Περπατώ, περπατώ εις το δάσος
όταν ο Λύκος δεν είναι εδώ
Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
Μεγαλώσαμε. Μαζί με τα χρόνια, τον ίδιο δρόμο πήραν οι γνώσεις και οι εμπειρίες μας. Μόνο που πάντα φαίνεται να έρχονται και να ξανάρχονται οι ήρωες των παραμυθιών από τα παιδικά μας χρόνια και να κατατρέχουν τις μέρες μας.
Μόνο που τώρα πια τους βλέπουμε με σάρκα και οστά να λυμαίνονται την καθημερινότητα μας.
Αυτοί οι κακορίζικοι, αιμοβόροι, κακεντρεχείς και εκδικητικοί πρωταγωνιστές των παιδικών αφηγημάτων, που δηλητηρίαζαν από νωρίς το μυαλό και το συναίσθημα των αθώων χρόνων μας.
Οι κακιές μητριές των άδολων κοριτσόπουλων, τα οποία δεινοπαθούσαν στα χέρια τους, γεγονός που αποδείκνυε τελικά ότι το να είσαι αγνός δεν σου βγαίνει σε καλό.
Οι κακοί δράκοι, που αφού σπείρουν τον πανικό και τον όλεθρο τέλος μόνο όταν πεθαίνουν επέρχεται ηρεμία, με αποτέλεσμα να μαθαίνεις πως μόνο εάν σκοτώσεις δικαιώνεσαι.
Τα φτωχοκόριτσα ή οι βασιλοπούλες, με μόνη επιθυμία να βρουν τον πρίγκιπα που θα τις πάρει, και εφευρίσκουν κάθε τερτίπι για να το καταφέρουν, εμποτίζοντας το μυαλό με τη νοοτροπία του κουκουλώματος του καλού γαμπρού.
Οι αιμοδιψείς λύκοι, που άλλοτε κυνηγούν κοριτσάκια, άλλοτε αρνάκια και άλλοτε γουρουνάκια, διαμορφώνουν την εικόνα του κακού που καραδοκεί και χτυπά σε ανύποπτο χρόνο.
Τι άλλο όμως αποδείχθηκε ότι ήταν τελικά παρά ένας αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας;
Σαν να μας προετοίμαζαν για όλα αυτά που θα βιώσουμε στην πορεία των χρόνων μας.
Σταχτοπούτες, νάνοι, μάγισσες, δράκοι, γίγαντες, πριγκιπόπουλα, μητριές, Χιονάτες, ξυλοκόποι, βασιλοπούλες, αρνάκια, γιγιάδες……όλοι παρόντες και τότε και τώρα. Μα κυρίαρχο ρόλο, ακόμα και σήμερα, παίζει ο λύκος.
Είναι πάντα εδώ, παρών και πρωταγωνιστής σε κάθε εξαπάτηση.
Είναι αυτός ο ίδιος που αγνοεί κάθε ηθικό φραγμό, που ουρλιάζει για να επιβάλλει την κυριαρχία του, που κυνηγά την αθωότητα, που ξεσκίζει σάρκες μέχρι να κορεστούν οι επιθυμίες του, που κρύβεται στις δασώδεις σκιές της ηγεμονίας του.
«…Όμορφο μου προβατάκι τι γυρεύεις μες στο δρόμο;
Είμαστε όλοι μπερδεμένοι στο δικό του νόμο…
Όταν πέφτει το σκοτάδι βγαίνει ο λύκος στη πλατεία
Στη χαμένη πολιτεία και ζητάει τροφή…».
Ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί, καραδοκώντας την στιγμή που θα επιτεθεί, με απώτερο σκοπό να αρπάξει για να χορτάσει την όρεξη του.
Ακόμα κι αν εμφανιστεί ενδεδυμένος με προβιά αρνιού, μην θαρρευτείς, κράτα απόσταση, γιατί παραμονεύει για τη στιγμή που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη σου και τότε θα επιτεθεί.
Ποιός σου είπε αλήθεια ότι η ζωή στο δάσος είναι ειδυλλιακή;
«…Σ’ αφήνω λύκε.
Και συ που το όνομα σου στ’ αρχαία χρόνια ήτανε φως
μείνε και ψόφα στο σκοτάδι
Πάω να βρω τους φίλους μου
Θα πω τ’ ανομολόγητα, και θα σε καταδώσω…»
