Έστω και αν τον τελευταίο καιρό περάσαμε δύσκολες μέρες, ας ελπίσουμε ότι η χώρα μας θα ξεπεράσει την κρίση, τόσο την οικονομική, όσο και την πνευματική και θα οδηγηθεί πάλι σε μια δημιουργική θέση και …. Ίσως όλοι μαζί «ξαναφτιάξουμε την εικόνα της Ελλάδας» που όλοι θαύμαζαν κάποτε.
Σκέφθηκα να αναφερθώ σε μερικά ανέκδοτα ή χαριτωμένες ιστοριούλες που άκουσα κατά καιρούς. Πριν από τα σημερινά ακούσματα, να θυμίσω ένα χαριτωμένο μύθο του Αισώπου, σε μετάφραση βέβαια. Ένα κατσικάκι βρισκόταν ασφαλισμένο ψηλά σ’ ένα βράχο και βάλθηκε να κοροϊδεύει γελώντας το λύκο που ήταν κάτω χαμηλά Σε μετάφραση: «Γίδα σε βράχον αψηλό στεκόταν και γελούσε το λύκο που από κάτω της πεινώντας τριγυρνούσε. Πικρά κι αυτός της απαντά σας έφευγε μονάχος: «Δεν με περιγελάς εσύ, το ξέρεις, αλλά ο βράχος»
Στο αρχαίο κείμενο: «… ου συ με λοιδορείς, αλλά ο τόπος»
Ο μύθος φανερώνει ότι πολλές φορές ή ο τόπος ή ο καιρός ή… ή… μπορεί να φέρει αρνητικά φαινόμενα σε μια χώρα και στους ανθρώπους της.
Το είχε πει ο ποιητής;
«Δεν είμαι υπουργός εγώ για να με απολύσεις και ούτε στο τηλέφωνο να θες να μου μιλήσεις. Αλλού είναι το σενάριο κι αλλού ο σκηνοθέτης γι’ αυτό σου καταλόγισα ζημιά εκ προμελέτης»
Έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου πριν από χρόνια και σήμερα είναι πολλοί που το θυμούνται.
Ας ξεφύγουμε από αυτό το θέμα με ένα χαριτωμένο ανέκδοτο. «Μια φορά κι ένα καιρό, ένας επιτυχημένος γιατρός έχτισε μια υπέροχη μονοκατοικία στην Εκάλη. Ένας γύφτος (προς Θεού δεν έχω τίποτα με τους γύφτους αλλά το ανέκδοτο δεν μπορεί να λεχθεί διαφορετικά), ο οποίος κέρδισε το Jackpot στο joker, έχτισε στο διπλανό οικόπεδο μια ακριβώς ίδια μονοκατοικία. Κάθε φορά που ο γύφτος έβλεπε το γιατρό του έλεγε: «Το δικό μου σπίτι είναι καλλίτερο από το δικό σου» Τότε ο γιατρός για να τον ξεπεράσει φτιάχνει μια τεράστια πισίνα. Κάνει το ίδιο και ο γύφτος και επαναλαμβάνει στο γιατρό: «το δικό μου σπίτι είναι καλλίτερο από το δικό σου.» Και τον ρωτάει, ενοχλημένος ο γιατρός: «Αφού τα σπίτια είναι ακριβώς τα ίδια, γιατί το δικό σου είναι καλλίτερο από το δικό μου» Και ο γύφτος του απαντά: «Γιατί εγώ έχω γείτονα γιατρό, ενώ εσύ έχεις γείτονα γύφτο!» Κόκαλο ο γιατρός. Βέβαια, αν ο ΟΤΑ επέβαλε φόρο, άλλο φόρο θα είχε ο γύφτος και άλλο ο γιατρός;
Μια άλλη ιστορία
Μια φίλη μου είπε αυτή την ιστορία: «Ένας άνδρας μπαίνει στο μπάνιο όταν το κουδούνι της πόρτας χτυπά. Η όμορφη γυναίκα του τρέχει και ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον Γιώργο, τον γείτονα. Ζητάει να δει τον άνδρα της και του λέει ότι είναι στο μπάνιο. Ο Γιώργος της λέει: «Σου δίνω 1.000 ευρώ αν με αφήσεις να σου δώσω ένα φιλί στα χείλη. Έπειτα από λίγη σκέψη η γυναίκα δέχεται και … αποδέχεται το φιλί του Γιώργου. Αυτός την φίλησε, της δίνει τα 1.000 ευρώ και φεύγει. Η γυναίκα κλείνει την πόρτα και συνεχίζει τη δουλειά της στο σπίτι. Ο άνδρας της την ρωτάει: «Ποιος ήταν;» «Ήταν ο Γιώργος ο γείτονας» απαντάει εκείνη «Ωραία, λέει ο άνδρας της, μήπως σου είπε τίποτα για τα 1.000 ευρώ που μου χρωστάει;» Άφωνη η γυναίκα.
Ένα άλλο χαριτωμένο γραπτό μου έστειλε μια άλλη φίλη, που το είχαν λέει αναρτήσει σε ένα διάδρομο μιας δημόσιας υπηρεσίας και έγραφε: «Παρακαλούνται οι κύριοι συνάδελφοι που έρχονται λίγο καθυστερημένα το πρωί, να περπατούν στη δεξιά πλευρά του διαδρόμου, για να μη συγκρούονται με τους συναδέλφους που φεύγουν πιο νωρίς το μεσημέρι». Είναι άραγε αλήθεια αυτό το γραπτό; Πιστεύω ότι μάλλον είναι ένα χαριτωμένο αστείο.
Όπως, αστείο, αλλά λίγο φιλοσοφημένο είναι αυτό με τον αετό και το κουνέλι.
Ένας αετός, λέει, καθόταν επάνω σε ένα δένδρο χωρίς να κάνει τίποτα. Ένα μικρό κουνέλι βλέπει τον αετό και τον ρωτά: «Μπορώ να κάθομαι σαν και εσένα και να μην κάνω τίποτα;» Ο αετός απάντησε: «Βέβαια, γιατί όχι! εκεί κάτω που είσαι, βέβαια, καλλίτερα να προσέχεις και να κάνεις κάτι» Το κουνέλι κάθισε κάτω στο έδαφος, δεν έκανε τίποτα και αναπαυόταν. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια αλεπού, ορμάει και τρώει το κουνέλι. Και… το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας λέει: Για να μπορείς να κάθεσαι και να μην κάνεις τίποτα, πρέπει να βρίσκεσαι σε πολύ υψηλή θέση.
Και ένα προτελευταίο χαριτωμένο αστείο.
Περπατούν δύο φίλοι ένα καλοκαιρινό πρωινό και χαίρονται την θέα της ωραίας θάλασσας. Ρωτάει ο ένας τον άλλον. Γνωρίζεις ότι ένας αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Καίσαρ; Ναι απαντάει ο άλλος. Γνώριζες γιατί φορούσε σανδάλια; Όχι απαντάει. Φορούσε σανδάλια γιατί ήταν…. Ιούλιος! Δηλαδή Ιούλιος Καίσαρ.
Και το τελευταίο. Άλλοι δύο φίλοι πηγαίνουν μαζί κινηματογράφο. Είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, όπως είχαν ακούσει. Μεταξύ άλλων παρουσιάζεται και ένας ιππόδρομος με ενδιαφέροντες αγώνες αλόγων. Τους αρέσει η όλη παρουσίαση και ιδιαίτερα συμπαθούν ένα ωραίο άλογο. Συμφωνούν ότι θα ήθελαν να νικήσει αυτό στον αγώνα. Δυστυχώς όμως όταν ήρθε η στιγμή να πηδήσει το εμπόδιο, είπε ο ένας φίλος: «Δεν θα τα καταφέρει το άλογο να πηδήσει» και ο άλλος είπε: «θα δεις θα περάσει το εμπόδιο και θα νικήσει» επιμένω, είπε ο πρώτος, δεν θα νικήσει. Βάζεις ένα στοίχημα; είπε ο άλλος φίλος. Βάζω στοίχημα 100 ευρώ και θα δεις ότι θα κερδίσω. Και … το άλογο νίκησε και ο φίλος έδωσε τα 100 ευρώ και πήγαν μετά το τέλος της ταινίας μαζί και οι δύο σε ένα μπαράκι. Μετά από αρκετή ώρα ο φίλος που «κέρδισε» δίνει πίσω τα 100 ευρώ και του λέει: «Συγνώμη σου επιστρέφω τα χρήματα γιατί… την είχα ξαναδεί την ταινία και ήξερα ότι το άλογο θα νικήσει»
Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες.
Σας εύχομαι υγεία ευτυχία και κάθε καλό στην οικογένειά σας.
