Ένας τόπος τόσος δα!
Με μια δρασκελία τον έχεις διασχίσει σχεδόν ολόκληρο.
Όλοι λίγο έως πολύ είναι γνωστοί.
Σχεδόν τίποτε δεν είναι κρυφό και εάν είναι τώρα, σίγουρα δεν θα μείνει κρυφό για πολύ καιρό.
Ο κάθε ένας είναι γνωστό «από πού κρατά η σκούφια του», ποια είναι η οικογένεια του μέχρι και πολλές γενιές πίσω, ποιοι είναι οι φίλοι του, ποια είναι τα ελαττώματα και τα προτερήματα του, που μένει, πως ζει, ποια είναι μόρφωση του και ποια είναι η οικονομική του κατάσταση.
Αυτές είναι οι βασικές πληροφορίες που έχει ο ένας για τον άλλο σε τόπους τόσο μικρούς.
Πώς λοιπόν να κρυφτείς και να παραστήσεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι;
Μπορείς να δικαιολογήσεις ότι εσύ που ήσουν πάντα υποδεέστερος όλων, έγινες ο τρανός διευθυντής και κατέχεις «θέσεις»;
Με ποιά προσόντα εμφανίζεσαι ως το μεγαλοστέλεχος, όταν η αγραμματοσύνη σου δεν σου επιτρέπει να αρθρώσει ούτε δύο αράδες που να είναι κατανοητές;
Γίνεται, από την θέση στην οποία σε τοποθέτησαν, να προσπαθείς να πείσεις ότι είσαι ο αγωνιστής και υπερασπιστής του «δίκιου του εργάτη»;
Υπάρχει τρόπος να κλείσεις τα μάτια αυτών που σε βλέπουν να πηγαινοέρχεσαι στα σπίτια των «αφεντικών» και την επόμενη μέρα δηλώνεις εκπρόσωπος των εργατών;
Ποιός σου επέτρεψε να προσβάλεις την νοημοσύνη των άλλων, όταν είναι προκλητικά εξώφθαλμη η εξυπηρέτηση που παρέχεις σε αυτούς που έδωσαν θέσεις;
Με ποιά αγωγή να διατυπώσεις τις απόψεις σου, όταν ο δημόσιος λόγος σου βρίθει προκλητικών τραμπουκισμών και η στάση σου υιοθετεί πεζοδρομιακές συμπεριφορές;
Και επειδή όπως ήδη είπαμε είσαι τόσο αδαής ας τα πούμε λίγο πιο λιανά για να τα καταλάβεις.
Εσύ ρε φίλε ήσουν πάντα το «παιδί της καρπαζιάς» και τώρα μας το παίζεις «πολύς».
Από «τσιράκι» ξεκίνησες αδερφέ μου και παρέμεινες «το παιδί για τα θελήματα» σε πιο ψηλά πόστα.
Ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είσαι ικανός να «μοιράσεις δυο γαδάρων άχερα», εσύ μοστράρεις για «κάποιος».
Το ότι ξαφνικά σε βάλανε σε μια «καρέκλα», δεν έγινε γιατί ήσουν το «τζιμάνι», αλλά γιατί έπρεπε να κάνεις την «δουλειά τους».
«Λίγδωσε το άντερο σου» με τα «φράγκα» που σου χώσανε και «πουλάς μούρη».
Βγαίνεις και κάνεις τον «τσαμπουκά» και πουλάς «νταηλίκι», ενώ «δεν πιάνεις μία».
Νομίζεις πως «παραμυθιάζεις» τον κόσμο, όμως όλοι έχουν πάρει χαμπάρι το παιχνίδι που παίζεις και τι «βιολί βαράς».
Γι’ αυτό «άραξε στα κυβικά σου» και κατάλαβε ότι «δεν σε παίρνει», οπότε «συμμαζέψου».
Αυτά τα ολίγα έτσι για να συνεννοούμαστε.
Για να μη νομίζεις ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος και δεν γνωρίζει ποιος είσαι, από πού ξεκίνησες και ποιος είναι ο ρόλος σου.
