την προσωπική του άποψη, τα προσωπικά του πιστεύω και έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να τα εκφράζει.
Ωστόσο, όταν ασκείται κριτική για τοπικά ζητήματα, ίσως – κρατώντας κάθε επιφύλαξη – ακόμη και με διαστάσεις μικροπολιτικής, με τη χρήση μόνο κινδυνολογίας και κανενός επιχειρήματος και μάλιστα σε ένα μέσο εθνικής εμβέλειας, που φτάνει στις οθόνες των χρηστών του διαδικτύου σε όλη τη χώρα, τότε η έκφραση αυτή βλάπτει τον ίδιο τον τόπο και όχι τους υπεύθυνους για τα όποια λάθη.
Την ίδια στιγμή, που από όλες τις πλευρές – όσο κι αν αυτές δεν συμφωνούν μεταξύ τους, για πολλούς και διάφορους λόγους – γίνεται ένας αγώνας (άλλες φορές ιδιοτελής, άλλες ανιδιοτελής), προκειμένου αυτό το έρμο το νησί, να αποκτήσει επιτέλους τουριστική ταυτότητα και να αναπτυχθεί στον κρίσιμο αυτό τομέα, που αποτελεί τη μόνη διέξοδο σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, ώστε να δουλέψουν οι επιχειρήσεις και να εισρεύσει «ζεστό» χρήμα στον κύκλο της τοπικής οικονομίας, η δυσφήμιση του τόπου σε πανελλαδικό επίπεδο αποτελεί εσφαλμένο μέσο διαμαρτυρίας.
Η διαμαρτυρία για τα τοπικά προβλήματα, πρέπει να γίνεται πρώτα απ’ όλα στους αρμόδιους, ή αλλιώς όπως συνηθίζει να λέγεται, «τα παράπονά σας, στο δήμαρχο». Αν αυτό δε καταστεί δυνατόν, τότε υπάρχει μία πλειάδα τοπικών μέσων, στα οποία μπορεί να απευθυνθεί κανείς και που με τη σειρά τους, μπορούν να αναδείξουν – το καθένα με τον δικό του τρόπο – το ζήτημα.
Αυτομάτως, δυσφημίζοντας τον τόπο, σε ένα μέσο, του οποίου οι συντάκτες βλέπουν στη διαμαρτυρία αυτή, ένα «λαυράκι», ένα «πιασάρικο» θέμα για περισσότερα «κλικ», καθώς αφενός ζώντας στο Λεκανοπέδιο δεν γνωρίζουν τίποτε παραπάνω για την υπόθεση, από αυτά που μοιράζεται μαζί τους ο αναγνώστης και αφετέρου δεν ενδιαφέρονται να καταπιαστούν με την ουσία, αφού δεν έχουν και καμία ιδιαίτερη «κάψα» να βρεθεί λύση στο ζήτημα, χάνεται το δίκαιο της διαμαρτυρίας.
Παρά τις όποιες εσφαλμένες ενέργειες γίνονται στην πορεία, ο στόχος όλων μας είναι και παραμένει ο ίδιος. Να αξιοποιηθούν τα «όπλα» που διαθέτει το νησί, προκειμένου να γίνει πιο ελκυστικό στον επισκέπτη και μάλιστα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Οι υπερβολικοί και δραματοποιημένοι εκφοβισμοί προς τον εν δυνάμει επισκέπτη, ότι περπατώντας στο παραλιακό μέτωπο, θα πέσει πάνω σε πέτρα και θα πεθάνει, ότι πρέπει να αποφύγει παγίδες θανάτου, ότι θα σκοτωθεί, ότι θα πέσει σε παγίδες εμπνευσμένες από τους Βιετκόνγκ και θα κλάψει η μάνα του στο μνήμα, δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος να συμβάλλει κανείς σε αυτό, έτσι δεν είναι;
Φυσικά και όλοι ενοχλούμαστε από το εργοτάξιο και τα ανοιχτά ακόμη σημεία, ενώ είναι αλήθεια, ότι μέτρα ασφαλείας δεν τηρούνται όπως θα έπρεπε και αυτό η εφημερίδα το έχει τονίσει σε περισσότερα από ένα δημοσιεύματα.
Ωστόσο, δεδομένου, ότι η παραλία θεωρείται εργοτάξιο, πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να μεταβαίνουμε στην Ερμούπολη από το Δήλι ή το Βροντάδο, για 7-8 μήνες, αφού θα απαγορευόταν η κυκλοφορία στους δρόμους του εργοταξίου, πόσοι επιχειρηματίες και πόσοι πολίτες θα ήταν διατεθειμένοι να κλείσουν για 4-5 μήνες όλες ανεξαιρέτως οι επιχειρήσεις της παραλίας εντελώς, αφού θα απαγορεύονταν η χρήση των υπό κατασκευή πεζοδρομίων;
Η ελεύθερη έκφραση είναι δικαίωμα, όπως επίσης δικαίωμα είναι και η άσκηση κριτικής. Το κυριότερο ζήτημα όμως είναι, πως όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, θα πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε πριν πράξουμε.
