«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα» είχε πει ο Λουντέμης και αναρωτιέμαι αν του είχε περάσει απ’ το μυαλό η ιδέα ότι, θα μπορούσε να γίνει το μότο ενός ολόκληρου νησιού για πέντε συναπτά έτη. Ένας χρόνος γεμάτος δαγκωνιές, αμυχές, γρατζουνιές, κομμένα αυτιά και αντιτετανικούς ορούς είναι ενδεικτικός της σφαγής που θα συνεχιστεί το υπόλοιπο διάστημα. Κι ενώ σήμερα στο Θέατρο Τέχνης θα σχηματιστούν ουρές για την αγορά εισιτηρίων των 3 ευρώ για τις παραστάσεις της σεζόν, εμείς εδώ περιμένουμε να βγάλουμε κάρτα μέλους στα εξωτερικά του Νοσοκομείου. Μπορεί στο «Γουλφ», ο Νίκολσον να μεταμορφωνόταν σε έναν αιμοσταγή λύκο υπό το φως της πανσελήνου, που μόνο η Αλεξίου χαίρεται λες και είναι θεια του Τζέικομπ (Twilight), όμως τα δικά μας θηρία εκδηλώνουν τη λύσσα τους, χωρίς να έχουν προδοθεί από κάποια ανεπιθύμητη τριχοφυΐα. Αν λάβεις υπόψη σου ότι πολλοί θα προτιμούσαν να μετακομίσουν στο Μποντέγκα Μπέυ και να κατατρέχονται από τα πουλιά του Χίτσκοκ, καταλαβαίνεις το μέγεθος της κτηνωδίας σε τοπικό επίπεδο. Εκτός κι αν μαζί με τα λυσσασμένα δίποδα, αρχίζουν να μας κυνηγούν και τα περιστέρια του Δημαρχείου.
Μήπως η αιτία αυτής της επίθεσης είναι η πείνα, στην οποία όλες οι αισθήσεις μας είναι σε έξαρση, αλλά το πνεύμα μας «Μεθυσμένη Πολιτεία»; Σε κατάσταση μέθης, οι άνθρωποι βρίσκονται πιο κοντά στον πραγματικό τους εαυτό. Όπως έχει δηλώσει και ο σκηνοθέτης της ταινίας «Το αγόρι που έτρωγε το φαγητό του πουλιού» Έκτορας Λυγίζος: «Η δύναμη αυτή υπάρχει μέσα μας. Γιατί πριν και πάνω απ’ όλα είμαστε ζώα. Ακόμα κι αν ο πολιτισμός μας έχει κάνει να το ξεχάσουμε. Ίσως τελικά όλα συνοψίζονται στο απλό σχήμα: έχω ανάγκη κάτι και προσπαθώ να το αποκτήσω». Άλλωστε και ένα μωρό, όταν το αφήνεις ατάιστο για ώρες, δεν απέχει και πολύ από το μούλικο της Ρόζμαρι. Ναι, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, τα ζώα μας είναι φαγωμένα και με το παραπάνω. Κάποια εξ’ αυτών έχουν απόθεμα για όλο το χειμώνα. Γιατί λοιπόν να θέλουν να συνοδεύσουν το Βινσάντο τους με τη σάρκα μας;
Μην ξεχνάμε ότι εκτός από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, σημαντικό ρόλο παίζουν και οι κανόνες της κάθε αγέλης. Αν ο αρχηγός έχει δώσει το πρόσταγμα «βουρ στο ψαχνό», δεν μπορείς να πέσεις τ’ ανάσκελα, για να σου χαϊδέψουν την κοιλίτσα. Είσαι υποχρεωμένος να ορμήσεις σε κάθε χέρι που βρίσκεται στο οπτικό σου πεδίο, ακόμα και σε αυτά που φαντάστηκες πως είδες, ή που θεώρησες ότι σε τριγύρισαν χωρίς να το αντιληφθείς. Τα συγκεκριμένα ζώα εκπαιδεύονται όπως τα σκυλιά της αστυνομίας, αλλά αντί για εμπόρους ναρκωτικών κυνηγούν όσους ασκούν κριτική, ενημερώνουν τον κόσμο και γράφουν δημόσια. Μόλις ακούσουν τη φωνή τους ή διαβάσουν το όνομά τους, τα ζώα αυτά παθαίνουν τέτοιο παροξυσμό, που ο Γκοτζίλα μπροστά τους μοιάζει με τον Μπάρνευ το δεινόσαυρο. Αρχίζουν να βρυχώνται, να βγάζουν κραυγές σαν να τους κάηκε το μαλλί απ’ τη ντεκαπάζ και να κοπανούν την ουρά τους δεξιά και αριστερά.
«Πώς είναι δυνατόν αυτός (αυτή και τα μυστήρια) να υπέγραψε το παρακάτω κείμενο, αφού δεν ήταν μπροστά την ημέρα που από πλαστικό φυτό προβιβάστηκα σε τσουκνίδα για λίγα μόνο λεπτά; Πώς είναι δυνατόν να έγραψε με το νι και με το σίγμα αυτά που ειπώθηκαν, αφού δεν ήταν εκεί να τα καταγράψει με το μαγνητοφωνάκι του/της; Πώς γίνεται να είναι «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών», αφού εγώ δεν τον/την είδα να περιφέρεται στην αίθουσα»;
Αυτά τα ανεξήγητα -για κάποιους- ερωτήματα- οδηγούν μοιραία σε θεωρίες συνωμοσίες, παίρνοντας σβάρνα και τον άμαχο πληθυσμό που επί σειρά ετών παρέχει τις υπηρεσίες του σε ένα θέατρο όπου «ο θίασος αλλάζει κάθε τέσσερα χρόνια», αλλά τα μέλη του δεν νοούν να το καταλάβουν, ειδικά αυτές που ζουν με την ελπίδα ότι, από ταξιθέτριες θα γίνουν το πιο λαμπρό αστέρι.
«Εσύ είσαι ο προδότης. Εσύ έδωσες το ηχητικό (μιας δημόσιας συζήτησης που την παρακολούθησαν και δέκα ακόμα νοματαίοι). Εσύ βοήθησες τους εχθρούς μας να γράψουν (όσα ακριβώς έγιναν και ακούστηκαν γύρω από ένα θέμα που απασχολεί την τοπική κοινωνία. Εσύ εξυπηρέτησες το μισητό εκείνο μέσο που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να λέει ότι (είσαι το απόλυτο τίποτα που προσπαθεί να γίνει κάτι, παριστάνοντας την ουρά του αφεντικού του, καταλαμβάνοντας τις πρώτες θέσεις σε επίσημες εκδηλώσεις, μπομπάροντας το μαλλί σαν να μην υπάρχει αύριο και κατσαδιάζοντας υπαλλήλους που δεν έχουν δώσει το παραμικρό δικαίωμα να τους επιπλήττει με τον χειρότερο τρόπο μια τυχάρπαστη, η οποία ούτε θεσμικό ρόλο έχει ούτε το δικαίωμα να διατάζει, να απαιτεί και να σέρνει τον κάθε «μαθητή» στον «διευθυντή» του σχολείου για να τον τιμωρήσει).
Πόσο δίκιο έχει τελικά ο Λουντέμης. Μην σε ξεγελάει η όψη ενός ανθρώπου με ζωώδη ένστικτα, γιατί αυτό μπορεί να σε βλάψει πολύ περισσότερο από ένα απλό ζώο.
