Η σφαίρα είναι το μικρό εκείνο αντικείμενο που έχει συνδέσει την ύπαρξη του με την φονική δράση του, καθώς με τον άμεσο συνειρμό στο άκουσμα και μόνο της λέξης, προκύπτει ο συσχετισμός του ως στοιχείο καταστροφής.
Με την κυριολεκτική της χρήση ουδόλως μας απασχολεί να ασχοληθούμε, καθώς η όποια εγκληματολογική διερεύνηση του ρόλου που διαδραματίζει, υπολείπεται του γνωστικού μας πεδίου, άλλωστε είναι ιδιαίτερα μεγάλη η εξειδίκευση που απαιτεί κάτι τέτοιο.
Σαφώς και αναντίρρητα τα αποτελέσματα της ανάλογης χρήσης της είναι καταδικαστέα και αξιοκατάκριτα.
Στοιχείο όμως, που πέραν της όποιας εκτελεστικής λειτουργίας του, χρησιμοποιείται και ως σχήμα λόγου, το οποίο υποδηλώνει δύναμη και ισχύ, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις των στοχευμένων δράσεων και κινήσεων.
Στον χώρο της πολιτικής, μεγάλης αλλά και μικρής εμβέλειας, χρησιμοποιείται κατ’ επανάληψη, θέλοντας να ισχυροποιήσει τις κινήσεις και τις ενέργειες, ώστε να τύχουν ευρύτερης αποδοχής, απλά και μόνο από την δυναμική και την σιγουριά στην οποία παραπέμπει.
Φυσικά και είναι αποδεκτός ο όποιος ανάλογος παραλληλισμός, όταν υπάρχει το υπόβαθρο που να τον αιτιολογεί, όταν έχουν προηγηθεί όλες εκείνες οι απαραίτητες ενέργειες που να προμηνούν την αποτελεσματικότητα των δράσεων.
Μόνο που δυστυχώς στο επίπεδο της πολιτικής, τις περισσότερες φορές χρησιμοποιείται χάριν εντυπωσιασμού, όταν τα γεγονότα έρχονται να διαψεύσουν τις μεγαλόστομες προαναγγελίες.
Τότε αντί στοχευμένων κινήσεων και χρήσης ισχυρών όπλων, που μεθοδολογικά επιλέχθηκαν να χρησιμοποιηθούν για την κατάλληλη περίσταση και στην κατάλληλη στιγμή, διαπιστώνεται ότι επρόκειτο απλώς για πυροβολισμούς με άσφαιρα πυρά, για τουφεκιές στον αέρα, μόνο και μόνο για να προκαλέσουν έναν επικοινωνιακό θόρυβο.
Χρησιμοποιούμενη μεταφορικά μπορεί να πρόκειται για την σφαίρα του εφικτού, όπου η κάθε απόφαση θα πρέπει να κινείται σε πλαίσια ρεαλιστικά, ώστε η όποια ενέργεια να μπορεί να οδηγήσει προς την υλοποίηση της.
Σε αυτή την περίπτωση προσμετρώνται τα στοιχεία εκείνα που οδηγούν με ασφάλεια στην επιθυμητή πραγμάτωση και στα δυνητικά κατορθωτέα, μέσω αποτελεσματικών πρακτικών.
Αλήθεια, πόσοι παραλληλισμοί γίνονται αυτομάτως με καταστάσεις και γεγονότα που οδηγούν σε συμπεράσματα περί του αντιθέτου;
Υπάρχει και η επιλογή του να κινηθούν οι προτάσεις και οι σχεδιασμοί στη σφαίρα της φαντασίας, που βρίσκουν εφαρμογή οι νεφελώδεις προγραμματισμοί του κάθε αιθεροβάμονος ονειροπόλου, προσφέροντας μία θολή αίγλη ικανοποίησης, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα.
Όταν επιχειρείται να μεταδοθεί ένα ανάλογο σκεπτικό, το οποίο βλέπεις να υιοθετείται και να γίνεται αποδεκτό, παρά την γενικευμένη αφέλεια και ασάφεια του, σε επίπεδο πρόκλησης ακόμα και της στοιχειώδους νοημοσύνης, τότε γεννώνται απορίες ως προς την οξυδέρκεια των αποδεκτών.
Εκτός εάν απλά και μόνο βασίζεται στην ανάγκη του συνόλου να φαντασιώνεται τις άπιαστες και ονειρικές προοπτικές, επιζητώντας την ψευδή ανάταση που προφέρει η παραμυθία τους.
Με δεδομένη την στερεομετρική ερμηνεία της σφαίρας και συνυπολογίζοντας τον γεωμετρικό κανόνα που τη διέπει, της ίσης απόστασης του κέντρου της από κάθε σημείο της επιφάνειας της, η λογική των ίσων αποστάσεων επιλέγεται στις περιπτώσεις που ζητούμενο είναι η καταστάλαξη στην πιο δίκαιη αντιμετώπιση των γεγονότων.
Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται δε και η άλλη οπτική των ακολουθούμενων διαδικασιών, καθώς η όποια κατασταλαγμένη άποψη θα πρέπει να προκύπτει κατόπιν της σφαιρικής αντιμετώπισης των γεγονότων και των καταστάσεων, όπου αποκλείεται η ανάπτυξη μίας επίπεδης λογικής.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, από όποια πλευρά και αν επιλέγεται να εξεταστεί η σφαίρα και οι παραμετρικές της χρήσεις, γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι απέχει μακράν της αλήθειας των γεγονότων που βιώνει το σύνολο στην καθημερινότητα του.
Αρκεί ένας απλώς παραλληλισμός για να οδηγήσει σε απογοητευτικά συμπεράσματα, αλλά και για να αφυπνίσει….σαν ήχος από την εκπυρσοκρότηση του όπλου την στιγμή που πυροβολεί και εκτοξεύει την σφαίρα.
