Όταν είσαι μικρός, δεν μπορείς να δεις τίποτε άλλο παρά μόνο τα μικρά, παρά μόνο αυτά που αναλογούν στο μέγεθος σου.
Και όσο πιο μικρός τόσο περισσότερο αγνοείς τα μεγάλα.
Λογικό, από την στιγμή που υπερβαίνουν τις δυνατότητες σου, οπότε δεν μπορείς και να τα αντιμετωπίσεις.
Κι όταν οι καταστάσεις δεν σου επιτρέπουν να τα αγνοήσεις, τότε επιλέγεις να τα μειώσεις, για τα να τα φέρεις στα δικά σου όρια της ευτέλειας.
Τόσο το μέγεθος της άγνοιας σου, τόσο πολύ περιορισμένη η διανοητική σου δυναμική, που και το αφήγημα των κρίσεων σου λειτουργεί κατ’ αναλογία του περιορισμένου μεγέθους σου.
Μόνο που το μικρό σου εκτόπισμα δεν αναλογεί στο θράσος σου, επιβεβαιώνοντας πως πρόκειται για μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα, οπότε όσο μικρότερες οι δυνατότητες σου τόσο μεγαλύτερη η προκλητικότητα σου.
Έρχονται μπροστά σου βουνό τα μεγάλα και σημαντικά.
Βγαίνουν στο φως και δεν κρύβονται.
Πολύ θα ήθελες να περάσουν απαρατήρητα, όμως δεν τα κατάφερες, γιατί δεν εξαρτάται από σένα.
Κι όταν αυτά γνωστοποιούνται τότε δεν έχεις άλλο τρόπο από την τακτική της απαξίωσης.
Επιχειρείς να τα προσπεράσεις ως μη γενόμενα και να τα αγνοήσεις επιδεικτικά, καθώς σε προδίδουν και δεν έχεις τρόπο να τα δικαιολογήσεις.
Παράλληλα, πέραν των μεγάλων και σημαντικών, έρχονται στην επιφάνεια και άλλα πιο μικρά, πιο απλά, αλλά κι αυτά με την σημασία τους.
Σε αυτά τα μεγέθη αναγνωρίζεις τον εαυτό σου κι αρχίζεις να ασχολείσαι μαζί τους και να τα σχολιάζεις.
Προσπαθείς, ανεπιτυχώς, να τα χρησιμοποιήσεις ως λοιδορία έναντι όσων τα προβάλλουν, παραβλέποντας εντέχνως να ασχοληθείς αναλόγως και με τα σημαντικά.
Αλλά ποιος να σε κακίσει;
Είναι εμφανές ότι μέχρι εκεί μπορείς να κατανοήσεις, σε τόσο μικρά μεγέθη νοιώθεις άνετα να κινηθείς, τέτοιο είναι το εύρος των δυνατοτήτων σου.
Κι εκεί κάτω προσπαθείς να τραβήξεις και τους άλλους.
Όλους αυτούς που στέκονται απέναντι σου και αποδεικνύουν γνώση, ανάστημα, εύρος….
Έναντι τους αντιπαραθέτεις την ευτέλεια των κατασκευασμένων και εύπεπτων ανοησιών, εκθειάζοντας τα ως σημαντικά.
Μόνο που αυτό είναι αρκετό για επιβεβαιώσει την αστειότητα της απέλπιδας προσπάθειας σου να αρθρώσεις κάποιο λόγο.
Όσο κι αν προσπαθείς να πεις κι εσύ κάτι και να μετέχεις στο πολιτικό γίγνεσθαι, το μόνο που καταφέρνεις είναι να αυτογελοιοποιείσαι.
Συνέχισε σε αυτό τον ρυθμό και με αυτή την λογική.
Ο κόσμος έχει ανάγκη από παλιάτσους.
Άσε αυτούς που έχουν να πουν κάτι σημαντικό, να προκαλούν συζητήσεις και προβληματισμούς και παίξε εσύ τον ρόλο του γελωτοποιού που σου αρμόζει.
Άλλωστε είναι γνωστά το μέγεθος και η αξία σου.
Μην πασχίζεις να πετροβολήσεις αυτούς που δεν φτάνεις, γιατί καημένε μου ο μύθος του Δαυίδ με τον Γολιάθ θεωρείται πλέον παρωχημένος.
Όλα είναι θέμα μεγέθους τελικά!
