Συμφωνώ απόλυτα. Αυτά που ξέραμε, πρέπει να τα ξεχάσουμε. Εφόσον περνάμε σταδιακά στο νέο πολίτευμα, που κάποιοι αιρετοί προσπαθούν να μας επιβάλουν με τις δημόσιες και κατ’ ιδίαν αγορεύσεις τους, γνωρίζουμε καλά ότι η μοναδική ελευθερία που θα έχουμε σε λίγο καιρό, είναι η Αρβανιτάκη. «Τα κορμιά και τα μαχαίρια άντε μη βρεθούν σε λάθος χέρια, κάποιο φονικό θα γίνει και ποιος παίρνει την ευθύνη». Θέλει και ερώτημα; Εσύ θα είσαι ο υπαίτιος, γιατί δεν κάθεσαι φρόνιμος. Τι έχουμε πει για ορισμένα πράγματα; «Τζιζ κακό». Γιατί, πας και φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν;
Είναι πολύ λυπηρό, όταν ένας δημόσιος οργανισμός μετατρέπεται από τη μία ημέρα στην άλλη σε ένα κλειστό «γκέτο» με ανθρώπους, που δεν καρδιοχτυπούν τόσο για τους συμπολίτες τους, όσο για το προφίλ, την εικόνα τους, αλλά και την εικόνα προφίλ στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Η επιλεκτική κοινοποίηση τιμητικών εκδηλώσεων από πλευράς των αρχών στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, ειδικά από εκείνους που «ακολουθούν μία συγκεκριμένη γραμμή», όπως θα μπορούσε να σκαρφιστεί και ένα Τέρας «ευφυίας». ΣΛΑΠ.
Μια πρώτη υπόθεση θα ήταν ότι, οι διοργανωτές δεν αντιμετωπίζουν ισότιμα όλα τα πρόσωπα, που υποχρεούνται να τιμήσουν στο πλαίσιο της εθιμοτυπίας, αλλά ξεχωρίζουν εκείνα που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στον τόπο ευρεία προβολή τόσο σε πανελλήνιο, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο (όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε…. αφήστε με να το ζήσω κι αυτό). Εν ολίγοις, έλα στην καμπούρα σου να πετύχω αυτό, που δεν είμαι ικανός να πράξω μόνος μου. ΣΛΑΠ.
Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να απαξιώνεται το έργο και η παρουσία άλλων ανθρώπων που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον τόπο τους, μέσω της αποστολής ενός ξερού «δελτίου τύπου» από το σωρό, συνοδευόμενου από συγκεκριμένες φωτογραφίες, που στοχεύουν στην προβολή και προώθηση συγκεκριμένων λεγομένων και προσώπων. Τέτοιες τακτικές αποτελούν δείγμα της γενικότερης «αρχισυνταξίας», που επιχειρούν να επιβάλουν στα μέσα οι «συνήθεις ύποπτοι», ερχόμενοι σε αντίφαση με προγενέστερους ισχυρισμούς τους περί «δημοσιογραφίας – αρθρογραφίας από τον καναπέ του σπιτιού τους». ΣΛΑΠ.
Όταν λοιπόν, ένας φορέας σου ανακοινώνει ότι δεν είσαι ευπρόσδεκτος σε μία εκδήλωση, στην οποία όλα τα μέσα παρίστανται κάθε χρόνο, αγκαλιάζοντας και υποστηρίζοντας θεσμούς που έχουν συμπληρώσει δύο δεκαετίες, υποψιάζεσαι ότι κάποιοι προσπαθούν να παίξουν το ρόλο του «βοσκού» με «πρόβατα» εσένα, αλλά και όλους αυτούς που ενημερώνονται καθημερινά από τα τοπικά μέσα.
Όταν για παράδειγμα, ένα δελτίο τύπου αναφέρει ότι κατά την επίσκεψη μίας αποστολής στο κεντρικό δημοτικό μέγαρο «τα παιδιά υποδέχτηκαν η Πέγκυ και η Βίρνα (φανταστικά ονόματα), ενώ ο απρόσκλητος δημοσιογράφος δεν είδε ποτέ στην αίθουσα τη μία εξ’ αυτών, ακόμα και την ώρα της ομαδικής φωτογραφίας (το καλύτερό της), καταλαβαίνεις ότι αυτομάτως αφαιρείται από το συντάκτη το δικαίωμα να γράψει αυτά που πραγματικά είδε και άκουσε.
Τι είδε; Έναν και μοναδικό αιρετό να στέκεται όρθιος σαν στρατιώτης επί σαράντα ολόκληρα λεπτά, τιμώντας στην κυριολεξία με την παρουσία του τους ανθρώπους που ήρθαν από μακριά και πολλούς άλλους, χυμένους και σκορπισμένους σε καρέκλες και καναπέδες, περιμένοντας την ώρα που θα έβγαινε το «πουλάκι», για να ολοκληρώσουν την αγγαρεία τους. ΣΛΑΠ.
Επιπλέον, το γεγονός ότι τα τιμώμενα πρόσωπα δεν παραλείπουν να ευχαριστήσουν, σε κάθε ευκαιρία τις προηγούμενες αρχές, οι οποίες άνοιξαν το δρόμο για μια στενή και αγαστή συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών, φανερώνει και το άγχος του εκάστοτε άρχοντα, ο οποίος δεν θα ήθελε να επαναληφθεί το χουνέρι που έπαθε όταν σε δημόσια εμφάνισή του, απαξιώθηκε από επιφανή συμπολίτη του, που ευχαρίστησε με δόξα και τιμή τον προκάτοχό του.
Ως εκ τούτου, ένας φορέας που θέλει να διαφυλάξει το κύρος του, κάνει τον «τροχονόμο» στα τοπικά μέσα (έλα εσύ, φύγε εσύ), καθώς όπως απέδειξε, δεν έχει και σε ιδιαίτερη εκτίμηση αυτούς, που είναι καθ’ ύλην αρμόδιοι να ρυθμίζουν οποιαδήποτε κυκλοφορία. ΣΛΑΠ.
«Βρε μπελά μου, βρε μπελά μου, μπήκες πάλι στα ύδατά μου, έμμονη ιδέα έχεις με τον culture και μας τρέχεις. Απρόσκλητε επισκέπτη, παράνομε ρεπόρτερ, δεν είσαι ούτε η Τρέμη, ούτε κι ο Χάρι Πότερ».
