Η καταστολή στο Ιράν περνά σε νέα, ακόμη πιο αιματηρή φάση. Η οργάνωση Human Rights Activists News Agency (HRANA) προέβη σε δραματική αναθεώρηση του απολογισμού των θυμάτων μέσα σε λίγη ώρα, κάνοντας πλέον λόγο για 538 νεκρούς.
Ο προηγούμενος υπολογισμός έκανε λόγο για 203 νεκρούς. Τουλάχστον 420 διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί, ενώ 138 άτομα των δυνάμεων ασφαλείας έχουν επίσης πέσει νεκρά. Παράλληλα υπολογίζεται ότι οι συλλήψεις διαδηλωτών πλησιάζουν πλέον τις 10.000.
Από τους νεκρούς, η συντριπτική πλειονότητα είναι διαδηλωτές, ανάμεσά τους και ανήλικοι, ενώ δεκάδες είναι μέλη των δυνάμεων ασφαλείας.
Οι αριθμοί αυτοί καταγράφουν την πλέον πολύνεκρη καταστολή εδώ και χρόνια και επιβεβαιώνουν ότι η Ισλαμική Δημοκρατία αντιμετωπίζει πλέον τη λαϊκή εξέγερση ως υπαρξιακή απειλή.
Παρά το πρωτοφανές μπλακ άουτ στο διαδίκτυο και τις επικοινωνίες, οι πληροφορίες που διαρρέουν από το εσωτερικό της χώρας σκιαγραφούν ένα σκηνικό γενικευμένης βίας, μαζικών συλλήψεων και στρατιωτικοποίησης της εσωτερικής ασφάλειας.
Από την ακρίβεια στη σύγκρουση με το καθεστώς
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στα τέλη Δεκεμβρίου με αφορμή την εκτίναξη του κόστους ζωής και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης. Μέσα σε λίγες ημέρες, όμως, το κοινωνικό ξέσπασμα μετατράπηκε σε πολιτική εξέγερση. Συνθήματα όπως «Θάνατος στον δικτάτορα» και «Θάνατος στον Χαμενεΐ» ακούγονται πλέον ανοιχτά σε δεκάδες πόλεις, ενώ οι κινητοποιήσεις έχουν εξαπλωθεί και στις 31 επαρχίες της χώρας.
Η απάντηση της Τεχεράνης ήταν άμεση και ωμή. Οι Φρουροί της Επανάστασης και οι δυνάμεις ασφαλείας αναπτύχθηκαν μαζικά, με χρήση πραγματικών πυρών, συλλήψεις σε σπίτια και νοσοκομεία, αλλά και εκτεταμένες επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» σε γειτονιές που θεωρούνται εστίες αντίστασης. Το καθεστώς μιλά για «ένοπλους ταραχοποιούς» και «ξένη υποκίνηση», την ώρα που οι εικόνες από το εσωτερικό δείχνουν άοπλους πολίτες και μαζικά πλήθη.
Πρωτοφανές μπλακ άουτ επικοινωνιών
Κομβικό εργαλείο της καταστολής είναι το σχεδόν απόλυτο μπλακ άουτ στις επικοινωνίες. Όχι μόνο το διαδίκτυο, αλλά και τα κινητά τηλέφωνα, τα σταθερά και τα μηνύματα έχουν σε μεγάλο βαθμό «σιγήσει». Ειδικοί στον κυβερνοχώρο μιλούν για τη σοβαρότερη διακοπή επικοινωνιών που έχει επιβληθεί ποτέ στο Ιράν, ακόμη και σε σύγκριση με το 2009 ή το 2019.
Η φίμωση δεν αφορά μόνο τους διαδηλωτές. Ακόμη και κρατικά ή φιλοκυβερνητικά μέσα εμφανίζονται να λειτουργούν με περιορισμένη ροή πληροφοριών, ένδειξη ότι το καθεστώς έχει επιλέξει μια καθολική «σιγή», προκειμένου να ελέγξει το αφήγημα και να κερδίσει χρόνο.
Διεθνής ανησυχία και σενάρια επέμβασης
Η αιματηρή κλιμάκωση έχει προκαλέσει έντονη διεθνή κινητικότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «στέκονται έτοιμες να βοηθήσουν», ενώ αξιωματούχοι σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ συζητούν ανοιχτά πιθανά σενάρια αντίδρασης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου έχουν ανταλλάξει απόψεις για τις εξελίξεις, ενώ το Ισραήλ δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση και βρίσκεται σε αυξημένη ετοιμότητα.
Την ίδια στιγμή, η Τεχεράνη προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε εξωτερική επίθεση θα προκαλέσει άμενα αντίποινα, στοχεύοντας αμερικανικές και ισραηλινές βάσεις στην περιοχή. Το ρίσκο μιας περιφερειακής κλιμάκωσης μεγαλώνει, καθώς η εσωτερική κρίση στο Ιράν αρχίζει να «αγγίζει» τα γεωπολιτικά νεύρα της Μέσης Ανατολής.
Το καθεστώς υπό υπαρξιακή πίεση
Ο πρόεδρος του Ιράν επιχειρεί να εμφανιστεί διαλλακτικός, δηλώνοντας ότι «ακούει τα αιτήματα του λαού», όμως ταυτόχρονα στηρίζει πλήρως τη γραμμή της σκληρής καταστολής. Οι Φρουροί της Επανάστασης ξεκαθαρίζουν ότι η «προστασία της Ισλαμικής Επανάστασης» είναι κόκκινη γραμμή.
Παρά την αγριότητα της απάντησης, οι διαδηλώσεις δεν έχουν σβήσει. Αντίθετα, μαρτυρίες κάνουν λόγο για πείσμα και αίσθηση ότι «δεν υπάρχει επιστροφή». Η σύγκριση με το Πράσινο Κίνημα του 2009 επανέρχεται συχνά, με μία κρίσιμη διαφορά: σήμερα η κοινωνική βάση είναι ευρύτερη, η οικονομική απόγνωση βαθύτερη και το πολιτικό σύστημα πιο απομονωμένο από ποτέ.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το καθεστώς μπορεί να καταστείλει τις διαδηλώσεις με τη βία — αυτό το κάνει ήδη. Το ερώτημα είναι αν, με πάνω από 500 νεκρούς και χιλιάδες φυλακισμένους, μπορεί να ανακτήσει τη νομιμοποίηση που χάνει με κάθε πυροβολισμό. Και αν η αιματοχυσία που επιλέγει σήμερα δεν μετατραπεί τελικά στον καταλύτη της μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
naftemporiki.gr
