Ενημερωτική συνάντηση για θέματα ιθαγένειας και μεταναστευτικού κώδικα, καθώς και για τις προοπτικές ισοτιμίας των νέων πολιτών της χώρας μας, τόσο σε νομοθετικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο διοργανώνει απόψε στις 20:00 η Βαρδάκειος Σχολή Ερμούπολης, με κεντρικό ομιλητή τον εκπρόσωπο της οργάνωσης νέων μεταναστευτικής καταγωγής “Generation 2.0” Νίκο Οντουμπιτάν.
Σε συνέντευξή του στην “Κοινή Γνώμη”, ο κ. Οντουμπιτάν αναφέρεται στους σκοπούς της οργάνωσης, η οποία από το 2006 μέχρι και σήμερα αποτελεί “καταφύγιο” και πηγή πληροφόρησης για εκατοντάδες νέους της δεύτερης γενιάς μεταναστών, που επιθυμούν να δώσουν ένα τέλος στην ταλαιπωρία τους και να νιώσουν το αίσθημα του “ανήκειν” στην ελληνική κοινωνία.
Εξηγεί ακόμα ότι η ιθαγένεια δεν αποτελεί σήμερα θέμα ταμπού, στο βαθμό που αυτό συνέβαινε στο παρελθόν, ωστόσο τα θύματα διάκρισης μέσω του bullying, της ομοφοβίας και άλλων ρατσιστικών εκδηλώσεων αυξάνονται και σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν, αβοήθητα.
Το αρχικό ερέθισμα
“Το Generation 2.0 είναι μία οργάνωση για τα δικαιώματα, την ισότητα και την ιδιαιτερότητα. Δημιουργήθηκε το 2006 από μένα και τον ξάδερφό μου με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων της δεύτερης γενιάς και την πρόσβαση στην ιθαγένεια, έναντι της τυπικής αναγνώρισης από το ελληνικό κράτος. Αρχικά, παρείχαμε συμβουλευτική σε ανθρώπους τόσο της δεύτερης, όσο και της πρώτης μεταναστών γενιάς πάνω σε νομικά ζητήματα: ποιες επιλογές έχουν ή τι μπορούν να κάνουν. Με τον καιρό, η οργάνωση μεγάλωσε και ενδυναμώθηκε με τη συμμετοχή εθελοντών και επιστημόνων αλλά και την πραγματοποίηση κοινωνικών δράσεων, με βάση την έρευνα”.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο
“Τα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, όπως εγώ, μετά την ενηλικίωσή τους φτάνουν στο σημείο να διαπιστώνουν ότι δεν είναι ισότιμα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι ισότιμοι πολίτες. Δεν μπορούν να απολαμβάνουν τα δικαιώματα που έχουν οι συμμαθητές και οι φίλοι τους. Έτσι κι εγώ όταν έγινα 18, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι ισότιμος πολίτης, δεν έχω τα ίδια δικαιώματα με τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί. Τότε ξεκινά ο προβληματισμός και ακολουθεί η κρίση ταυτότητας, γιατί μετά το πέρασμα από την ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας στην ενηλικίωση, κατά το οποίο κάποια πράγματα αρχίζουν να κατασταλάζουν στο μυαλό σου, ξαφνικά βλέπεις όλα να καταρρέουν και τίποτα να μην είναι δεδομένο. Δεν είσαι αυτός που νόμιζες και πλέον παλεύεις για να αποδείξεις ότι είσαι πραγματικά κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας άσχετα με τη χώρα καταγωγής σου.
Μεγάλα νομικά κενά
Ένα ακόμη ερέθισμα ήταν το μεγάλο νομικό κενό γύρω από τη λεγόμενη δεύτερη γενιά στα τέλη του '90 και αρχές του 2000. Δεν υπήρχε κάποιο πλαίσιο, το οποίο να εντάσσει τα παιδιά σε μια συγκεκριμένη κατηγορία άδειας παραμονής. Με δεδομένο ότι δεν έβγαζα άκρη, πηγαίνοντας από υπηρεσία σε υπηρεσία, αποφάσισα να παρακολουθήσω μόνος μου τη νομοθεσία γύρω από το μεταναστευτικό και να μάθω περισσότερα για αυτά που μπορώ να διεκδικήσω. Η κατάσταση σήμερα είναι πολύ καλύτερη από αυτή που επικρατούσε πριν από 15-20 χρόνια. Έχει θεσπιστεί μία άδεια παραμονής της δεύτερης γενιάς, οπότε παιδιά που γεννιούνται ή μεγαλώνουν στην Ελλάδα και έχουν φοιτήσει σε ελληνικά σχολεία μπορούν πλέον να έχουν μία άδεια παραμονής μόνιμη και να μείνουν στη χώρα, ενώ κάθε πέντε χρόνια καλούνται την ανανεώνουν. Στα εννιά χρόνια δράσης της, η οργάνωση έχει παρουσιάσει διάφορες καμπάνιες, ενώ συνέβαλε και στο νέο μεταναστευτικό κώδικα, που ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε τον Ιούνιο του 2014”.
Η αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας
“Ο κόσμος έχει αποδεχτεί το ζήτημα της ιθαγένειας, γιατί καταλαβαίνει πλέον για ποιους μιλάμε. Σε αυτό έχει βοηθήσει σημαντικά η ενημέρωση που προσφέρεται από εμάς. Παλαιότερα, τα μίντια διαστρέβλωναν πάρα πολύ την εικόνα για το ποιοι είναι οι εν δυνάμει νέοι Έλληνες πολίτες. Έτσι, λάβαμε την πρωτοβουλία να φτιάχνουμε δικά μας άρθρα, να παραχωρούμε συνεντεύξεις προς την κατεύθυνση της αλήθειας και να διαμορφώνουμε την εικόνα για το ποιοι είναι πραγματικά. Παλαιότερα δημοσιεύονταν άρθρα για την ιθαγένεια και τα παιδιά της δεύτερης γενιάς, τα οποία συνόδευαν εικόνες από εξαθλιωμένους πρόσφυγες και κέντρα κράτησης, που δεν έχουν να κάνουν με την Ελλάδα. Οι εικόνες ήταν εικόνες αρνητικές δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα”.
Άνθρωποι της διπλανής πόρτας
“Η δεύτερη γενιά μεταναστών είναι παιδιά και νέοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Συναναστρεφόμαστε μαζί τους κάθε μέρα και τους βλέπουμε στο δρόμο, στη δουλειά, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, παντού. Όλα αυτά, με τους λανθασμένους χειρισμούς του παρελθόντος που έκαναν κάποιοι άθελα ή ηθελημένα είχαν αναπτύξει κάποια φοβικά σύνδρομα στην ελληνική κοινωνία, η οποία ενώ ήταν έτοιμη να το αποδεχτεί, δεν μπορούσε να το καταλάβει. Πλέον αυτό, έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Ωστόσο, η Ελλάδα του 2015 βρίσκεται αντιμέτωπη και με άλλα ζητήματα, όπως το bullying και την ομοφοβία που περιέχουν ρατσιστικά στοιχεία. Η δράση μας όλα αυτά τα χρόνια έχει δείξει ότι, όσο δουλεύουμε πάνω στην προώθηση των δικαιωμάτων και της αλήθειας, τα ξεπερνάμε όλα”
“Αύριο θα είμαι Έλληνας πολίτης, αλλά δεν θα πάψω να είμαι μαύρος”
“Αργά ή γρήγορα θα λύσουμε τα προβλήματα της δεύτερης γενιάς, της ιθαγένειας, της τυπικής ένταξης και θα περάσουμε στην ουσιαστική ένταξη. Γιατί, μπορεί αύριο να είμαι τυπικά Έλληνας πολίτης και να απολαμβάνω όλα τα δικαιώματα που απολαμβάνει ένας Έλληνας πολίτης, αλλά εγώ δεν θα πάψω να είμαι μαύρος, γιατί έχω αφρικάνικη καταγωγή. Το χρώμα μου δεν πρόκειται να αλλάξει. Δεν θα σταματήσω να είμαι θύμα διάκρισης γιατί θα είμαι Έλληνας. Σε άλλες περιπτώσεις θα έχουμε παιδιά που θα είναι τυπικά Έλληνες αλλά θα έχουν έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Ούτε οι ίδιοι θα πάψουν να είναι θύματα ρατσισμού. Οπότε σε επίπεδο κοινωνίας, θα πρέπει να δουλέψουμε για να αντιμετωπίσουμε συλλογικά όλα αυτά τα φαινόμενα που θα μας απασχολήσουν”.
