Διαπραγματεύσεις, διεκδικήσεις ή ακόμα και απαιτήσεις είναι οι λέξεις των τελευταίων ημερών, που έχουν ταυτιστεί σχεδόν με πολιτικά πρόσωπα και πολιτικές τακτικές.
Πολιτικές που ασκούνται σε όλα τα επίπεδα, από την κεντρική πολιτική σκηνή έως την τοπική αυτοδιοίκηση.
Με κίνητρα είτε μεγαλειώδη, υποκινούμενα από πατριωτισμό και εκπορευόμενα από αίσθημα προσφοράς, είτε μικρόψυχα, που υποβάλλονται από σκοπιμότητες προσωπικής ωφέλειας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως ο κάθε διεκδικητής, της όποιας πολιτικής βαθμίδας, πρέπει να διαθέτει και ένα συγκεκριμένο ατού.
Μία προσωπικότητα με μεγάλο εκτόπισμα, με βάσεις τις ιδιαίτερες γνώσεις, την βαρύτητα των λεγομένων, το χάρισμα της επικοινωνίας και την σοβαρότητα του ατόμου.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ο κομπογιανιτισμός, το ευτελές επίπεδο και η προσωπική αναξιότητα των πολιτικών προσώπων, όχι μόνο δεν εμπόδισαν στην πολιτική τους αναρρίχηση, αλλά αντιθέτως λειτούργησαν ενισχυτικά στο πολιτικό τους προφίλ.
Όμως καλώς ή κακώς η ποιοτική διαφορά κάποιων ανθρώπων είναι τόσο εμφανής και αυταπόδεικτη, που αυτομάτως οδηγεί στην όποια σύγκριση, προκαλώντας άμεσα τον σεβασμό και την αποδοχή.
Στην πρώτη περίπτωση των φαιδρών προσώπων, που μπορεί επί σειρά ετών να κατέχουν πολιτικά αξιώματα και υψηλές θέσεις, υπάρχει πάντοτε η γνώση του κόσμου για την ανεπάρκεια τους, που είτε από αδιαφορία, είτε από εξυπηρετήσεις μικροσυμφερόντων γίνεται ανεκτή.
Η δεύτερη περίπτωση των άρτιων προσωπικοτήτων είναι αυτή που ανεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων και δεν δικαιολογεί εύκολα την αποτυχία.
Και έρχεται η ώρα της διαπραγμάτευσης και της προβολής των αιτημάτων, όπου εκεί όλα λειτουργούν αυτομάτως στην κριτική του πόπολου, που είτε συνειδητά και με πλήρη επίγνωση, είτε διαισθητικά, κατανοεί τα βαθύτερα κίνητρα της πράξης.
Και ναι. Στις περιπτώσεις που επί χρόνια όλοι γνώριζαν και είχαν ως κοινό μυστικό τις λοβιτούρες, τις αρπαχτές και τις κάθε λογής παρασκηνιακές ενέργειες προς ίδιον όφελος, ουδείς μπορεί να πείσει και ακόμα περισσότερο ουδείς μπορεί να πειστεί ότι οι νέες απαιτήσεις του εκπορεύονται από την ανάγκη κοινωνικής προσφοράς.
Ακόμα προκλητικότερο είναι όταν δημοσίως, αυτοί οι καταχραστές της υπομονής και όχι μόνο, του κοινωνικού συνόλου, διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τις αγνές τους προθέσεις.
Γελοιοδέστερο δε όλων είναι όταν οι τιμητές της νομιμότητας και υποστηρικτές της αμεροληψίας, που αρνούνται να συναινέσουν σε ανάλογες απαιτήσεις και υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας είναι σε ακόμα χαμηλότερο επίπεδο.
Είναι αυτοί οι υποστηρικτές της επιφανειακής νομιμότητας, που ενίοτε λειτουργούν ως κουτσαβάκηδες του λαϊκού τσαμπουκά και έχουν ως μόνο ζητούμενο, μέσω του εκφοβισμού, να λειτουργήσουν υπέρ του δικού τους προσωπικού συμφέροντος.
Είναι αυτοί που υιοθετούν την τακτική της στάχτης, προβάλλοντας και μεγεθύνοντας τις ατέλειες των άλλων, με σκοπό να αποπροσανατολίσουν, ώστε το ενδιαφέρον να στραφεί στα δευτερεύοντα, για να περάσουν απαρατήρητες οι μεγάλες και ακόμα προκλητικότερες δικές τους ατασθαλίες.
Όμως ήδη το έχουμε πει, ότι όλοι αντιλαμβάνονται και είναι τουλάχιστον αστείο να θεωρείται από τους πολιτικούς διαχειριστές του μικρού τοπικού ή του μεγαλύτερου κρατικού συνόλου, πως είναι εξυπνότεροι άλλων, όσο και εάν προσπαθούν να αναγάγουν την κοροϊδία σε εθνικό άθλημα.
Έχουν γνώση οι φύλακες και σίγουρα ξέρουν να ανταποδίδουν την καίρια στιγμή.
