Τρία χρόνια ζωής μετρά ήδη η Λέσχη Γαστρονομίας Μυκόνου, η ανοιχτή ομάδα φίλων της μαγειρικής τέχνης από το νησί των ανέμων, οι οποίοι ένωσαν τις “κουτάλες” τους αλλά και την αγάπη τους για τα παραδοσιακά προϊόντα του τόπου τους, φιλοδοξώντας να στήσουν τον γαστρονομικό προορισμό των Κυκλάδων.
Με άξονα τα προϊόντα και οτιδήποτε σηματοδοτεί τη γαστρονομία της Μυκόνου, τα μέλη της Λέσχης αποφάσισαν πριν από τρία χρόνια να σμίξουν την έγνοια τους για το καλό φαγητό, να συζητήσουν και κυρίως να μαγειρέψουν παρέα. Η δημιουργία αντίστοιχων ομάδων όχι μόνο στα τουριστικά νησιά, αλλά σε όλες τις διάσπαρτες γαστρονομικές ελληνικές νησίδες (στη στεριά και στο πέλαγος) δύναται να αποτελέσει εφαλτήρια για να μπουν σε τάξη τα γευστικά μας υπάρχοντα.
Το δρόμο αυτόν έχουν ήδη ακολουθήσει η Ομάδα Οινογαστρονομίας Πάρου και οι Λέσχες Γαστρονομίας Κέρκυρας και Ηπείρου. Όλες οι προσπάθειες έχουν πίσω τους άτομα που δίνουν την ψυχή τους, γιατί αγαπούν το αντικείμενο της μαγειρικής και το καλό φαγητό.
Ανάδειξη των τοπικών προϊόντων
Όπως υπογραμμίζεται, μέσα από τέτοιες Λέσχες, με τη συμμετοχή όσων βλέπουν τη μαγειρική διαδικασία σαν στοιχείο πολιτισμού, μπορεί να αναδειχθεί η νέα αυθεντική και σύγχρονη ελληνική γευστική ταυτότητα. Οι δράσεις των ομάδων καλλιεργούν το αισθητήριο και τις γνώσεις ενός κοινού, που χρόνια τώρα έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον του.
Οι κατά τόπους Λέσχες με αρωγό την τεχνολογία και το διαδίκτυο καλό είναι να συνδέονται, να βρίσκονται σε επαφή και επικοινωνία, προκειμένου το πεδίο να είναι διευρυμένο. Ειδικότερα, καλούνται να φέρουν κοντά το παλιό με το καινούργιο, να ανοίξουν δρόμους για το μέλλον. Να συνεργαστούν με την ιδιωτική πρωτοβουλία, να ενισχύσουν προβάλλοντας τις τοπικές παραγωγές, να διευκολύνουν την γνωριμία των προϊόντων σε ένα ευρύτερο και υποψιασμένο κοινό. Μέσα από τη δράση τους, καταβάλλουν προσπάθεια για την πιστοποίηση προϊόντων και την κατοχύρωσή τους.
Γαστρονομικές νησίδες ενός κοινού πολιτισμού
“Οι Κυκλάδες μπορούν να γίνουν γαστρονομικές νησίδες ενός κοινού πολιτισμού”, επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Ρουσουνέλος, αρθρογράφος του περιοδικού “Γαστρονόμος” και μέλος της Λέσχης Γαστρονομίας Μυκόνου, εκτιμώντας ότι θα πρέπει να είναι υπερήφανη η Μύκονος που πουλάει φάβα Σαντορίνης, και η Σαντορίνη παρομοίως για την κοπανιστή. Να ρέει το Ασύρτικο, η Μονεμβασιά, η Κουντούρα, το Μαυροτράγανο, το Ποταμίσι, το Σερφιώτικο στα εστιατόρια των νησιών και να ‘ναι το σκοτύρι, το λαδοτύρι, η αρμεξιά, το ξινότυρο, το Σαν Μιχάλη, στην πρώτη ζήτηση των εκατομμυρίων επισκεπτών που κατακλύζουν τα νησιά μας. “Ας αναδείξουμε τα πιάτα μας με κυκλαδίτικη αντίληψη σαν ενότητα. Η νέα τάση που ζητά επιστροφή στην παράδοση, απλές γεύσεις και λύσεις οικονομικές, βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση”, σημειώνει.
Κοπανιστή: η γαστρονομική ναυαρχίδα της Μυκόνου
Σε δηλώσεις του στην “Κοινή Γνώμη”, ο κ. Ρουσουνέλος τονίζει ότι η Λέσχη δίνει στα μέλη της την ευκαιρία για επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων. “Κάθε εβδομάδα μέσα από ένα πρόγραμμα που έχουμε συναποφασίσει κάνουμε κάποια μαγειρέματα είτε τοπικά, είτε με ελληνικό και διεθνή προσανατολισμό, έχοντας ανθρώπους οι οποίοι ζουν στο νησί, έχουν ταξιδέψει και γνωρίζουν”, αναφέρει χαρακτηριστικά. Προσθέτει μάλιστα ότι ένας από τους στόχους της Λέσχης είναι η προβολή των τοπικών προϊόντων μέσα από διάφορες εκδηλώσεις. Η Τουριστική Επιτροπή του Δήμου Μυκόνου αγκάλιασε την πρόταση της Λέσχης Γαστρονομίας για ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ανάδειξης των μυκονιάτικων προϊόντων. Πρώτος σταθμός στο γαστρονομικό αυτό ταξίδι ήταν η γνωριμία με την Κοπανιστή, Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης των Κυκλάδων, που αποτελεί τη γαστρονομική ναυαρχίδα του νησιού, αφού το όνομα της κοπανιστής Μυκόνου είναι γνωστό και καταξιωμένο στην αγορά επί σειρά ετών. Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώθηκε ένα διήμερο εκδηλώσεων, αφιερωμένο στην κοπανιστή, το οποίο αποτέλεσε τόπο συνάντησης σημαντικών ανθρώπων από τον χώρο της παραγωγής, της γαστρονομίας, της επιστήμης και του τουρισμού. Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι μελλοντικά η Μύκονος θα αναδείξει και τα υπόλοιπα προϊόντα της, εκείνα που ήδη την έχουν βάλει στον χάρτη της γεύσης, όπως η λούζα, τα λουκάνικα, τα αμυγδαλωτά, αλλά και μερικά ακόμα προϊόντα της όπως τα «καφεμάτικα φασουλάκια», το ξινότυρο, η τυροβολιά κ.ά. που παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό.
