Τι να πρωτοσχολιάσεις, σχετικά με όσα έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα…
Αρχικά είχαμε τα πρωτοβρόχια. Πρωτοβρόχια; Κατακλυσμός; Βιβλική καταστροφή; Δεν έχει εξιχνιαστεί ακόμη, περιμένουμε και μία δήλωση από Νώε, αλλά δε σηκώνει τα τηλέφωνα. Μάλλον πήρε παράδειγμα…
Να πέφτει η βροχή, σα μουσική, στο ζεστό αέρα και να πλημμυράει ο δρόμος και να τρέχουν οι άνθρωποι με τις σκούπες πόρτα-πεζοδρόμιο, πεζοδρόμιο-πόρτα να διώξουν το νερό που έμπαινε ανενόχλητο στην επιχείρηση, σαν κυρία που ψωνίζει κεφάτη από το Βερόπουλο.
Και να σηκώνεται το κύμα από το Toyota, που εμ έβλεπε το δρόμο να έχει γίνει κανάλι της Βενετίας, εμ γκάζωνε κιόλας και σήκωνε το απόνερο σα φρεγάτα. Να τσιρίζουν οι πεζοί, που κρατούσαν την ομπρέλα για το νερό που έπεφτε και δεν είχαν το νου τους να φυλαχτούν από το νερό που σηκωνόταν.
Κατεβαίνοντας δε από την Ακτή Παπάγου, να νομίζεις ότι η θάλασσα έχει έρθει μέχρι τη ρόδα σου. Από πότε βγαίνουν οι γοργόνες στη στεριά; Από τότε που μας ξέβρασε το κύμα του Toyota πάνω στην ανάπλαση.
Να βλέπεις την πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων του εργοταξίου δίπλα σου και να σκέφτεσαι μέσα στην αναμπουμπούλα και τη νεροποντή τι ωραία που θα ήταν να είχες ένα Σχοινιά δίπλα από κει που πίνεις τον φρέντο καπουτσίνο σου.
Και φτάνεις στο κέντρο. Να βλέπεις το πόπολο (από μένα για σένα, με αγάπη) σαστισμένο, να κρατάει μύτη με το’ να χέρι, σκούπα με τ’ άλλο. Να ξεχειλάει το βοθρόλυμα, να το παίρνει η κατρακύλα και από τη μια στιγμή στην άλλη το πλακόστρωτο να γίνεται καφέ πουά. Να τρέχουν πανικόβλητα τα συνεργεία, να φτιάχνουν τους αγωγούς, να σταματάει το ξέβρασμα του προϊόντος κένωσης, να παραμένει η μπόχα για καμιά βδομάδα.
Κι εδώ, να κάνω μία παρέμβαση. Παιδιά τρώμε πολύ. Τρώμε πολύ και τέτοια ζητήματα πρέπει να επισημαίνονται, όταν τα αποτελέσματά τους έρχονται στην… επιφάνεια. (χαχαχαχα)
Ευτυχώς, όμως, η περιπέτεια πολιτών και προϊόντων κένωσης έληξε ομαλά και ο καθένας ξαναβρήκε το δρόμο του.
Έπειτα προχωράμε στα σοβαρά.
Προϋπολογισμό δεν έχουμε καταθέσει εντός προθεσμίας. Σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων δεν έχουμε καταθέσει εντός προθεσμίας. Αυτό το διάστημα είμαστε απασχολημένοι με την ανάπλαση. Δεν υπάρχει χρόνος, καθόλου δεν υπάρχει. Πνιγόμαστε. Κυριολεκτικά, ως φαίνεται από τα παραπάνω.
Πάντως, γενικά, αυτή η ανάπλαση πολύ χρόνο μας τρώει, να το κοιτάξουμε.
Μη φοβού, όμως, θα πάρουμε μαθήματα από τους Άγγλους πώς να διαχειριστούμε μπεσαλίδικα αναπλάσεις και βροχές, ομού. Έτσι που είναι μαθημένοι αυτοί στο μούσκιο, κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Θα στείλουμε πράκτορα, να πάρει τις απαραίτητες πληροφορίες:
- Θα πάτε;
- Μάλιστα, να πάω.
- Αγγλικά μιλάτε;
- Όχι. Να πάρω διερμηνέα;
- Όχι.
- Άρα να μην πάω;
- Να πάτε.
Άντε βγάλε άκρη.
Έπειτα, έσκασε το θέμα – βόμβα:
ΣΟΚ!! Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑ!!!! ΔΙΑΔΩΣΤΕ!!
Γιατί; Γιατί να πρέπει να κάνετε σαν 3χρονα νήπια, που μόλις τους μαλώσει η μαμά τους γιατί έκαναν ζημιά, αρχίζουν να παίζουν θέατρο, ότι τους πονάει κάτι (ό,τι τους έρθει βολικό εκείνη την ώρα) για να ξεχαστεί το θέμα της ζημιάς;
Δεν μας πείραξαν οι εκπρόθεσμες καταθέσεις, τα επανειλημμένα «ήξεις-αφήξεις», η εριστικότατη και μυστικοπαθής συμπεριφορά μελών της πλειοψηφίας, η αναιδέστατες αντιδράσεις, οι γενικόλογες απαντήσεις σε συγκεκριμένα ερωτήματα, μας πείραξε, που η αντιπολίτευση ζήτησε να υπάρχει σχετική θεματολογία σε δημοτικό συμβούλιο, προκειμένου αυτό να συνεδριάσει εκτός έδρας, έτσι ώστε να προκαλέσει και το ενδιαφέρον των κατοίκων της περιοχής, στην οποία θα συγκληθεί.
Κοινώς, να μη βαρούν αλλού τα τούμπανα κι αλλού να χορεύει ρούμπα η νύφη.
Ακολούθησε επικό ξεκατίνιασμα μέσω facebook, όπου πλειοψηφία και μειοψηφία μαλλιοτραβήχτηκαν στα comments, ενώ την επόμενη μέρα, έκανε την εμφάνισή της μία επιστολή – ντροπή, συνταγμένη και συνυπογραφόμενη από προέδρους Τ.Κ. της Δημοτικής Ενότητας Ποσειδωνίας και δημοτικών συμβούλων αντίστοιχα, στην οποία κυρίαρχα, ελλείψει επιχειρηματολογίας, στοιχεία ήταν η αλαζονεία, η ειρωνεία, η ρίψη λάσπης και τα πικρόχολα σχόλια.
Πιο χαμηλά, Λόλα, πιο χαμηλά, Λόλα, μαζί σου κι άλλο πέφτω χαμηλά… στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω.
Πιο χαμηλά, σαν να λέμε, πρόσεχε μην κουτουλήσεις στο γρασίδι, αφήνει λεκέ.
