Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε το δεύτερο παιχνίδι των μπαράζ ανόδου με τον Αίαντα Σύρου να ταξιδεύει στη Μυτιλήνη για το ματς με τον Αιολικό. Στο παιχνίδι μπορεί την υπεροχή να την είχαν οι γηπεδούχοι, όμως η ομάδα της Σύρου ήταν αυτή που έφτασε πιο κοντά στο γκολ, με το δοκάρι του Κώτση. Στην εξέλιξη της φάσης αν ο Σαγκινέτος ήταν πιο προσεκτικός, ο Αίαντας θα άνοιγε το σκορ.
Το ισόπαλο αποτέλεσμα η ομάδα του Γιώργου Ρούσσου το κρατούσε σχετικά εύκολα, καθώς ο Αιολικός παρά την υπεροχή στο παιχνίδι, δεν δικαιολογούσε σε καμιά περίπτωση όλα όσα ακούστηκαν και γράφτηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα. Χρειάστηκε μόνο μία φάση για να αλλάξει το ρου της αναμέτρησης, αφού σε μία εύκολη φαινομενικά φάση ο διαιτητής της αναμέτρησης αντί να καταλογίσει κόρνερ, υπέδειξε την εσχάτη των ποινών. Από εκεί και πέρα η εξέλιξη του αγώνα... γνωστή. Μετά από λίγα (4) ο Αίαντας δέχθηκε και δεύτερο τέρμα.
Το παιχνίδι με τον Αιολικό ήρθε να δείξει για ακόμη μια φορά πως εδώ στην Ελλάδα ο ισχυρό όταν χρειαστεί βοήθεια κάποια στιγμή μέσα σε ένα παιχνίδι την έχει.
Αυτό έχει και την προηγούμενη Τετάρτη. Μπορεί οι παίκτες του Αίαντα να κατέβαλαν υπερπροσπάθεια για να πάρουν ή να “κλέψουν” ένα θετικό αποτέλεσμα... Όμως λογάριαζαν χωρίς τον “ξενοδόχος”.
Το έμψυχο δυναμικό η Σύρος το διαθέτει, όμως είναι διάσπαρτο στις τρεις ομάδες του νησιού. Από τη μία είναι καλό γιατί υπάρχει ο απαιτούμενος ανταγωνισμός, όμως δεν είναι καλό για το βήμα παραπάνω.
Θα πρέπει κάποια στιγμή εδώ στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων να καταλάβουμε πως αν δεν είμαστε ενωμένοι σε ΟΛΑ δεν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Αυτό ισχύει και εκτός αθλητισμού, γιατί νομίζω ότι κάπου το έχουμε ξεχάσει αυτό. Γυρνάω πάλι στο καθαρά αθλητικό κομμάτι, πραγματικά φέτος έγινε μία αξιόλογη προσπάθεια κι από τις τρεις Συριανές ομάδες και οι παράγοντες των σωματείων αυτών, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μειωθεί η δουλειά η προσπάθεια κανενός, γιατί η συμμετοχή στα μπαράζ κρίθηκε πραγματικά στις λεπτομέρειες.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Αν θέλουμε να δούμε μία ομάδα από το νησί σε Εθνική κατηγορία θα πρέπει να υπάρξει μία κοινή προσπάθεια. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρξουν συγχωνεύσεις και να διαλυθούν κι άλλες ομάδες. Γιατί εδώ στη Σύρο στο βωμό ενός καλύτερους μέλλοντος, έχουν διαλυθεί αρκετές ομάδες, με τελευταίο θύμα την Άνω Σύρο.
Θα πρέπει οι παράγοντες των ομάδων να αποφασίσουν αρχικά αν θέλουν να δουν μία ομάδα σε Εθνική κατηγορία, η αν όλα γίνονται για την κατάκτηση του εδώ πρωταθλήματος.
Για να μην μπούμε πάλι στο παραμύθι της ονοματολογίας, γιατί εκεί πραγματικά δεν θα βγάλει κανείς άκρη, η φετινή χρονιά απέδειξε σε όλους πως δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Μέχρι να επαναδραστηριοποιηθεί ο Α.Ο. Σύρου, υπήρχε η καραμέλα ότι ο κόσμος δεν πάει στο γήπεδο γιατί δεν υπάρχει η ιστορική αυτή ομάδα. Κάποτε έγινε πολύ κουβέντα και για τα χρώματα των άλλων ομάδων. Ο Α.Ο. Σύρου επέστρεψε στα γήπεδα των Κυκλάδων, όμως ο κόσμος εξακολούθησε να παραμένει... σπίτι του.
Ο Αίαντας έδωσε ένα πολύ κρίσιμο παιχνίδι πριν από μία εβδομάδα και ο κόσμος που βρέθηκε στο γήπεδο, αν βγάλουμε έξω μικρά παιδιά, ποδοσφαιριστές, παράγοντες και διαιτητές, δεν θα ξεπερνούσε τους 150.
Ίσως ήρθε η ώρα οι παράγοντες των ομάδων να κάτσουν σε ένα τραπέζι να βρουν τη χρυσή τομή και να δημιουργηθεί μια ισχυρή ομάδα με γηγενείς ποδοσφαιριστές και με τις κατάλληλες προσθήκες, να έχει τις δυνατότητες να διεκδικήσει την άνοδο σε μία Εθνική κατηγόρια. Είναι κρίμα η Σύρος με τόσο μεγάλη ποδοσφαιρική ιστορία στις Κυκλάδες, να είναι καθαρά παρατηρητής των εξελίξεων. Κάποτε όλα ξεκινούσαν απ' αυτό εδώ το νησί, τώρα απλά οι φίλαθλοι του νησιού παρακολουθούν τις άλλες ομάδες να παίζουν σε Εθνικές κατηγορίες. Η Μύκονος και ο Πανναξιακός συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, η Σύρος μπορεί;
<
